Monday, February 13, 2012
ညီမေလးဖတ္ဖုိ႔ (၂)
အဲဒီေန႔ MRTV-4 က ထုတ္လႊင့္တဲ့ ဆရာေမာင္သာခ်ဳိနဲ႔ ေတြ႔ဆုံခန္းကုိ မမႀကီးနဲ႔အတူ ထုိင္ၾကည့္ေနရင္း ဆရာ့ကုိ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူက သမီးဖတ္ဖုိ႔စာအုပ္အေၾကာင္းေမးတယ္။ မမႀကီးစိတ္ထင္ အဲဒီအစီအစဥ္ေလးက မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲရွိမယ္ထင္တယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာေျပာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရရွိေနတာကေတာ့ ‘က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြ တေယာက္က ဒီစာအုပ္ကုိ ေ၀ဖန္ဖူးတယ္။ ခင္ဗ်ား စာအုပ္က ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြက ဥပေဒအရ အေရးယူလုိ႔ မရတဲ့ မေကာင္းမႈေတြကုိေရးထားတာပဲ ’ ဆုိတာရယ္ ‘ပုဇြန္ထုပ္မွာပါတဲ့ လက္ညႇက္ႀကီးေတြႀကီးလုိ႔ ေစ်း၀ယ္သူက ပုဇြန္ထုပ္ေရာင္းတဲ့သူကုိေျပာတဲ့အခါ ေစ်းသည္က တမင္တကာ တပ္ထားတာမွ မဟုတ္တာပဲ’ ဆုိၿပီး ဆရာက ေမးျမန္းသူကုိ ေျပာျပခဲ့တာကုိ မွတ္မိေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ညီမေလးလည္း ဆရာ့ရဲ႕အေျဖေတြကုိၾကားၿပီး အဲဒီစာအုပ္ကုိဖတ္ဖုိ႔ စိတ္၀င္စားသြားခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ပုဇြန္ထုပ္မွာပါတဲ့ လက္ညႇက္ႀကီးေတြ တမင္တကာတပ္ထားတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ စကားကုိ ညီမေလး သေဘာတက်နဲ႔ ရယ္ခဲ့ေသးတာပဲ။ မမႀကီးကေတာ့ အဲဒီအစီအစဥ္ကုိ ထုတ္လႊင့္ေပးတဲ့ MRTV-4 ကုိ ေက်းဇူးတင္မိေသးတယ္။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိ မမႀကီးက ဒီစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ပါလုိ႔ေျပာေပမယ့္ အခုေလာက္ဖတ္ဖုိ႔ စိတ္ပါမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ခုေတာ့ ဒီအစီအစဥ္ေလးကုိ ၾကည့္ၿပီး ညီမေလး ဖတ္ဖုိ႔စိတ္ပါသြားတယ္ေလ။ အဲဒီစာအုပ္ထဲကေန ညီမေလး လူမႈေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြ သိလာမယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္မားလာမယ္။
ညီမေလးေရ… လူမႈေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးဆုိတာ တကယ္ေတာ့ က်ယ္ျပန္႔လြန္းပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မမႀကီးကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီအထဲမွာ အသားမက်လွေသးပါဘူး။ မမႀကီးလည္း တခါတရံ ကုိယ့္ရဲ႕ ေဒါသေတြ အတၱေတြ ေလာဘေတြက ထိန္းမႏုိင္ သိမ္းမရတဲ့အခါေတြလည္း ရွိေနဆဲပါ။ အသိစိတ္ကေလးလြတ္သြားရင္ လြတ္သြားသေလာက္ အဲဒီအရာေတြက ျမင္သာထင္သာလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ႕ သိစိတ္ကေလးက အဲဒီအရာေတြကုိ ခၽြန္းအုပ္ႏုိင္ရမယ္။ အဲဒီလုိ ခၽြန္းအုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ စာမ်ားမ်ားဖတ္သင့္တယ္ ညီမေလး။ ဒါမွ ကုိယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္မားလာမွာကုိး။
ဒီတပတ္ေတာ့ ညီမေလးဆီက ဖုန္းလာလုိ႔ မမႀကီးဖုန္းလာကိုင္ေတာ့ ညီမေလးက ထုံးစံအတုိင္းပဲ မမႀကီးကို ေျပာစရာရွိတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္ေနာ္။ မမႀကီးလည္း ဘာပါလိမ့္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။ ဒီစိတ္လႈပ္ရွားတာက ညီမေလး ေျပာစရာရွိတယ္ဆုိတုိင္း ျဖစ္ေနက် အက်င့္တခုရယ္ပါ။ ညီမေလးေျပာတာက ညီမေလးတုိ႔ေက်ာင္းက ရန္ကုန္ကုိ ေလ့လာေရးခရီးတုိေလး တခု လာဖုိ႔ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာတာေနာ္။ အဲဒါ ဖြားဖြားက ညီမေလးကုိ စိတ္မခ်လုိ႔ မထည့္ခ်င္ဘူးဆုိတာေၾကာင့္ ဖြားဖြားကုိ မမႀကီးက ကူေျပာေပးဖုိ႔ စစ္ကူေခၚတာေပါ့ေနာ္။ ညီမေလးကို မမႀကီးေမးခဲ့တယ္ေနာ္။ ရန္ကုန္ကုိ ေလ့လာေရးလာမွာဆုိေတာ့ ဘယ္ေနရာေတြလဲလုိ႔ေလ။ ဒီေတာ့ ညီမေလးေျပာတာေတြက တပ္မေတာ္စစ္သမုိင္းျပတုိက္တုိ႔ နကၡတ္တာရာျပခန္းတုိ႔ စတဲ့ ေနရာေတြကုိ ေယဘုယ်သိသေလာက္ေလး ေျပာျပခဲ့တယ္ေနာ္။ ညီမေလးေရ…ညီမေလးသြားသင့္တဲ့ သြားရမဲ့ေနရာေတြ ရွိေသးတယ္ကြဲ႔။ မမႀကီးတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီးဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျပတုိက္တုိ႔၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အတူ တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႔ခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေတြရဲ႕ ဂူဗိမာန္ေတြရွိတဲ့ အာဇာနည္ကုန္းကုိလည္း သြားရမယ္။ အင္း…ဒီေနရာေတြကုိေတာ့ ညီမေလးတုိ႔ေလ့လာဖုိ႔ အခုခ်ိန္မွာ မလြယ္ေသးေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႕ကြယ္။ တေန႔ေန႔ မေ၀းေတာ့တဲ့ တေန႔ေတာ့ ဒုိ႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ အဲဒီေနရာေတြကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားၾကတာေပါ့ေနာ္။
ဒါနဲ႔ ညီမေလးေရ… ဒီလက ေဖေဖာ္၀ါရီလေနာ္။ ဒီလထဲမွာ ဘယ္သူ႔ေမြးေန႔ရွိ သိလား။ ညီမေလး တတိယတန္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ‘ေအာင္ဆန္းဇာနည္’ ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးကုိ မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား။
ေအာင္ဆန္းဇာနည္
ေဖေဖာ္၀ါရီ ဆယ့္သံုးမႇာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕ပါ။
တစ္ေထာင့္ကုိးရာ တစ္ဆယ့္ငါး
ေရႇ႕ေန ဦးဖာသား။
ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခ႐ိုင္
သိၾကမ်ားခုတုိင္။
ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္တဲ့ ဇာနည္ဘြား
မိခင္ ေဒၚစုသား။
တစ္ေထာင့္ကုိးရာ ေလးဆယ့္ခြန္
ေျပာင္းႂကြ တမလြန္။
မ်က္ရည္သြန္လို႕ ဘ၀င္ညိႇဳး
ဇူလုိင္ တစ္ဆယ့္ကုိး။
ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ေက်းဇူးရႇင္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တုိ႕ဖခင္။
ေကာင္းေစခ်င္တဲ့မႇာစကား
ငါတို႕ မေမ့အား။
ျပည္ေထာင္လြတ္ေရး ႀကိဳးပမ္းေအာင္
ျပည္ခ်စ္ တို႕ေခါင္းေဆာင္။
ဆိုရႇယ္လစ္ေဘာင္ လမ္းစဥ္မ်ား
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်မႇတ္သြား။
ညီမေလးေရ…ညီမေလးတုိ႔ေက်ာင္းက သြားမယ့္ ေလ့လာေရးခရီးကုိလည္း လုိက္ခြင့္ရေအာင္ ဖြားဖြားကုိ မမႀကီးေျပာေပးပါ့မယ္။ ညီမေလးလည္း ေလ့လာေရးခရီးစဥ္ေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး အက်ဳိးရွိပါေစလုိ႔ မမႀကီး ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္ေနာ္။
Monday, January 30, 2012
လမ္းကေလးမွာ….
ဒီလမ္းကေလးကုိ က်ေနာ္ေန႔စဥ္သြားေနတာ
ေျခာက္လ၀န္းက်င္ေလာက္ေတာင္ ရွိေရာ့မယ္။ မနက္မနက္ ရွစ္နာရီေလာက္ဆုိ အလုပ္သြားရင္ ဒီလမ္းကေန
လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ကားဂိတ္ကုိလမ္းေလွ်ာက္ေနက်။ က်ေနာ္လမ္းသြားေနတဲ့ လမ္းကေလးမွာ ထူးျခားတာလား။
အင္း… ေစ်းႀကီးတခုရယ္ ၿပီးေတာ့ ဟိႏၵဴဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းႀကီးတေက်ာင္းရယ္ က်ေနာ္သြားတဲ့
လမ္းမွာ ရွိေနတယ္ေလ။
ေစ်းေတြရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း မနက္ပုိင္းဆုိ
ေစ်း၀ယ္သူေတြနဲ႔ စည္းကားေနတယ္။ က်ေနာ္သြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း ပန္းသည္၊ ဟင္းရြက္သည္ေတြ၊
သားငါးသည္ေတြ၊ ငါးပိငါးေျခာက္သည္ေတြ ၿပီးေတာ့ မုန္႔ပဲသေရစာေရာင္းတဲ့ သူေတြ၊…. စတာေတြနဲ႔
ျပည့္သိပ္လုိ႔ေနပါတယ္။ တခါတေလ ကံမေကာင္းတဲ့အခါမ်ားေတာ့ အသားတင္တဲ့ကားႀကီးကုိ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔
အဲဒီလမ္းကေလးမွာ ေတြ႔ရတတ္ပါေသးတယ္။
အဲဒီလမ္းကေလးဟာ မနက္ပုိင္းေတာ့ ေစ်းသည္ေတြ
ေစ်း၀ယ္သူေတြနဲ႔ စည္ကားေနတတ္ေပမဲ့ က်ေနာ္အလုပ္က ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ ည ရွစ္နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္ဆုိ
ကားေပၚကဆင္းဆင္းခ်င္း လမ္းထိပ္ကုိ စ၀င္တယ္ဆုိ ဧရာမအမိႈက္ပုံႀကီးက ဆီးႀကိဳေနတာပါပဲ။
အဲဒီမွာ အမႈိက္သိမ္းအလုပ္သမားေတြရယ္ အမႈိက္ကားႀကီးရယ္ကုိ စေတြ႔ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာ
တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စရဲ႕ စကားသံေတြက လြဲရင္ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္ပါတယ္။
အဲဒီလမ္းကေလးမွာ က်ေနာ္ေန႔စဥ္သြားလာေနတာ
ေျခာက္လေလာက္ ရွိပါေတာ့မယ္။ တရက္ အလုပ္ကအျပန္ ပုံမွန္အခ်ိန္ ည ၈နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္မွာေပါ့။
အဲဒီလမ္းကေလး အတုိင္း က်ေနာ္တေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း မနက္ပုိင္းက ေဆာ့၀ဲလ္တခု
update လုပ္ဖုိ႔အတြက္ အလုပ္ကုိသယ္သြားခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကြန္ပ်ဴတာ အိတ္က အေတာ္ကုိ ေလးလံလာသလုိ
ထင္ေနမိတယ္။ လူက ႏုႏုရြရြေလးမဟုတ္ေပမဲ့ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာအိတ္ကုိ သယ္ရတဲ့အခါတုိင္း ပခုံးနာတတ္ပါတယ္။
အခုလည္း အဲဒီအိတ္ကုိ စလြယ္သိုင္းလြယ္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း 'မႀကီး…' လုိ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးအသံတသံ
က်ေနာ့္အနားက ေပၚလာတဲ့အခါ အံ့ၾသသင့္မိသြားပါတယ္။
ဒီလမ္းကေလးမွာ က်ေနာ္ သြားေနတာ ၾကာၿပီေလ။
ေန႔စဥ္လုိလုိသြားလာေနေပမဲ့ ေတြ႔သမွ် ျမင္သမွ် မ်က္ႏွာေတြက တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ မ်က္ႏွာေတြပါ။
ေန႔စဥ္ေတြ႔သမွ် လူေတြက မ်က္ႏွာမက်က္မိတဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းသက္သက္ေတြရယ္ပါ။ အခုလုိ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသံမ်ဳိးနဲ႔
ႏႈတ္ဆက္ဖုိ႔ဆုိတာ ေ၀းလုိ႔။ အဲဒီအသံထြက္လာရာဘက္သုိ႔ က်ေနာ္တခ်က္ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ညီမေလးတုိ႔အရြယ္
ကေလးမေလးတေယာက္။ စက္ဘီးစီးရင္း စက္ဘီးေပၚကေန က်ေနာ့္ကုိ လွမ္းေခၚလုိက္တာပဲ။
ထုိကေလးမက 'မႀကီး…လာလာ...တက္… သမီးလုိက္ပုိ႔မယ္။
ေအာ္… မႀကီးကုိ သမီးႏုိင္ပါတယ္ မႀကီးရဲ႕… တက္ပါ။ မႀကီးက …….မွာ ေနတာမဟုတ္လား။ တက္ပါ…'
လုိ႔ ဆုိလာၿပီး က်ေနာ္မလုိက္မခ်င္း ေရွ႕ဆက္နင္းပုံမရတဲ့ သူ႔စက္ဘီးေနာက္ကုိ က်ေနာ္ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔
တက္လုိက္မိပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္ထိ သူဘယ္ကလဲ.. ဘယ္သူလဲ က်ေနာ္မသိပါ။ က်ေနာ္ စစတက္ခ်င္း သူ႔စက္ဘီးေခါင္းက
ဟုိရမ္း ဒီရမ္းနဲ႔ လမ္းမထက္မွာ အသည္းယားစရာ။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ထဲကေန လဲရင္လည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး…
လုိ႔ေတြးကာ သူ႔စက္ဘီးေနာက္ေန လုိက္လာမိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး နင္းလာေတာ့ သူ႔စက္ဘီးက ပုံမွန္ျဖစ္သြားတယ္။
အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ့္သိခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းကုိ ေမးလုိက္မိတယ္။
'ညီမေလးက ဘယ္မွာေနတာလဲဟင္…အမကုိေကာ
သိလုိ႔လားဟင္..' လုိ႔ေမးလုိက္မိတယ္။ ထုိကေလးမထံမွ 'မႀကီးကုိ သမီးသိတာေပါ့… မႀကီးက ဒီလမ္းက
အၿမဲသြားေနတာ ေတြ႔သားပဲ… သမီးက ေရွ႕နားက လမ္းခ်ဳိးေလးမွာ ေနတာေလ မႀကီးရဲ႕…' သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔
ျပန္ေျဖလုိက္တာ က်ေနာ့္မွာ ေမးစရာေတာင္ ကုန္သလုိျဖစ္သြားပါတယ္။
က်ေနာ္ေနတဲ့ေနရာ မေရာက္ခင္ သူေနတယ္ဆုိတဲ့
လမ္းခ်ဳိးကေလးမွာပဲ စက္ဘီးကုိ ရပ္ခုိင္းလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စက္ဘီးေပၚကဆင္းရင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆုိတဲ့
စကားကုိ ေလးေလးနက္နက္ေျပာမိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ
ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ေနမိပါတယ္။ က်ေနာ္ေန႔စဥ္သြားေနက် လမ္းကေလးထဲမွာ က်ေနာ့္ကုိ သိေနတဲ့
လူတေယာက္ရွိေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ထုိညီမေလးရဲ႕ ကူညီခ်င္တဲ့ စိတ္ထားကေလးကုိ
သေဘာက်မိၿပီး သူ႔နဲ႔သိရတာကုိ ၀မ္းသာမိတာပါ။
ေနာက္ေန႔ေတြ အဲဒီလမ္းကေလးမွာ သူ႔ကုိ
သတိထားၿပီး ရွာၾကည့္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ပင္ကုိယ္ကုိက လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ကုိယ့္အာ႐ုံနဲ႔ကုိယ္
ဘာကုိမွ သိပ္သတိမရတတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိ ခဏခဏေျပာတယ္။ တခါတေလ အေ၀းကေန က်ေနာ့္ကုိလွမ္းေတြ႔လုိက္လုိ႔
ေအာ္ေခၚရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လက္လွမ္းျပတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိအခါမ်ဳိးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္
သတိမထားမိပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သူတုိ႔က က်ေနာ့္ကုိလွမ္းေတြ႔ရင္ မွီေအာင္ အေျပးလုိက္လာတတ္တယ္။
ေအာ္ေခၚရင္လည္း ေလကုန္တာနဲ႔ အသံ၀င္တာပဲအဖတ္တင္မယ္တဲ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ ၾကားမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့ေလ။
သူတုိ႔ေျပာတာ မွန္ေနေတာ့ က်ေနာ္ျပန္မေျပာႏုိင္ပါဘူး။
အခုလည္း သတိထားၿပီးၾကည့္မယ္ဆုိေပမဲ့
ကုိယ့္အာ႐ုံနဲ႔ကုိယ္ ဘာကိုမွ သတိမထားမိဘဲ သြားေနမိပါတယ္။ သူမနဲ႔ေတြ႔ၿပီး သုံးရက္ေျမာက္
က်ေနာ္အလုပ္သြားတဲ့ မနက္မွာေတာ့ သူမ က်ေနာ့္ကုိ ေခၚတဲ့ 'မႀကီး… 'ဆုိတဲ့ အသံကုိ ၾကားလုိက္လုိ႔
၀မ္းသာအားရ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္လုိက္မိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဟုိေန႔ညက က်ေနာ္ေတြ႔ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ
စက္ဘီးေပၚတင္ၿပီး ေခၚလာတဲ့ ညီမေလးပါပဲ။ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ခပ္တုိတုိဆံပင္ေလးက နီေၾကာင္ေၾကာင္အေရာင္သုိ႔
သန္းေနတယ္။ အဲဒီဆံပင္ေလးကုိ ေခါင္းစည္းႀကိဳးနဲ႔ စုစည္းထားၿပီး အရပ္ရွည္ရွည္ ခႏၶာကုိယ္ေသးေသးသြယ္သြယ္နဲ႔
အသားညိဳညိဳ ထုိေကာင္မေလးက ရယ္လုိက္ရင္ ပုိၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းသြားပုံကုိ က်ေနာ္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။
က်ေနာ့္ညီမေလး အရြယ္ပါပဲ။
အခုဆုိရင္ အဲဒီလမ္းကေလးကေနသြားတုိင္း
သူမရွိတတ္တဲ့ေနရာေလးေတြမွာ ေ၀့၀ဲၿပီး သူမကုိ ရွာရတာ အက်င့္တခုလုိျဖစ္ေနၿပီ။ တခါတေလ
ဟိႏၵဴဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းေရွ႕မွာ တျခားကေလးေတြနဲ႔အတူ ကစားေနတတ္တယ္။ က်ေနာ္လာတုိင္း ကစားတာရပ္ၿပီး က်ေနာ့္ေဘးကေန သူသိခ်င္တာေတြ
ေမးရင္း အိမ္နားအထိ လုိက္ပုိ႔ေပးတတ္တယ္။ တခါတေလမွာ သူ႔ေမာင္ေလးဆုိသူ ကေလးေလးကုိ ခါးတြင္းခြင္ခ်ီရင္
ထိန္းေနတတ္တယ္။
သူမကေလးက ေက်ာင္းေနရမယ့္အရြယ္ေလးပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ သူမကုိ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာလည္း အၿမဲလုိလုိ အဲဒီဟိႏၵဴဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းေရွ႕မွာ
ေတြ႔ေတြ႔ေနရတတ္တယ္။ ဒါဆုိ သူမ ေက်ာင္းမတတ္ေတာ့ဘူးလား။ ဘယ္ႏွစ္တန္းမွာ ေက်ာင္းထြက္လုိက္တာလဲ။
အတန္းပညာ ဘယ္ႏွစ္တန္းထိ တက္ဖူးသလဲ။ ဒါေတြကုိ က်ေနာ္ေမးၾကည့္ဖုိ႔ အသင့္ေတာ္ဆုံးအခ်ိန္ကုိ
ေစာင့္ရပါဦးမယ္။
က်ေနာ့္ရဲ႕ ေၾကာက္စိတ္
အရင္တပတ္႐ုံးပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္ေတာ့ လူကေနသိပ္မေကာင္းခ်င္။
လည္ေခ်ာင္းကနာ ေခ်ာင္းကဆုိးနဲ႔ဆုိေတာ့ အိမ္က ဖြားဖြားနဲ႔ေမေမက လမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့ ေဆးခန္းကုိ
သြားျပဖုိ႔ ေျပာေနတာကုိ မၾကားသလုိနဲ႔ ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနေတာ့ ဘာမွမေျပာဘဲေနတဲ့ ဖုိးဖုိးကပါ
၀င္ၿပီးေျပာလာေတာ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့လက္ေလွ်ာ့ၿပီး ေမေမနဲ႔အတူ လမ္းထိပ္ကေဆးခန္းေလးကုိ လုိက္သြားရေတာ့တယ္။
တရပ္ကြက္ထဲမွာမုိ႔ အဲဒီေဆးခန္းမွာထုိင္တဲ့
ဆရာ၀န္ေလးနဲ႔ မ်က္မွန္းတန္းမိေနတယ္။ တခါတရံ ဖုိးဖုိးတုိ႔ ဖြားဖြားတုိ႔ ေနထုိင္မေကာင္းျဖစ္လုိ႔
ညဘက္အခ်ိန္မေတာ္သြားပင့္လည္း မညည္းမညဴလုိက္လာတတ္တယ္။ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ျဖစ္တဲ့ ထုိဆရာ၀န္ေလးက
ေဆး႐ုံကျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ညေနပုိင္းေလးမွာ ေဆးခန္းဖြင့္ျခင္းရယ္ပါ။
ေနအိမ္ေအာက္ထပ္မွာပဲ ေဆးခန္းဖြင့္ထားတာျဖစ္ေတာ့ အိမ္ၿခံ၀န္းထဲ၀င္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ
သစ္ခြပန္းမ်ဳိးစုံက ခ်ိတ္ဆြဲလုိ႔…ပြင့္တဲ့အုိးက ပြင့္လုိ႔…. ၿပီးေတာ့ အနီေရာင္ႏွင္းဆီ
တပြင့္က ရဲရဲနီလုိ႔ တပြင့္တည္းပြင့္ေနလုိက္တာ။ တျခား က်ေနာ္မသိတဲ့ အမ်ဳိးအမည္မသိတဲ့
ပန္းအမ်ဳိးအစားေတြနဲ႔ ၿခံ၀န္းကေလးက သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္လုိ႔။ ၿခံရဲ႕ ဘယ္လက္ေထာင့္နားမွာ
ေရတြင္းေလး တတြင္းက သစ္ပင္ေတြကုိ ေရေလာင္းဖုိ႔ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ အဲဒီၿခံ၀န္းေလးထဲ
၀င္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ စိတ္ၾကည္လင္သြားမိပါတယ္။
အိမ္ေရွ႕အ၀င္အ၀နားမွာ လူနာဧည့္သည္ေတြထုိင္ဖုိ႔
ပလတ္စတစ္ထုိင္ခုံေလးေတြခ်ထားပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေရွ႕မွာ လူနာတဦးပဲရွိေတာ့ သိပ္ေစာင့္စရာမလုိဟု
ကုိယ့္ဘာသာေတြးရင္း ေက်နပ္ေနမိတယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ဆရာ၀န္ေလးက
drip သြင္းထားတဲ့ လူနာတဦးကို ပုိက္ျဖဳတ္ေပးဖုိ႔ ဆုိင္ကယ္နဲ႔အျပင္ထြက္သြားတယ္။
မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဆရာ၀န္ေလးျပန္ေရာက္လာၿပီး
က်ေနာ့္ေရွ႕က ဖ်ားတဲ့ လူနာတဦးကုိ ၾကည့္ေပးဖုိ႔ေခၚတယ္။ က်ေနာ္လည္း ကုိယ့္ေရွ႕ကလူေခၚသြားၿပီဆုိေတာ့
က်ေနာ့္အလွည့္ေရာက္ဖုိ႔ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲလုိေတာ့တယ္လုိ႔ ထင္မိၿပီး ၀မ္းသာေနမိတယ္။ ဆယ္မိနစ္ပဲ
ၾကာမယ္လုိ႔ေတြးလုိက္မိတာက နာမည္ႀကီးအထူးကုေဆးခန္းႀကီးေတြမွာ နာမည္ႀကီးဆရာ၀န္ႀကီးေတြနဲ႔
ျပျပေနရတဲ့ ဖြားဖြားတုိ႔နဲ႔ တခါတခါလုိက္သြားရင္ လူနာတစ္ဦးကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ေပးတာ
ေတြ႕ဖူးေနက်မုိ႔ရယ္ပါ။
က်ေနာ္ထင္သလုိ က်ေနာ့္ေရွ႕က ၀င္သြားတဲ့
လူနာက ဆယ္မိနစ္လည္း ထြက္မလာ၊ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္လည္း ထြက္မလာနဲ႔ နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ျဖစ္ေတာ့မွ
ခုန၀င္သြားတဲ့ လူနာထြက္လာပါတယ္။ စိတ္မရွည္တဲ့ပုံတဲ့ မႈန္ကုပ္ကုပ္ထုိင္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ
ေမေမက 'ခဏေလးပါ… ၿပီးေတာ့မွာပါ…' ဆုိၿပီး ေျပာရွာတယ္။ 'ဖ်ားတဲ့ လူနာကုိ ဘာေတြဒီေလာက္ေမးေနလုိ႔
ၾကာေနရတာလည္း ေမေမကလည္း… အဲဒါေၾကာင့္ လာမျပခ်င္တာ….' ဆုိၿပီး ပြစိပြစိလုပ္ေနမိေတာ့တယ္။
ခဏေနေတာ့ က်ေနာ့္ေရွ႕က ကုလားအဘုိးႀကီးထြက္လာေတာ့
က်ေနာ္၀င္ရတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း ဆရာ၀န္ေတြက လူနာေတြကုိ ေမးေနက် ေမးခြန္းေတြ ေမးပါတယ္။
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ…ဘယ္တုန္းကျဖစ္တာလဲ…စတဲ့ စတဲ့…ေမးခြန္းေတြပါ။ က်ေနာ္က ဖ်ားေနတာဆုိေတာ့
ဖ်ားေနတာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ရွိၿပီလဲတဲ့။ သုံးရက္ေလာက္ေတာ့ရွိၿပီဆုိတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ စကားအဆုံးမွာ
ဘာေဆးေတြေသာက္လဲ… ေမးပါတယ္။ က်ေနာ္ေသာက္တဲ့ေဆးေတြ ေျပာေတာ့ ဆရာ၀န္က ဘယ္အခ်ိန္ေတြေသာက္လဲတဲ့။
ေတာ္ေတာ္လည္း ေမးႏုိင္တဲ့ ဆရာ၀န္ပဲဟု စိတ္ထဲက မွတ္ခ်က္ခ်ၿပီး သတိရတဲ့အခ်ိန္ေသာက္တယ္….လုိ႔
ျပန္ေျဖလုိက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က ပထမေတာ့ အံ့ၾသဟန္ျပၿပီး ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ့္အေျဖက ရယ္စရာေကာင္းဟန္တူပါတယ္။
သူရယ္လုိက္လုိ႔ေလ။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ေဆးေသာက္ေၾကာက္တဲ့ အေၾကာင္းေမေမကေျပာျပေနတယ္။
ေဆးေသာက္လည္းေၾကာက္…ေဆးထုိးေတာ့လည္း
ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္က်ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာ၀န္ေကာ က်ေနာ့္ေမေမပါ စိတ္ညစ္ေနပုံရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး
ေသာက္ေဆးေတာ့ နည္းနည္းေသာက္ရမယ္ဆုိၿပီး ေဆးေလးငါးမ်ဳိးေလာက္ကုိ အိတ္ေလးေတြနဲ႔ တခြက္စာ
တခြက္စာထည့္ေပးလုိက္တယ္။ ေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ေသာက္ဖုိ႔လည္း တဖြဖြ မွာလုိက္ေသးတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေမေမက အစား၀င္ေအာင္ေကၽြးၿပီး
ေဆးတုိက္တယ္။ ေနာက္တေန႔ ရန္ကုန္ျပန္လာ ရမွာေလ။ ေနေကာင္းမွ ျဖစ္မယ္လုိ႔လည္း ေျပာၿပီး
ေဆးကုိ ေစာင့္တုိက္တယ္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ေစာေစာ ထၿပီး က်ေနာ္ ရန္ကုန္ျပန္ခဲ့တယ္။ အရင္ေန႔ညေနက
ေဆးထုိးခဲ့တာရယ္၊ ေဆးတခြက္လည္း ေသာက္ခဲ့တာရယ္ ေၾကာင့္ ဖ်ားတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာသြားခဲ့တယ္။
အိမ္က တီဗီတင္တဲ့ စားပြဲေပၚမွာ မေန႔ညေနက ဆရာ၀န္ေလးေပးလုိက္တဲ့ ေဆးေတြ က်န္ရစ္ခဲ့တာကုိေတြးၿပီး
ကားေပၚမွာ က်ေနာ္ၿပံဳးလုိက္မိတယ္။
ၿပီးေတာ့ ဖြားဖြားတုိ႔ ေမေမတုိ႔ ေျပာေနၾကမယ့္
စကားေတြကုိ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ နည္းနည္းေလး သတိလစ္ရင္ လစ္သလုိ လုပ္ခ်သြားျပန္ၿပီ။ ေမ့တာေတာ့
မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ တမင္သက္သက္ကုိ ေမ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္သြားတာပဲေနမွာ…လုိ႔ ဖြားဖြားက တမ်ဳိး၊
အေမ့ေျမးကေတာ့ ေဆးေသာက္တာကုိ ေသမေလာက္ေၾကာက္တာ။ ေတြ႕ေတာင္ မေတြ႕ဖူးဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္
သူျဖစ္ရင္ က်မ သိပ္စိတ္ဆင္းရဲတာ။ ေျပာမရဆုိမရနဲ႔ သိပ္ေခါင္းမာတာလုိ႔…ေမေမက ညည္းေျပာေျပာေနမွာ
အေသအခ်ာပင္။
ငယ္ငယ္ကဆုိ ေမေမတခါေဆးတုိက္ရင္ ခံစားရတဲ့
ေ၀ဒနာထက္ ေဆးေသာက္ရမွာကို ပုိေၾကာက္တာ သတိရမိတယ္။ ေဆးလုံးေတြကုိၾကည့္ကာ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ေနတတ္တဲ့
က်ေနာ့္ကုိ ေမေမက ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည့္ ေဆးတုိက္ရတယ္။ ေဆးတလုံးေသာက္ၿပီး ေရနဲ႔အတူေဆးေတြေကာ
ခဏခဏ ျပန္အန္ထြက္လုိ႔ ေမေမက စိတ္မရွည္ႏုိင္ဘဲ ဆူတာလည္း ခံရတယ္။
က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ကေလးဘ၀ကေန ခုအရြယ္ထိေရာက္ေနေပမယ့္
ေဆးေသာက္ေၾကာက္တာက ျပင္လုိ႔မရတဲ့ ေၾကာက္စိတ္တခုအျဖစ္ ရွိေနဆဲ။
Wednesday, January 25, 2012
အသစ္စက္စက္ ႏွလုံးသားတစ္စုံ အလုိရွိသည္
ညီမေလးကုိ ခ်စ္တယ္တဲ့။ သူမ ခ်စ္ေသာ ကုိႀကီးရဲ႕ စကားသံ။ ကုိယ့္နားကုိယ္ပင္ မယုံႏုိင္သလုိျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ေျပာတဲ့ ကုိႀကီးရဲ႕ စကားသံက သူမရဲ႕ မယုံႏုိင္တဲ့ စိတ္ေတြကုိ လြင့္ပါးသြားေစတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ခဏေလးက သူမဘ၀မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံး အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။
သူမနဲ႔ ကုိႀကီး သိခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါေရာလား။ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ သူမကသာ ကုိႀကီးကုိ စၿပီး ခ်စ္မိခဲ့တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အစပုိင္းေတာ့ ကုိယ့္ထက္အသက္လည္းႀကီး၊ ေနာက္ၿပီး အထင္ႀကီးေလးစားမိတဲ့ ကုိႀကီးကုိ ခင္မင္ရင္းႏွီး႐ုံသက္သက္။ ကုိႀကီးနဲ႔ ခင္မင္ခြင့္ရတာကိုပဲ ေက်နပ္ေနခဲ့ေသးတာ။ သူမရဲ႕ ႏွလုံးသားက ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ကုိႀကီးအေပၚ ရင္ခုန္ေနခဲ့မိတာ၊ ကုိႀကီးနဲ႔ စကားေျပာေနရတာကုိ ေပ်ာ္၀င္ၾကည္ႏူးေနခဲ့ တာလည္း ဆုိတာေတြ အတိအက် မသိေတာ့ပါဘူး။ သူမ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ ႏွလုံးသား အနက္႐ႈိင္းဆုံးေနရာမွာ ကုိႀကီးဆုိတာ ရွိႏွင့္ေနခဲ့ၿပီေလ။
ႏွစ္ေယာက္ဆုံတုိင္းမွာ စကားမ်ား စပ္စုတတ္တဲ့ သူမနဲ႔ စကားနည္းၿပီး ေမးသမွ်ကုိသာ ေျဖတတ္တဲ့ ကုိႀကီး…။ တစ္ခါတေလမွာ သူမရဲ႕ စကားသံေတြထဲကေန ကုိႀကီးအေပၚ သံေယာဇဥ္စကားေတြ ဖိတ္လွ်ံက်သြား တဲ့အခါမ်ဳိးမွာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တဲ့ ကုိႀကီးကုိ စိတ္တုိမိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မနည္းပါဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ အၿမဲတမ္း ေသြးေအးေအးနဲ႔ အသည္းႏွလုံးမရွိသလုိေနတတ္တဲ့ ကုိႀကီးဆီက စကားသံတခ်ဳိ႕ထြက္လာပါတယ္။
'ညီမေလး ကုိႀကီးအေၾကာင္းကုိ မသိေသးလုိ႔ပါ။ ကုိႀကီးလုိလူတစ္ေယာက္ကုိ သံေယာဇဥ္ထားမိရင္ ညီမေလးပဲ ခံစားရလိမ့္မယ္…' တဲ့။
'ကုိႀကီးရဲ႕ အရင္အေၾကာင္းေတြ မသိခ်င္ပါဘူး။ ကုိႀကီးကုိ ခ်စ္တယ္။ အဲဒီလုိေျပာလုိ႔ ကုိႀကီး ညီမေလးကို အထင္ေသးရင္လည္း ေသးႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ညီမေလးကေတာ့ အခုလုိေျပာမိလုိ႔ ေနာင္တမရဘူး။'
အဲဒီလုိ သူမရင္ထဲက ပြင့္အံက်လာတဲ့ အခ်စ္ေတြကုိ ကုိႀကီး ဘာမွျပန္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတေလ သူေျပာတတ္တာက 'ညီမေလး စိတ္နဲ႔ပဲ ႏႈိင္းေပါ့…'တဲ့။
ဒါဆုိ ကုိႀကီးလည္း ညီမေလးလုိပဲ ခ်စ္ေနတာေပါ့ေနာ္ လုိ႔ သူမ မရဲတရဲအေတြးေတြနဲ႔ ႐ူးမိေသးတယ္။ မေတြ႔တာၾကာေပမယ့္ ကုိႀကီးဆီက 'ညီမေလးကုိ သတိရတယ္…' ဆုိတဲ့ စကားသံေလးကုိပဲ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေနမိ တတ္တယ္။
နယူတန္ရဲ႕ တတိယနိယာမလုိပဲေပါ့လုိ႔....ေျပာတတ္တဲ့ ကုိႀကီးေၾကာင့္ သူမ သံေယာဇဥ္ရွိသလုိ ကုိႀကီးလည္း သူမအေပၚ သံေယာဇဥ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္မိခဲ့တယ္။
တေန႔ေတာ့ သူမယုံၾကည္တာေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္မိတာေတြ ပ်က္စီးသြားခဲ့ေတာ့ သူ႐ူးတေယာက္လုိပဲ အျဖစ္မွန္ကုိ လက္မခံႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူမရဲ႕ဘ၀မွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့သူတေယာက္ေၾကာင့္ ရခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ဒဏ္ရာေတြပါပဲ။
တကယ္ေတာ့ သူမခ်စ္တဲ့ ကုိႀကီးက သူမကုိ တႀကိမ္တခါမွ ခ်စ္တယ္လုိ႔.. မေျပာခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ရဆုံးနဲ႔ ႏွေျမာတသျဖစ္စရာ အိပ္မက္တခုေတာ့ မက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကုိႀကီးဆီက ညီမေလးကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္တဲ့ေလ။ အခ်စ္ေတြနဲ႔အတူ ကုိႀကီးဆီက ေႏြးေထြးတဲ့ အသံကုိ ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာပဲ သူမ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆုိတာ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ႏုိးထရတာပဲေပါ့။
အိပ္မက္နဲ႔ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀ကေတာ့ ေက်ာခ်င္းကပ္အေနအထားလုိ ျခားေနခဲ့တယ္။ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးေသးတယ္။ ေက်ာခ်င္းကပ္တယ္ဆုိတာ ရန္သူရွိတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာခ်င္းကပ္တာေပါ့… ရန္သူမရွိတဲ့အခ်ိန္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာေပါ့… ဆုိတဲ့ လက္ေတြ႕မက်တဲ့ အေျခအေနတခုကုိ ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးတယ္။
အခုေတာ့ လက္ေတြ႕ဘ၀ရဲ႕ အခ်စ္ဆုိတာကုိလည္း ဒဏ္ရာေတြနဲ႔အတူ ေမ့ပစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားမိခဲ့တယ္။ လူတေယာက္ကုိ နင့္ေနေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႏွလုံးသား တစုံကုိလည္း အလုိမရွိေတာ့ပါဘူး။ အခုခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ ဘ၀မွာ ဆႏၵတခုသာ ေနာက္ဆုံး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဆႏၵသာျပည့္၀ခဲ့ရင္ ဒဏ္ရာေတြမရွိတဲ့ ႏွလုံးသားအသစ္တစုံကုိ သူမပုိင္ဆုိင္ခြင့္ ရႏုိင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း…။
လ၀န္းေလး
၂၄.၈.၂၀၁၁။
Friday, January 13, 2012
၁၃-၁-၂၀၁၂။
သိပ္ကုိ မဂၤလာရွိေသာ ေန႔ေလးတေန႔ပါ။ အက်ဥ္းေထာင္ အသီးသီးထဲကေန မိသားစုရဲ႕ ရင္ခြင္ဆီ၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ဆီ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာပါၿပီ။ (ေပ်ာ္တယ္ဗ်ာ) :))))
တကယ္ပါ…. ႏွစ္တႏွစ္ရဲ႕ အစမွာ ဒီေန႔က အေပ်ာ္ဆုံးပါပဲ။
Saturday, January 7, 2012
၂၀၁၁ ႏႈတ္ဆက္ရင္းျဖင့္ ၂၀၁၂ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း...
အပ်င္းေရာဂါဆုိတာ အေတာ္ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းသဗ်ာ။ အခုတေလာ က်ေနာ့္မွာ အဲဒီေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းလွတဲ့ အပ်င္းေရာဂါႀကီး စြဲကပ္ေနတယ္။ ေမေမ့ေမြးေန႔တုန္းက ေမြးေန႔အမွတ္တရ စာတုိေလး တပုဒ္ေရးၿပီးကတည္းက ညညေတြ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ရင္ စာတုိေပစေလးေတြကုိ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ မေရးမိဘဲ သီခ်င္းေလး နားေထာင္လုိက္၊ အင္တာနက္က download လုပ္ၿပီး ယူလာတဲ့ စာေလးေတြကုိ ဖတ္လုိက္နဲ႔ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိနဲ႔ ပ်င္းေနမိပါတယ္။
အဲဒီလုိ ပ်င္းေနတုန္းမွာ ၂၀၁၁က က်ေနာ့္ကုိ ႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့တယ္။ သူႏႈတ္ဆက္ပုံက ဘာၾကမ္းသလဲေတာ့ မေမးနဲ႔ဗ်ဳိ႕။ က်ေနာ့္ရင္အစုံကုိ ေျခနဲ႔ကန္ၿပီး ထြက္သြားခဲ့တာေလ။ သူ႔ကုိ နာက်ည္းစိတ္ထက္ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြ က ပုိေနမိပါတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ၂၀၁၁ေရ။ သတင္းဆုိးေတြ အျဖစ္အပ်က္ဆုိးေတြ မင္းနဲ႔အတူ ေခၚေဆာင္သြားပါေတာ့။
၂၀၁၂ခုႏွစ္ကုိ ကူးေျပာင္းတဲ့ ည။ ခ်စ္သူ၊ ခင္သူေတြေၾကာင့္ ေႏြးေထြေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ အစပါပဲ။ ႏွစ္သစ္ရဲ႕ အစမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြနဲ႔ စ ခဲ့ပါတယ္လုိ႔ ၀န္ခံရပါမယ္။
၁-၁-၂၀၁၂။
အိမ္ျပန္တယ္။ ဖြားဖြား ေပါင္ေပၚကုိ ေခါင္းအုံးအိပ္ရင္း စကားေတြမ်ားေနမိေသးတယ္။ အိမ္ဆုိတဲ့ ေမတၱာရိပ္ေလးမွာ တညတာ အိပ္စက္ၿပီး ေနာက္တေန႔ ႐ုံးခ်ိန္မီေအာင္ ျပန္ေျပးခဲ့ရတယ္။
၂-၁-၂၀၁၂။
ပုံမွန္ျဖတ္သန္းေနက် ေနရက္ေတြထဲက တရက္ပါပဲ။
၃-၁-၂၀၁၂။
မလြတ္တလြတ္ေတြေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ရတယ္။ အ႐ူးစကားကုိ ယုံမိသလုိပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း ေရႊျပည္ေတာ္ေမွ်ာ္တုိင္း မနီးေသးၿပီမုိ႔…။ L
၄-၁-၂၀၁၂။
လြတ္လပ္ေရးေန႔။ ဒါေပမဲ့ ႐ုံးဆင္းရတဲ့ ေန႔။
မနက္ေစာေစာ ဆူးေလဘုရား၀င္ၿပီး တနဂၤေႏြေထာင့္မွာ ပန္းလွဴခဲ့တယ္။ ဘုရားကုိ ေရသပၸာယ္ရင္း သာယာတဲ့ ဆြဲလည္းသံေလးေတြ ၾကားလုိက္ရတယ္။ ေအာ္… လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ မလြတ္လပ္ႏုိင္တဲ့သူေတြေကာ ဘုရားက ဆြဲလည္းေလးေတြရဲ႕ သာယာတဲ့အသံေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ၾကားခြင့္ရႏုိင္မလဲေလလုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။
ဘုရားေပၚကဆင္းေတာ့ ဘုရားရဲ႕ ေျမာက္ဘက္မုဂ္မွာ ငွက္သည္ေတြရယ္၊ ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲ အထည့္ခံထားရတဲ့ ငွက္ကေလးေတြရယ္။ ပ်ံခ်င္တုိင္း ပ်ံလုိ႔မရလုိ႔ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြလုပ္ကာ ေအာ္ျမည္ေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြက အစာေတာင္းေနတာလား၊ ေရေတာင္းေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ အေပါင္းအေဖာ္ေတြကုိလြမ္းလုိ႔ ေအာ္ေနတာလား။ ဘာမွန္းမသိေပမဲ့ ငွက္ကေလးေတြ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ေအာ္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ အဲဒီေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲက ငွက္ကေလးေတြကုိ ၾကည့္ေနတဲ့ တခဏမွာ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲ ေရာက္ေနသလုိ ခံစားလုိက္မိတယ္။
ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲက အဲဒီငွက္ကေလးေတြကုိ ၀ယ္မဲ့သူ အဲ…ကယ္တင္မဲ့သူ ေရာက္လာရင္ျဖင့္ သူတုိ႔ေတြ ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲကေန ဟုိး….မုိးျမင့္ဆီကုိ ပ်ံသန္းၾကဦးမယ္။
အဲဒီလုိေန႔မ်ဳိးကုိ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း…ႏွစ္တႏွစ္ရဲ႕ အစမွစ၍ ေမွ်ာ္လင့္ရင္းႏွင့္ အသက္ရွင္ေနပါေၾကာင္း။
Subscribe to:
Posts (Atom)