ယုန္ကေလး၏ ဒုိင္ယာရီ

Monday, February 25, 2013

VOA မွ က်ေနာ့္ဘေလာ့အေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴး

http://burmese.voanews.com/content/yone-kalay-09-dec-2012/1600492.html

Friday, February 22, 2013

သားရဲ႕အေဖ

သူအရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူပုံစံေတြေျပာင္းေနတာကုိ က်မစၿပီး သတိထားမိတာက အိပ္ေထာင္သက္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွာေပါ့။

က်မတုိ႔ အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွာ ထူးထူးျခားျခားေျပာင္းလဲတာဆုိလုိ႔ သားေလးတစ္ေယာက္ က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားေရာက္ရွိလာတာပါပဲ။ ခုဆုိ သားေလးက ၉လအရြယ္။ တီတီတာတာနဲ႔ ခုိးခုိးခစ္ခစ္ ရယ္သံေလးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ အျပစ္ကင္းစင္ေနတယ္။

က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လက္ထပ္က်ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး ပထမႏွစ္တက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ေနာက္ကုိ လုိက္ခဲ့ျခင္းပင္။ မိဘႏွစ္ပါးလုံးမရွိေတာ့တဲ့ က်မက အဘြားနဲ႔အတူေနရင္း တကၠသုိလ္တက္ရင္းက ပညာေရး တစ္ပုိင္းတစနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးေလာကထဲ ေျခစုံပစ္၀င္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မအသက္က ၁၈ႏွစ္။ သူက က်မထက္ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးၿပီး လက္ထပ္ၿပီးခါစကေတာ့ မုိးမျမင္ေလမျမင္ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကတယ္။

သားေလးရၿပီးေနာက္ပုိင္း သူ႔ပုံစံေတြ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလာခဲ့တယ္။ အစက က်မမ်က္ရည္က သူ႔အတြက္ ပုလဲလုံးေလးေတြ ဆုံး႐ႈံးရမွာစုိးလုိ႔ တန္းဖုိးထားရသေလာက္ ခုေတာ့ က်မမ်က္ရည္ေတြက သူ႔အတြက္ ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲေတြလုိပဲတဲ့။ သူမဘယ္ေလာက္ငုိငုိ သူဂ႐ုမစုိက္ေတာ့ဘူးတဲ့။

ဟုိအရင္အခ်ိန္ေတြက ညခင္းအခ်ိန္ေတြမွာ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာေနရင္း ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကုိ ႏွစ္ေယာက္အတူ ေရတြက္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက သူက က်မကုိ တကယ္ၾကင္နာပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ အခ်စ္တတ္ဆုံးက သူပဲလုိ႔ က်မ မွတ္ထင္ထားခဲ့ဖူးတယ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ က်မရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြက မွားတယ္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရေတာ့မလုိ။

လရိပ္ေလးနဲ႔ ေအးျမတဲ့ ညေလးတစ္ညမွာေတာ့ သားေလးကုိသိပ္ၿပီး သူ႔ကုိ က်မ ပူဆာၾကည့္မိတယ္။ ဟုိးတစ္ခ်ိန္ကလုိ ၾကယ္ေတြေရတြက္ရေအာင္လုိ႔။ က်မအေျပာကုိ မ်က္ေမွာင္ႀကီးကုတ္ၿပီး မင္း႐ူးေနလား…ဒီေလာက္ၾကယ္ေတြအမ်ားႀကီး ဘယ္လုိေရတြက္မလဲ… စိတ္ကူးမယဥ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔ကြာ..။

က်မ သူ႔ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိတယ္။ အခ်ိန္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ဆုိတဲ့ ကာလက လူတစ္ေယာက္ကုိ ရင့္က်က္မႈ၊ တည္ၿငိမ္မႈ၊ ေအးစက္မႈေတြကုိ ေပးႏုိင္သလား။ အင္းေလ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေလာကမွာ မျဖစ္ႏုိင္တာရယ္လုိ႔မွ မရွိတာ။ သူက ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ေနေပမဲ့ က်မကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ သူေျပာသလုိ စိတ္ကူးယဥ္ေကာင္းတုန္းလား။

အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အေခၚအေျပာ၊ အျပဳအမူေတြက ေႏြးေထြးမႈမရွိေတာ့တာကုိ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္မႈတစ္ခုလုိေတာ့ က်မ မယူဆခ်င္ပါဘူး ေမာင္။ လက္ထပ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ ကာလတစ္ခုမွာကတည္းက နင္ေတြငါေတြနဲ႔ ေမာင္ သုံးႏႈန္းေနေပမဲ့ က်မကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ေမာင္လုိ႔ ေခၚေနတုန္းပဲ။ ေနာက္လည္း ဒီအတုိင္းပဲ ေခၚခြင့္ရွိသမွ် ေခၚေနဦးမွာပါေလ။

“သည္း…ဆုိတဲ့အဓိပၸာယ္က ကုိယ့္ရင္ထဲက အသည္းအသက္တမွ်ခ်စ္ရလုိ႔ အဲဒီလုိေခၚတာေပါ့ သည္းရဲ႕…” ဟုိတစ္ခ်ိန္တုန္းက ေျပာတဲ့ သူ႔ရဲ႕ စကားသံေတြက က်မနားထဲမွာ နီးသြားလုိက္ ေ၀းလာလုိက္။ ေအာ္…ခုေတာ့.. နင္တစ္လုံး ငါတစ္လုံးနဲ႔ အရင္တုန္းက ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ ေလသံေတြက အခ်ိန္ကာလေတြ တုိက္စားသြားလုိ႔မ်ား မာေက်ာလာတတ္သလား… ေမာင္တုိ႔ေယာက္်ားေတြအေၾကာင္း က်မ မသိေတာ့ပါေလ။

တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ အႏုပညာတစ္ခုပဲတဲ့ေလ။ အဲဒီအႏုပညာကုိ က်မတုိ႔ မိသားစုေလးအတြက္ လွပေသသပ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းအႏုပညာျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ က်မတုိ႔ႀကိဳးစားလုိ႔ရႏုိင္သားပဲ ေမာင္။ ေမာင္တုိ႔ေယာက်္ားေတြရဲ႕အခ်စ္က အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေျပာင္းလဲလာတတ္သလားလုိ႔ က်မ ေမးခ်င္တယ္။

ခုေနာက္ပုိင္း ေမာင့္ရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြက ေနာက္က်လြန္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ အလုပ္မ်ားလုိ႔ေနမွာပါလုိ႔ က်မ ေျဖေတြးေတြးမိတယ္။ ေမာင္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္တုိင္း သားေလးက အိပ္ေမာက်ေနၿပီ။ မနက္ခင္း သားေလးႏုိးေနတဲ့အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့လည္း ေမာင္က အျပင္ကုိ ေစာေစာထြက္တတ္ေတာ့ ေမာင္တုိ႔သားအဖ ေတြ႕ခ်ိန္က အရမ္းကုိနည္းတယ္။ ၾကာေတာ့ သားက ေမာင့္ကုိ ခပ္စိမ္းစိမ္းျဖစ္လာတာကုိ ေမာင္ကလည္း ဂ႐ုမစုိက္ခဲ့ပါဘူးေလ။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သားသားနားနားေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့နဲ႔ အျပင္ထြက္ဖုိ႔သာ ေမာင္တစ္ေယာက္ စိတ္ေစာေနခဲ့တာပဲေလ။

တစ္ရက္ သားေလးကုိယ္ေတြပူေနလုိ႔ ေဆးခန္းျပဖုိ႔ လမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့ ေဆးခန္းကုိ အေျပးအလႊားေရာက္သြားမိတယ္။ ေမာင့္ကုိလည္း ဖုန္းဆက္ေျပာဦးမလုိ႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ၾကားက စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ သားေလး အေျခအေနၾကည့္ၿပီး ေနာက္မွပဲ ဖုန္းဆက္ေတာ့မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးတာေၾကာင့္ရယ္ပါ။

လမ္းထိပ္က အေထြေထြေရာဂါကုေဆးခန္းေလးရဲ႕ ဆရာ၀န္က ကေလးသီးသန္႔ဆရာ၀န္မဟုတ္ေပမဲ့ အၿမဲပဲ ကေလးေတြကုိ ဦးစားေပးတတ္ေတာ့ ေရာက္တယ္ဆုိ ၀င္ျပရတယ္။ သားေလးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာစမ္းသပ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ အကူဆရာမေလးကုိ ေဆးေတြေပးဖုိ႔ေျပာေနတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေပးလုိက္တဲ့ေဆးေတြထဲက တစ္ခြက္ကုိ တုိက္ဖုိ႔ေျပာတာကုိ က်မ ေသေသခ်ာခ်ာလုိက္မွတ္ေနမိတယ္။ သားေလးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ ေဆးတစ္မ်ဳိးက အဲဒီေဆးခန္းမွာ မရႏုိင္လုိ႔ တျခားမွာ ၀ယ္ရမယ္ဆုိၿပီး ဆရာ၀န္က ေဆးစာေရးေပးတဲ့ စာရြက္ေလးကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ကုိင္ရင္ ေဆးခန္းထဲက ထြက္လာခဲ့တယ္။

အျပန္မွာ သားေလးကုိခ်ီရင္း အလာတုန္းက အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့သားေဇာနဲ႔ စုိးရိမ္တႀကီးလာခဲ့တဲ့ လမ္းကေလးကုိ ေသခ်ာၾကည့္မိတယ္။ လမ္းသြားလမ္းလာ လူငယ္စုံတြဲေလးေတြ ရယ္ရႊင္ၾကည္ႏူးလုိ႔။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ ပန္းစီးႀကီးကုိင္လုိ႔။ တခ်ဳိ႕ေကာင္မေလးေတြလည္း အ႐ုပ္အႀကီးႀကီးေတြ ေပြ႔ပုိက္လုိ႔။ တစ္ေလာကလုံးမွာ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးပဲ ရွိတဲ့အတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္သြားလုိက္ၾကတာ ယုံၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ေလ။ ေအာ္ … ဒီေန႔က ခ်စ္သူမ်ားေန႔ပဲ။ ဟုိတစ္ခ်ိန္တုန္းက ဒီလုိေန႔မ်ဳိးမွာ ေမာင္နဲ႔ က်မ အခုလုိပဲ ကမၻာမွာ အေပ်ာ္ဆုံး လူသားႏွစ္ဦးျဖစ္ခဲ့တာပဲေလ။ ေမာင္က က်မအတြက္ မ်က္မွန္တပ္ထားတဲ့ ၀က္၀ံ႐ုပ္ႀကီးတစ္႐ုပ္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ က်မသာ ကံအေကာင္းဆုံး မိန္းကေလးလုိ႔ မွတ္ထင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရက္ေတြေပါ့။ ေမာင္ေပးခဲ့တဲ့ ေခ်ာကလက္ကုိ မစားရက္ဘဲ သိမ္းထားခဲ့မိတဲ့ က်မရဲ႕ အရင္က အျဖစ္ေတြကုိ သြားၿပီး သတိရေသးတယ္ ေမာင္။ ေမာင္သာ သိရင္ ႐ူးျပန္ၿပီလုိ႔ ဆုိဦးမလားပဲ။

သားေလးအတြက္ေဆး၀ယ္ဖုိ႔ ေမာင့္ဆီဖုန္းဆက္ရင္ ေကာင္းမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အခုပဲ သြား၀ယ္ရင္ ေကာင္းမလားဆုိတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ေျခလွမ္းေတြက အိမ္အျပန္လမ္းရဲ႕ ဆန္႔က်င္ရာကုိ သားေလးကုိခ်ီရင္း ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ သားေလးကေတာ့ ခုနေဆးခန္းမွာ တုိက္ထားတဲ့ ေဆးအရွိန္နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး အက်ႌဆင္တူစုံတြဲေကာင္ေလးေတြ ေကာင္မေလးေတြကုိၾကည့္ရင္း က်မ၀ယ္ရမယ့္ ေဆးဆုိင္ကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဆရာ၀န္ေပးလုိက္တဲ့ ေဆးစာရြက္ကုိ ေဆးဆုိင္အေရာင္း၀န္ထမ္း မိန္းကေလးကုိေပးလုိက္ေတာ့ သူက စာရြက္ကုိတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး က်မကုိ ေဆးတစ္မ်ဳိးထုတ္ေပးတယ္။ ဘယ္ေလာက္က်လဲလုိ႔ က်မေမးလုိက္ၿပီးမွ စုိးရိမ္စိတ္တစ္ခုက ၀င္လာတယ္။ က်မပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ပုိက္ဆံသိပ္မက်န္ေတာ့။ သားတုိ႔အေဖေပးတဲ့ ေန႔စဥ္ေစ်းဖုိးထဲကက်န္ေငြေလးေတြကုိ စုထားတဲ့ ပုိက္ဆံအိတ္ေသးေသးေလးက ခုန ေဆးခန္းမွာလည္း အေတာ္အသင့္ကုန္ခဲ့ၿပီ။ သားေလး ျမန္ျမန္ေနေကာင္းဖုိ႔ ေဆးတုိက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵနဲ႔ အိတ္ထဲမွာ ပုိက္ဆံသိပ္မက်န္ေတာ့တာကုိ ေသခ်ာမစဥ္းစားမိခဲ့။

ေဆးအေရာင္း၀န္ထမ္းမိန္းကေလးေျပာလုိက္တဲ့ ေငြပမာဏ က်မအိတ္ထဲမွာမရွိေတာ့။ ဘယ္တတ္ႏုိင္ေတာ့မလဲ။ သားတုိ႔အေဖျပန္လာမွ ၀ယ္ခုိင္းရေတာ့မွာပဲ။ သားေလးကုိတင္းတင္းေပြ႕ခ်ီလုိ႔ ေဆးဆုိင္ထဲက အထြက္ အျဖဴေရာင္၀က္၀ံ႐ုပ္ႀကီးတစ္႐ုပ္ပုိက္လုိ႔ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိ အမွတ္မထင္ေငးၾကည့္လုိက္မိတယ္။ စိတ္ထဲကေနလည္း ဒီအ႐ုပ္က အႀကီးႀကီး ဆုိေတာ့ ေစ်းလည္း ေတာ္ေတာ္ေပးရမွာပဲလုိ႔ တြက္ေနမိတယ္။ ေကာင္မေလး ကံေကာင္းတာပဲ။ သူ႔ခ်စ္သူက ေကာင္မေလးကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္လုိ႔ျဖစ္မယ္လုိ႔ေတြးၿပီး သူ႔ေဘးကုိ ငဲ့အၾကည့္……

ကုိယ့္မ်က္လုံးေတာင္ ကုိယ္မယုံႏုိင္ သားေလးကုိေပြ႔ထားတဲ့ က်မလက္ေတြက ႐ုတ္တရက္အားကုန္သြားသလုိ ေျခေထာက္ေတြကလည္း ယုိင္နဲ႔နဲ႔ျဖစ္ၿပီး က်မႏႈတ္က အထစ္ထစ္ေငါ့ေငါ့ ဆုိ႔ဆုိ႔နစ္နစ္နဲ႔ အက္ကြဲထြက္သြားတာက….

သား.. ရဲ႕… အ...ေဖ …။

လ၀န္းေလး

Friday, February 15, 2013

ျဖစ္ႏုိင္ရင္...

(31-1-2013)

Tuesday, October 9, 2012

လူဆုိးမေလးရဲ႕ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္

တစ္ခါတေလ အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာ ရစ္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အက်င့္ဆုိး ႀကီးကုိ ညည္းညည္းညဴညဴ သည္းခံတတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ကုိ အဲဒီေကာင္မေလးက အရမ္းသံေယာဇဥ္ တြယ္မိတယ္တဲ့။ သူက ေကာင္မေလးဆုိးသမွ်ကုိ မညည္းမညဴေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ေကာင္မေလးက သူ႔ကုိ သိပ္ခ်စ္တဲ့သူကုိ စိတ္မေကာက္ဖုိ႔ေတာ့ ႀကိဳးစားၿပီးေနၾကည့္လည္း မရဘူးတဲ့။ သူ႔ရဲ႕ ဂ႐ုစုိက္မႈေတြ၊ သူ႔ရဲ႕ ၾကင္နာမႈေတြကုိ အဲဒီစိတ္ေကာက္ျခင္းေတြကလည္း တစ္ခါတရံ ယူလာေပးတတ္လုိ႔ သူစိတ္ေကာက္ တာပါတဲ့။ ေကာင္မေလးရဲ႕ စိတ္ေကာက္တတ္တာေတြကုိ သူစိတ္ပ်က္တယ္လုိ႔ တစ္ခါတရံ သတိေပးတတ္ ပါတယ္။

အဲဒီလုိအခါမ်ဳိးမွာေတာ့ ေကာင္မေလးက အလြန္အမင္း ထိတ္လန္႔သြားတတ္ၿပီး စိတ္မကာက္ ေတာ့ဘူးလုိ႔လည္း သူစိတ္မပ်က္ေအာင္ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း စိတ္ေကာက္ျခင္းနဲ႔ သူမနဲ႔က အတူယွဥ္တြဲေနပါတယ္။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လုိ ဆုိးႏြဲ႕တတ္တဲ့ အဲဒီေကာင္မေလးကုိ သူ တစ္ခါတေလ စိတ္ကုန္တယ္တဲ့။ အဲလုိ သူေျပာတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ အဲဒီေကာင္မေလးက တျခားသူေတြနဲ႔ဆုိ ရင့္က်က္တဲ့ စိတ္ရွိၿပီး သူနဲ႔က်မွ ကေလးလုိေနမိတာပါလုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ သူက လူႀကီးလုိ ေနျပပါဦးခင္ဗ်ာ လုိ႔… ျပန္ေျပာတာကုိ ေကာင္မေလးက မေနျပပါဘူးလုိ႔ ခ်က္ျခင္းပဲ ခပ္စြာစြာျပန္ေျပာတတ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေကာင္မေလးက သူဆုိးတာကုိ သူကုိယ္တုိင္လည္း သိေနတယ္။ သူ႔ကုိ ခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ အခ်ိန္ရွားပါးတာကုိလည္း နားလည္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ၿပီး သူမကုိ ေမ့ေနမွာ သိပ္စုိးရိမ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကုိ သူက အဲဒီအခ်ိန္ေတြၾကားထဲ မွာ ေကာင္မေလးလည္းရွိတယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ ေကာင္မေလး ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါတေလ တကယ္ေနာ္..တကယ္လား… ဆုိတဲ့ ျပန္ေမးတတ္တဲ့ အက်င့္ကုိ သူနားလည္ႏိုင္မယ္လုိ႔ ေကာင္မေလး ယုံၾကည္ေနတယ္။ တစ္ခါအညာခံရဖူးတဲ့သူက ေနာက္တစ္ခါ အညာခံရမွာေၾကာက္တယ္ဆုိတာ သူနားလည္မယ္လုိ႔ ေကာင္မေလးယုံၾကည္ခဲ့တယ္။

တစ္ခါတေလ စကားလုံးေတြထက္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးနားလည္ေနဖုိ႔သာ အဓိကက်တယ္ ဆုိတာကုိ ေကာင္မေလးက သိရက္နဲ႔ လက္မခံခ်င္ဘူး။ သူမကုိ အၿမဲခြင့္လႊတ္သည္းခံေပးတတ္တဲ့ သ႔ူကုိ အႏုိင္က်င့္ စိတ္ေကာက္ရင္း ဆုိးလာလုိက္တာ အခုခ်ိန္ထိ သူမ အသိတရားမရေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူမႏွလုံးသားကေတာ့ ႏြယ္ပင္အထပ္ထပ္နဲ႔ရစ္ပတ္ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြက ဖယ္ခြာလုိ႔ မရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ တုပ္ေႏွာင္ခံထား ရၿပီဆုိတာ ေကာင္မေလး လက္ခံလုိက္ရပါတယ္။ တကယ္ တမ္းေတာ့ ပုိခ်စ္ရတဲ့သူက ေကာင္မေလးပဲ ျဖစ္မွာပါ။

Friday, August 17, 2012

အလုပ္တကယ္ေခၚတာ ေသခ်ာသလား

အခြင့္အလမ္းဂ်ာနယ္ရဲ႕ ခံစားမႈရင္ဖြင့္သံက႑ကို ဖတ္ရေတာ့ အလြန္ကို စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္။ အခုလို ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ႀကံဳခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ေပးတဲ့ အခြင့္အလမ္းဂ်ာနယ္ရဲ႕ စိတ္ကူးကိုလည္း သေဘာက်မိပါတယ္။ ယခင္တစ္ပတ္က ခံစားမႈရင္ဖြင့္သံက႑မွာပါတဲ့ အလုပ္ေလွ်ာက္သူတစ္ဦးရဲ႕ ခံစားခ်က္ရင္ဖြင့္စာကို ဖတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာျပ ခ်င္လာပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ေလာက္က ဂ်ာနယ္တစ္ခုက မဂၢဇင္း တစ္ေစာင္မွ Graphic Design အတြက္ ဝန္ထမ္းေခၚတာေတြ႕ေတာ့ သြားေလွ်ာက္မိပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ Reception မွာရွိတဲ့ ဝန္ထမ္း ကပဲ CV Form ႏွစ္စံုရယ္ ဓာတ္ပံု(၃)ပံုရယ္ေတာင္းၿပီးေတာ့ အေၾကာင္း ျပန္မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္တာက Design တစ္ခုခုကို လုပ္ခိုင္းၿပီး အရည္အခ်င္းကို လက္ေတြ႕စစ္ေဆးမယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာပါ။ ၿပီးေတာ့မွ အရည္အခ်င္းေပၚမူတည္ၿပီး ခန္႔မယ္၊ မခန္႔ဘူး ဆံုးျဖတ္ မယ္လို႔ထင္ခဲ့တာေလ။

ဒါေပမဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ အဲဒီလို မဟုတ္ခဲ့ ဘူး။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွလည္း ေမးျမန္းျခင္းမျပဳဘဲ အေၾကာင္း ျပန္မယ္လို႔ပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို သေဘာမက် လို႔ အလုပ္မခန္႔တာဆိုရင္လည္း စိတ္ထဲမွာခံသာဦးမွာပါ။ ခုေတာ့ ဘာမွလည္း အရည္အခ်င္းစမ္းသပ္မႈမလုပ္ဘဲ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာ လက္ခံထားၿပီး ဝတ္ေက်တမ္းေက်သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အေၾကာင္းျပန္မယ္လို႔ပဲ ေျပာတယ္။

အဲဒီက အျပန္မွာေတာ့ သူတို႔ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းျပန္မယ္ဆိုတာ ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္မေမွ်ာ္လင့္ထားေတာ့ပါဘူး။ တကယ္လည္း တစ္ပတ္ လည္း အေၾကာင္းမျပန္၊ ႏွစ္ပတ္လည္း အေၾကာင္းမျပန္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း သူတို႔ဆီက အလုပ္ေခၚေၾကာ္ျငာေတြ ခဏခဏ ေတြ႕ေနမိေပမဲ့ သြားမေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ပထမအလုပ္ေလွ်ာက္တာနဲ႔ ပံုစံခ်င္းမတူ ပါဘူး။ ပံုစံခ်င္းမတူဘူးလို႔ ေျပာရတာကေတာ့ ပထမအလုပ္က CV From ႏွစ္စံုရယ္ ဓာတ္ပံု (၃)ပံုရယ္ေတာင္းေပမဲ့ ဒုတိယေလွ်ာက္တဲ့ အလုပ္ကေတာ့ ကုမၸဏီတစ္ခုပါ။ ကုမၸဏီကိုေရာက္ေတာ့ Reception မွာပဲ သူတို႔ဆီက ေလွ်ာက္လႊာနဲ႔ ကိုယ္ေရး အခ်က္အလက္အေသးစိတ္ကို ျဖည့္ရမယ္ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေလွ်ာက္လႊာဖိုးအတြက္က (၃၀ဝ၀) က်ပ္က်တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ပဲ အံ့အားသင့္မိပါတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ အလုပ္ရမယ္၊ မရဘူး မေသခ်ာေသးဘူး။ အရင္ဆံုး ရင္းႏွီး ရတာက ေလွ်ာက္လႊာဖိုးနဲ႔ ဓာတ္ပံုဖိုးတင္မကဘဲ သူတို႔ေပးတဲ့ ေလွ်ာက္လႊာအတြက္က သပ္သပ္သံုးေထာင္ထပ္ေပးရမလိုျဖစ္ေနပါတယ္။

သူတို႔ဆီက Graphic Designer ေခၚတာဆိုေတာ့ ဘယ္လို ဒီဇိုင္း မ်ိဳးေတြ လုပ္ရလဲလို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာလက္ခံတဲ့ မိန္းကေလးႏွစ္ဦးကို ေမးၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးစလံုးက အဲဒီအတြက္ ေရေရရာရာ ျပန္ၿပီး ေျဖတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ သူတို႔ဆီမွာ ေလွ်ာက္လႊာတင္သြားဖို႔ကိုသာ အထူးအာ႐ံုစိုက္ေနၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။ သူတို႔ ဆီကေခၚတဲ့ ဝန္ထမ္းအေရအတြက္က ေၾကာ္ျငာမွာပါသေလာက္ဆိုရင္ ရာထူးအမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္ ေနရာ ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီေနရာ ၆၀ ေက်ာ္အတြက္ လာေလွ်ာက္တဲ့ဦးေရလည္း နည္းမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ယူဆလို႔ရပါတယ္။ အဲဒီလိုလာေလွ်ာက္တဲ့သူေတြဆီက ေလွ်ာက္လႊာဖိုး သံုးေထာင္စီေကာက္ရင္ ဆယ္ဦးလာေလွ်ာက္ရင္ပဲ သူတို႔အတြက္ သံုးေသာင္းျဖစ္ေနၿပီ။ အေယာက္တစ္ရာဆို သူတို႔အတြက္ ေငြသံုးသိန္း အလကားသက္သက္ရေနၿပီ။ ေလွ်ာက္လႊာဖိုးအတြက္ ေကာက္တယ္ပဲ ထား။ သူတို႔ေလွ်ာက္လႊာက ေအဖိုးႏွစ္ရြက္ပဲရွိတာဆိုေတာ့ အလြန္ဆံုး ငါးရာေလာက္ေတာင္းရင္ေတာင္ နည္းနည္းသဘာဝက်ဦးမယ္။ ခုေတာ့ သူတို႔လုပ္ပံုက အလုပ္မရွိလို႔ အလုပ္လိုက္ရွာေနတဲ့သူေတြဆီကေနျပန္ၿပီး စီးပြားရွာေနသလိုျဖစ္ေနတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ျမင္မိတယ္ခင္ဗ်။ အဲဒီအလုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္မေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ယံုၾကည္မႈ မရွိလို႔ပဲ။

တခ်ိဳ႕အလုပ္ေၾကာ္ျငာေတြဆို ဂ်ာနယ္ေတြမွာ မၾကာမၾကာေတြ႕ေနရပါတယ္။ အဲဒီရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းခံကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ့္ေတြ႕နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး စဥ္းစားမိသေလာက္ေတာ့ အဲဒီကုမၸဏီေတြအေပၚ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြဘက္က ယံုၾကည္မႈေလ်ာ့နည္းလာတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ဒီကုမၸဏီကို သြားေလွ်ာက္လည္း ေလွ်ာက္လႊာဖိုးပဲကုန္မွာ ဘာမွအက်ိဳးရွိမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြဘက္က သံသယေတြရွိလာမွာပါ။ အဲဒီလိုျမင္မိတဲ့ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေပၚမွာ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ အလားတူ အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္လို အျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့သူေတြ နည္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြ ယခုခ်ိန္ထိ ျဖစ္ေနဆဲ...ျဖစ္ေနၿမဲပဲဆိုတာ ဒီက႑ကေနတစ္ဆင့္ ေျပာလိုက္ပါရေစခင္ဗ်ာ။

အခြင့္အလမ္းဂ်ာနယ္ - အမွတ္ (၃၅၁)၊ ၾသဂုတ္ ၁၄၊ ၂၀၁၂ (ခံစားမႈ ရင္ဖြင့္သံ က႑မွ…)

Friday, August 3, 2012

အေရာင္ေဖ်ာ့သြားတဲ့ အျဖဴေရာင္

အျဖဴေရာင္ေလးကုိ ေဆးလည္း မဆုိးနဲ႔…. အေရာင္ျပန္လြင့္ေအာင္လည္း မင္းမလုပ္နဲ႔…. အျဖဴေရာင္ေလးရဲ႕ အတုိင္းပဲ ထားကြယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္… ဆုန္သင္းပါရ္ရဲ႕ ႐ုိးသားခ်င္တယ္ဆုိတ့ဲ သီခ်င္းေလးကုိ နားေထာင္ရင္း ခုတေလာ… ျဖဴစင္တဲ့ သံေယာဇဥ္တြကုိ အေရာင္တင္ခ်င္ေနတဲ့ နင့္ကုိ သတိရလုိက္မိတယ္။

နင္နဲ႔ ငါက ဟုိးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သိခဲ့ၾကတာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိခဲ့တာကေတာ့ ဆယ္တန္းႏွစ္မွေလ။ ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ က်ဴရွင္တစ္ခုတည္းမွာ တက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နင္ သေဘာက်တဲ့ ေကာင္မေလးက ရြာမွာက်န္ခဲ့လုိ႔ သူ႔ဆီကုိ စာေရးခ်င္တယ္တဲ့။ ငါက လက္ေရး နည္းနည္းလွေတာ့ ငါ့ကုိေရးေပးဖုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ငါကုိယ္တုိင္က အဲလုိကိစၥမ်ဳိးေတြ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ေပမဲ့ နင့္ေကာင္မေလးကုိ ေပးဖုိ႔ စာေရးေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက နင္ေျပာတဲ့ စကားလုံးေတြက ေထာက္ေနလုိ႔ စာေခ်ာေအာင္ ၀ုိင္းၿပီးစဥ္းစားေပးခဲ့ဖူးတယ္။

ၿပီးေတာ့ ေခါင္းခ်င္းဆုိင္ၿပီး စာေတြအတူက်က္ခဲ့ၾကတယ္။ အတူျငင္းခုံခဲ့ၾကတယ္။ နင္ ခဏခဏ စ လုိ႔ စိတ္ဆုိးၿပီး ႏွစ္ရက္သုံးရက္ေလာက္ မေခၚဘဲလည္း ေနခဲ့ဘူးတယ္။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲႀကီးၿပီးေတာ့ ငါတုိ႔ေတြ သိပ္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ ဘူးေနာ္။

ေနာက္ေတာ့ ငါတုိ႔လမ္းထဲကုိ နင္တုိ႔မိသားစုေျပာင္းလာခဲ့တယ္။ အစကေတာ့ ငါလည္း နင္တုိ႔ ေျပာင္းလာမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ ငါက အိမ္ကုိလည္း တစ္ခါတေလမွ ျပန္ျဖစ္တာကုိး။

မေတြ႕ျဖစ္တာ သုံးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ငါ့ကုိ လွလာတယ္လုိ႔ နင္ေျပာေတာ့ ငါျဖင့္ ရယ္ခ်င္လုိက္တာ။ နင္သာ မသိတာပါ…ငါက အရင္ကတည္းက လွတာပဲေလ…လုိ႔ေျပာင္စပ္စပ္နဲ႔ ငါ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။ နင္က ငါတကယ္ေျပာတာဟ… နင့္ကုိ စေတြ႕တုန္းက မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိဘူး..။ ဘယ္က ေကာင္မေလးလဲလုိ႔ ငါေငး ၾကည့္ေနတာ…တဲ့။ အရင္လုိ ဆံပင္တုိကပ္ကပ္ေလးနဲ႔ ေယာက္်ားေလးပုံစံမဟုတ္ေတာ့တဲ့အတြက္ နင္ အျမင္မွာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနမွာေပါ့။

နင္ ပထမဆုံး ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးက နင့္ကုိ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေတာ့ အသည္းေတြကြဲၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ နင့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရေသးတယ္။ အခု နင္နဲ႔ျပန္ေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္း စကားျပန္စၾကည့္မိတယ္။ `ေဟ့ေရာင္… ဘယ္လုိလဲ… ဒဏ္ရာေတြ သက္သာသြားၿပီလား´

`ေအးေဆးျဖစ္သြားပါၿပီဟာ´

`မေအးေဆးလုိ႔လည္း ျဖစ္မလား… ဟုိက သားေလးလား သမီးေလးလားေတာင္ မသိဘူး… ရေနၿပီကုိ´ လုိ႔ ငါေျပာေတာ့ နင္က ရယ္ေနတယ္။

ငါ့စိတ္ထဲကေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့ အေျခအေနက ဒီေလာက္ မဆုိးေတာ့ဘူးလုိ႔ နင့္အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။ အခ်ိန္က ကုစားသြားမယ္ဆုိတဲ့ စကားက သိပ္မွန္တာပဲေနာ္။

ၿပီးေတာ့ နင္က ေျပာေသးတယ္ေနာ္…. `ငါ ေပးခဲ့တဲ့အခ်စ္က နည္းလုိ႔ထင္ပါတယ္ဟာ… သူတျခားတစ္ေယာက္ ကုိ ေရြးသြားတာ… ေနာက္တစ္ခါ ငါခ်စ္တဲ့သူကုိေတြ႕ရင္ သူ႔ကုိ ငါ့အခ်စ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေပးမယ္´ လုိ႔ နင္ေျပာေတာ့ နင့္စကားကုိ သေဘာက်လုိ႔ ငါရယ္ေနခဲ့တာပဲ။ နင္ပဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးတတ္တယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚ အႏုိင္က်င့္ ဆုိးလုိ႔ရတုိင္း ဆုိးတတ္တဲ့ ငါ့အေပၚကုိလည္း သည္းခံၿပီး နင္စိတ္ခ်မ္းသာရင္ ၿပီးတာပဲေလလုိ႔ နင္ေျပာတတ္တယ္။ ငါ့မွာ ကံေကာင္းတာ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ သိလား။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးက ငါ့အေပၚ အလိုလုိက္ၿပီး ငါဆုိးသမွ်ဒဏ္ကုိ မညည္းမညဴခံၾကရွာတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ နင္လည္း အပါအ၀င္ေပါ့။ တစ္ခါတခါ စိတ္တုိင္းမက်တာရွိရင္ စိတ္ကလည္း ေကာက္ေသးတယ္ေနာ္။

အခုဆုိရင္ နင္လည္း င့ါအနားမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္တစ္ခုမွာ အလုပ္သြားလုပ္ တာ ေလးႏွစ္ၾကာမယ္တဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ငါတုိ႔ေတြ အြန္လုိင္းကေန အဆက္အသြယ္ရေနေသးလုိ႔။ အြန္လုိင္းမွာ နင္တက္လာတဲ့အခ်ိန္ ငါ့ကုိ မေတြ႕ရင္ ဖုန္းဆက္တတ္လုိ႔ နင္ဖုန္းဆက္ရင္ စကားကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ေျပာရတယ္။ နင္ပုိက္ဆံကုန္မွာ စုိးလုိ႔ေလ။ ငါတုိ႔ျမန္မာႏုိင္ငံက ဖုန္းေခၚရတာ တျခားႏုိင္ငံေတြထက္ ပုိက္ဆံပုိကုန္တယ္ မဟုတ္လား။

နင္က အရင္အက်င့္ေတြ လုံး၀မေပ်ာက္ေသးဘူးေနာ္။ ငါ့ကုိေတြ႕တာနဲ႔ စေနာက္ၿပီး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေနေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ စေနာက္ေနတဲ့ စကားေတြထဲမွာ အတည္ေျပာတာဆုိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကုိ ငါ မသိခ်င္ေယာင္ ပဲ ေဆာင္လုိက္မိတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ နင့္ရဲ႕ စေနာက္တတ္တာက ဒီတစ္ခါေတာ့ ငါ့အတြက္ အသက္႐ွဴေခ်ာင္သြားတယ္။ အဲဒီအတည္ေျပာတာဆုိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကုိ ေနာက္ေျပာင္ၿပီးေျပာတဲ့ စကားေတြနဲ႔ ငါေရာေထြးပစ္လုိက္ႏုိင္တယ္ေလ။ နင္ကေတာ့ အဲဒီစကားအတြက္ သက္ေသအထပ္ထပ္ထူၿပီး အခါခါ ရွင္းျပလုိ႔ေပါ့။

တစ္ခါတေလ အဲဒီစကားေတြခ်ည္း ထပ္ထပ္ၾကားရျပန္ေတာ့ ငါ့ကုိ မစနဲ႔ဟာလုိ႔… ေျပာမိတယ္။ ‘ေအးေနာ္… နင္ေျပာတာက နင့္ကုိ မစနဲ႔လုိ႔ပဲေျပာတာ… မခ်စ္နဲ႔လုိ႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး’ လုိ႔ ေျပာတဲ့ နင့္ကုိ `ေဟ့ေရာင္…. ေသခ်င္လုိ႔လား… လာေနာက္ေနတယ္´ လုိ႔ ေအာ္လုိက္မိတယ္။ ဆက္ၿပီး နင္က ` ငါျပန္လာတဲ့အထိ ေစာင့္ေနာ္´ တဲ့။

ငါ့အခ်စ္ေတြကုိ နင္သိတယ္ဆုိရင္ ေတာ္ပါၿပီဟာ..ငါ ဘာကုိမွ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး…လုိ႔ နင္ဆက္ေျပာေတာ့ ငါ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ နင့္ကုိ မခ်စ္ပါနဲ႔လုိ႔လည္း ငါ့ကုိမတားပါနဲ႔…တဲ့။ နင့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္႐ုံကလြဲၿပီး ဘာမွမတတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းဆုိတဲ့ ရွိၿပီးသား သံေယာဇဥ္ေလးကုိ မပြန္းပဲ့ေစခ်င္ဘူးဟာ။ ဒီေတာ့ စေနာက္တတ္တဲ့ နင့္အက်င့္ကုိ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး အဲဒီစကားေတြကုိ ငါ အေလးအနက္ မထားသလုိ ရယ္ေမာပစ္ခဲ့တယ္။

နင္ကေတာ့ ေျပာခဲ့တယ္။ “အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့သူေတြက ႏႈိးရခက္တယ္” တဲ့။ အဲဒီစကားကုိလည္း ငါနဲ႔ မသက္ဆုိင္သလုိ ငါေနႏုိင္ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ မိသားစုနဲ႔ ေ၀းေနတဲ့ နင့္အတြက္ တစ္ခါတေလ ငါ အိမ္ျပန္ျဖစ္ရင္ သိရတဲ့ နင္တုိ႔ အိမ္က အေၾကာင္းေတြနဲ႔ စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲမိတယ္။

နင့္ရဲ႕ ေမတၱာေတြကုိ ငါမသိသလုိေနလုိက္တာက ငါတုိ႔အတြက္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္မွာပါဟာ။ နင့္ကုိ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ သံေယာဇဥ္ထက္ မပုိႏုိင္တာကုိလည္း ငါ့ကုိယ္ငါ အသိဆုံးပါ။ အခ်စ္ဆုိတာ လုပ္ယူဖန္တီးလုိ႔ မရဘူးဆုိတာ နင္လည္း သေဘာေပါက္မွာပါ။ အဲဒီဖန္တီးလုပ္ယူလုိ႔မရတဲ့ အခ်စ္ေတြေၾကာင့္ နင့္ရဲ႕ ေမတၱာကုိလည္း ငါမသိက်ဳိးကၽြံျပဳေနရဦးမွာပါပဲ။