က်ေနာ္ ဒီေန႔အရမ္းကုိစိတ္လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့မိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ က်ေနာ္ ဒီရက္မတုိင္မီ လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြကတည္းက စိတ္လႈပ္ရွားၿပီးေနမိတာေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆုံးေန႔တေန႔လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတဲ့ ေန႔ပါပဲ။ ဒီေန႔က ၁၃.၁၁.၂၀၁၀ ျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အေမစု ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန ညေန ၅း၁၅မွာ လြတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္လုိ႔ သတင္းၾကားေတာ့ က်ေနာ္ဘ၀ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆုံးသတင္းတခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက က်ေနာ့္ရဲ႕စိတ္ကုိ လႊမ္းမုိးထားတဲ့သူတေယာက္၊ ေနာက္ပုိင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ေပးဆပ္မႈေတြ၊ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈေတြေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ႕ ယုံၾကည္ေလးစားရတဲ့ လူတေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က အေမစုကုိျမင္ခြင့္ရခ်င္လုိ႔ သတင္းမၾကည့္တဲ့က်ေနာ္က အာဇာနည္ေန႔ေတြဆုိ ည ၈နာရီမွာလာတဲ့ ျပည္တြင္းသတင္းကုိ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ အေမစု သူမရဲ႕ အေဖ က်ေနာ္တုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ အာဇာနည္အေပါင္းကုိ လာေရာက္ဂါရ၀ျပဳတာကို ျမင္ခ်င္တာပါ။ မွတ္မွတ္ရရ တခါသာ ဖ်တ္ခနဲ႔ဆုိ အေမစုရဲ႕႐ုပ္ပုံကုိ ေတြ႔ဖူးလုိက္တယ္။ တခါတေလမွာ က်ေနာ္ တီဗြီနဲ႔အေ၀းေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ေမေမတုိ႔က လာၿပီ…လာၿပီ ေဒၚစုလာေနၿပီ။ ျမန္ျမန္လာၾကည့္လုိ႔ ေအာ္ေခၚခ်ိန္မွာ ျမင္ခ်င္ေဇာနဲ႔ အေျပးအလႊားလာခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ တျခားသတင္းေျပာင္းသြားၿပီ။ ေအာ္…ဒီႏွစ္ေတာ့ မျမင္လုိက္ရေတာ့ဘူးေပါ့ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ပဲ…။ စကၠန္႔အနည္းငယ္ေလးသာ ေဖာ္ျပတဲ့သတင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ကေန အသက္ ၁၉ႏွစ္ေလာက္ထိ အေမစုကုိ ခႏၵာကုိယ္ပါးပါးလ်ားလ်ားနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ယုံၾကည္မႈနဲ႔ အားမာန္ေတြျပည့္ေနတဲ့ ပုံသဏၭာန္ေလးသာ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနမိသည္။ မ်က္ႏွာကုိကား ေသေသခ်ာခ်ာမျမင္ဖူးခဲ့ပါ။
