''တေယာက္ေယာက္က ပစ္ခ်ထားတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ အဲဒီ ပစ္ခ်ထားခ်င္တဲ့သူ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အတိုင္း အလိုက္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ လူအမ်ိဳးအစားေတြ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ အဲဒီဘ၀နဲ႔ ေနသားက်မသြားခ်င္ဘူး… ဆုိတဲ့ ဆရာဂ်ဴးရဲ႕စကားေလးကုိ က်ေနာ္ဖတ္မိေတာ့ က်ေနာ့္မွာ စဥ္းစားစရာေတြမ်ားလာတယ္။ ေနသားက်သြားတဲ့ ဘ၀မ်ားစြာကုိ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ မ်က္ျမင္ကုိယ့္ေတြ႔ ျမင္ေတြ႔ၾကမွာပါ။ တခါတေလ က်ေနာ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္လည္း လက္ရွိဘ၀ေတြကုိပဲ အလုိက္သင့္ေမ်ာရင္း မတုန္မလႈပ္နဲ႔ ေနသားက်ခ်င္ခ်င္ရယ္ပါ။ တေလာက က်ေနာ္အိမ္မွာရွိေနတဲ့ရက္ေတြမွာ ဖြားဖြားက ေစ်းကုိ အိမ္အတြက္ ဟင္းခ်က္စရာေတြ၀ယ္ဖုိ႔လႊတ္လုိက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္မကၽြမ္းက်င္တဲ့အလုပ္ေတြထဲမွာ ေစ်း၀ယ္တာလည္းပါပါတယ္။ ညံ့တယ္လုိ႔ေတာင္ ေျပာလုိ႔ရတဲ့ အေနအထားမွာပါ။ ဖြားဖြားက ၀ယ္ဖုိ႔အတြက္ ငါးနာမည္ကုိေသခ်ာေျပာလုိက္တာေတာင္ ေစ်းကုိေရာက္ေတာ့ ငါးသည္ေတြအမ်ားႀကီးရဲ႕ ေစ်းဗန္းေတြထဲမွာထည့္ထားတဲ့ ငါးအမ်ဳိးအစားအမ်ားႀကီးထဲမွာ က်ေနာ္၀ယ္ရမယ့္ငါးက ဘယ္ငါးမွန္း မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီလုိနဲ႔ သားငါးတန္းမွာ အနံ႔အသက္ဆုိးဆုိးေတြ ငါးညႇီနံ႔ေတြ အသားေတြလွီးဖ်က္ထားတဲ့ ေသြးသံရဲရဲေတြကုိၾကည့္ရင္း ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေစ်းတန္းထဲမွာ မ်က္စိမွိတ္ ႏွာေခါင္းပိတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ မနက္ေစာေစာမုိ႔ ၀ယ္သူမ်ားနဲ႔ ၾကပ္ညႇက္ေနတဲ့ၾကားထဲက က်ေနာ့္မ်က္လုံးက ငါးေရာင္းေနတဲ့ အစ္မတေယာက္ဆီေရာက္သြားေတာ့ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးျမင္ဖူးေနသလုိရွိတာေၾကာင့္ ဘယ္မွျမင္ဖူးပါလိမ့္ဆုိၿပီး အႀကိတ္အနယ္စဥ္းစားေနမိေတာ့တယ္။ အရပ္ပုပ်က္ပ်က္ ခႏၵာကုိယ္၀၀ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္းနဲ႔ အဲဒီအမကုိရင္းရင္းႏွီးႏွီးျမင္ဖူးေနတာအမွန္။ သူ႔ရဲ႕ ၀တုတ္ေနတဲ့ လက္ေမာင္းက ေဆးမင္ေၾကာင္ေတြမ်ားလား…ဆုိၿပီး ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ မဟုတ္ပါ။ ငါးမ်ဳိးစုံကုိ လက္လီေကာ လက္ကားေကာ ေရာင္းပုံရပါတယ္။ သူ႔လက္ေမာင္းမွာ ျဗဳန္းခနဲၾကည့္ေတာ့ ေဆးမင္ေၾကာင္ေတြလုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ငါးေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ပိႆခ်ိန္ကုိတြက္ထားတဲ့ ေဘာလ္ပင္မင္ရာေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူ႔မ်က္ႏွာကို အေသအခ်ာၾကည့္ၿပီး သတိမရမခ်င္း ဘယ္မွာျမင္ဖူးတယ္ဆုိတာကုိ ဦးေႏွာက္ကုိ အလုပ္ေပးေနမိေတာ့တယ္။
ခဏအၾကာမွာေတာ့ က်ေနာ္သူ႔ကုိမွတ္မိသြားတယ္။ သူ႔ကုိက်ေနာ္ ေက်ာင္းမွာျမင္ဖူးတာပဲ။ ဟုတ္တယ္။ တကၠသုိလ္မွာ က်ေနာ္ျမင္ဖူးခဲ့တာ။ သူက က်ေနာ္တုိ႔လုိ႔ ႐ုိး႐ုိးဘြဲ႔တခုအတြက္ တက္ေနတဲ့သူမဟုတ္ဘဲ မဟာဘြဲ႔အတြက္ တက္ေနခဲ့သူတဦးျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အမလုိခ်စ္ခင္ရတဲ့ မႀကီးတုိ႔နဲ႔ ေမဂ်ာကြဲေပမယ့္ အတန္း အတူတူပဲျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။ က်ေနာ္သတိထားမိေနတာက မႀကီးတုိ႔လုိ မဟာဘြဲ႔အတြက္တက္ေနသူျဖစ္တာက တေၾကာင္း၊ တခါတရံ ဖယ္ရီေပၚမွာ ျမင္ေတြ႔ေနတာက တေၾကာင္းေၾကာင့္ရယ္ပါ။ သူဆုိရင္ ႐ုိး႐ုိးဘြဲ႔အတြက္ အခ်ိန္က သုံးႏွစ္၊ ေနာက္မဟာဘြဲ႔ဆက္တက္တာက သုံးႏွစ္ စုစုေပါင္း ေျခာက္ႏွစ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္ကာလႀကီးတခုကုိ တကၠသုိလ္မွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေစခဲ့တယ္။ အဲဒီေပးဆပ္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ရလာမယ့္အခြင့္အလမ္းတခုခုကုိေတာ့ သူေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မေပါ့။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ ေျခာက္ႏွစ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္ကာလႀကီးတခုကုိ ေပးဆပ္ခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မွာက မဟာဘြဲ႔ရသြားရင္ တကၠသုိလ္မွာပဲ က်ဴတာဆရာမအျဖစ္ အလုပ္ဆက္လုပ္မယ္…ၿပီးရင္ တဆင့္ၿပီးတဆင့္…. ေနာက္ပုိင္းအဆင့္ေတြ သူအမ်ားႀကီးမေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေက်ာင္းမွာ ဆရာမျပန္လုပ္ဖုိ႔ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိမွာပဲ။ မဟာဘြဲ႔ရရင္ အခုလုိ အရပ္စကားနဲ႔ေျပာရင္ ငါးစိမ္းသည္တေယာက္ရဲ႕ ဘ၀နဲ႔ ရပ္တည္မယ္လုိ႔ ဘယ္သူက စဥ္းစားထားမွာလဲ။ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ေတြးၾကည့္မယ့္ကိစၥတခုမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ တခ်ိန္တုန္းက တကၠသုိလ္မွာ သက္ဆုိင္ရာဘာသာရပ္အတြက္ သုေသတနလုပ္ေနတဲ့ လက္ေတြက အခုေတာ့ ညာဘက္က ငါးခုတ္ဓါးကုိကုိင္လုိ႔ ဘယ္ဘက္က ငါးအၿမီးကုိကုိင္ၿပီး ခပ္သြက္သြက္ အေၾကးခြံ ႏႊာေနတာဟာ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္လြန္းလုိ႔ တကၠသုိလ္မွာဆုိ အဲဒီဘာသာရပ္ကုိ ဂုဏ္ထူးေတာင္ ရေလာက္ၿပီေပါ့။ အရင္က ေဘာလ္ပင္ကို စနစ္တက်ကိုင္ၿပီး သပ္ရပ္တဲ့စာအုပ္ေလးေတြမွာ လွလွပပေလးေရးျခစ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ ျဖစ္သလုိၾကံဳသလုိ ေရးတတ္ေနပုံရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းက သခ်ာၤဂဏန္းေတြနဲ႔ စုေပါင္းတန္ဖုိးေတြက သက္ေသျပေနေလရဲ႕။ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔အေလးကုိ ကုိင္တြယ္ပုံက တကယ့္ငါးသည္ႀကီးတေယာက္လုိ။ တဖက္မွာ ၀ယ္သူကုိေစ်းေရာင္းရင္း တဖက္ကလည္း ငါးျခင္းေတြသယ္တဲ့အလုပ္သမားေလးေတြကုိ စိတ္တုိင္းမက်ဟန္နဲ႔ ဆူပူမာန္မဲေနျပန္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ခဏေလးမွာ က်ေနာ္အေတြးထဲမွာ ဖြားဖြား၀ယ္ခုိင္းလုိက္တဲ့ငါးကုိလည္း သတိမရေတာ့။ ေနသားက်ေနတဲ့ ဘ၀တခုကုိ အံ့ၾသစြာနဲ႔ ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လေလာက္က ႐ုံးပိတ္ရက္တရက္မွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ သူေနတဲ့ ရန္ကုန္တဖက္ကမ္းက ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕ကုိေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သူတုိ႔အိမ္ကုိအသြား လမ္းမွာ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းတက္တုန္းက ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ အတန္းထဲက မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႕ ေစ်းဆုိင္ေလးေရွ႕ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက က်ေနာ့္ကုိ ႏႈတ္ဆက္ဖုိ႔ျပတယ္။ က်ေနာ္လည္း မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္လုိ႔ ေနေကာင္းလား အဆင္ေျပလား စတာေတြကုိ မတ္တပ္ရပ္ရင္းနဲ႔ပဲ ေျပာဆုိရင္း သူ႔ရဲ႕ဆုိင္ေလးကုိ တခ်က္သတိထားၾကည့္မိလုိက္တယ္။ ဆုိင္ေလးေလးကေလးထဲမွာ မုန္႔ပဲသေရစာေလးေတြ၊ ကြမ္းယာ ေဆးလိပ္ စတာေလးေတြနဲ႔ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္ဆုိင္ေလးပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔စကားေျပာေနတုန္းပဲ ကြမ္းယာလာ၀ယ္သူ အမ်ဳိးသားတေယာက္က သူစားေနက် ကြမ္းယာကုိေျပာေတာ့ ခ်က္ျခင္းပဲသူရဲ႕လက္ကေလးေတြက လႈပ္ရွားလုိက္တာ ျမန္မွျမန္ပဲ။ က်ေနာ္ေတြးမိလုိက္တာက ဒါေတြက ဘ၀က သင္သြားတာပဲလုိ႔။ ဘယ္တကၠသုိလ္ ဘယ္ေက်ာင္းမွာမွ ဒီပညာရပ္ေတြ မသင္ၾကားခဲ့ရပါဘူး။ ႐ုိး႐ုိးဘြဲ႔တခုက ဘ၀ရပ္တည္ဖုိ႔အတြက္ အာမခံခ်က္မေပးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ သူေပးႏုိင္တာက စာရြက္တရြက္ရယ္ ၿပီးေတာ့ ဧည့္ခန္းမွာ လူအျမင္တင့္တယ္ေစဖုိ႔ ခ်ိတ္ဆြဲထားမယ့္ ဘြဲ႔၀တ္စုံနဲ႔ ဓာတ္ပုံတပုံရယ္ပါပဲ။ ဘ၀ကေပးတဲ့ ပညာကေတာ့ သူ႔ဘ၀အတြက္ သူ႔မိသားစုအတြက္ မပုိလွ်ံေပမယ့္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖုိ႔အတြက္ေတာ့ ေလာက္ငပုံရပါတယ္။ ဘြဲ႔တခုရၿပီး အစုိးရ၀န္ထမ္းအလုပ္တခုခုကုိ ၀င္လုပ္ဖုိ႔က်ျပန္ေတာ့လည္း အစိုးရ၀န္ထမ္းအလုပ္က မိသားစုကုိေထာက္ပံ့ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ ကုုိယ္တဦးတည္းေတာင္ မနည္းရပ္တည္ရမယ့္ လစာမ်ဳိးပါ။ ဒါေပမယ့္ အစုိးရအလုပ္မွာလည္း လစ္လပ္ေနရာေပါမ်ားလားဆုိေတာ့ မေပါပါဘူး။ တခါတေလ ေနရာလစ္လပ္လုိ႔ ၀န္ထမ္းေခၚတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေနရာအဆင့္သတ္မွတ္ခ်က္အရ အလုပ္ရဖုိ႔ကုိ ေရေလာင္းရတာက ငါးပုံးတုိ႔ ဆယ္ပုံးတုိ႔လုိ႔ ၾကားဖူးနား၀ရွိခဲ့တယ္။ ရာထူးဌာနေပၚမွာမူတည္ၿပီး ဒီထက္လည္း မ်ားမ်ားေလာင္းရႏုိင္ပါတယ္။ အစုိးရ၀န္ထမ္းမဟုတ္ဘဲ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းဆုိရင္ေတာ့ အရည္အခ်င္းေပၚမူတည္ၿပီး ေနရာရႏုိင္ပါေသးတယ္။ ႐ုိး႐ုိးဘြဲ႔လက္မွတ္တခုတည္းေတာ့မဟုတ္ဘဲ တျခားကၽြမ္းက်င္ရာ certificate မ်ဳိးစုံနဲ႔ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ သုံးႏွစ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္ကာလတခုကေန သင္ၾကားတက္ေျမာက္လာတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြက အသုံးမ၀င္ေတာ့ဘဲ ေျခာက္လတန္သည္…တႏွစ္တန္သည္ေလာက္နဲ႔ သင္ၾကားခဲ့တဲ့ အရည္အခ်င္းက ဒီေနရာမွာ ပုိၿပီးအသုံး၀င္ေနတာကေတာ့ ေနသားက်ေနတဲ့ အရာတခုပဲလား မေျပာတတ္။
က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီေစ်းဆုိင္ေလးကျပန္မထြက္ခင္ သူက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ မုန္႔တခုခုစားသြားပါဦးလုိ႔ေျပာေတာ့ က်ေနာ္က မူးတဲ့ကြမ္းတယာေလာက္ ယာေပးပါလုိ႔ေျပာေတာ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကေကာ သူကပါ မစားရပါဘူးလုိ႔…. အသည္းအသန္ ကန္႔ကြက္ေနၾကေတာ့ မူးခ်င္ေနလုိ႔ပါလုိ႔… က်ေနာ္ျပန္ေျပာလုိက္မိတယ္။ က်ေနာ္ သူကြမ္းယာေရာင္းေနတာကုိၾကည့္ၿပီး စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ေနမိတယ္။ ဘြဲ႔လက္မွတ္ႏွစ္ခုကုိင္ၿပီး ငါးစိမ္းသည္ဘ၀ေရာက္ေနသူ၊ လက္မွတ္တခုနဲ႔ ကြမ္းယယာေရာင္းေနသူ ၿပီးေတာ့ ပဲျပဳတ္ေရာင္းေနသူတုိ႔ဘာတုိ႔လည္း ရွိေနႏုိင္ေသးတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဆုိးထဲကအေကာင္းလုိ႔ေျပာလုိ႔ရႏုိင္မယ့္ သူတုိ႔မိသားစုအတြက္ ႐ုန္းကန္ေနတာဟာ သမၼာအာဇီ၀နည္းနဲ႔ ႐ုိး႐ုိးသားသားရွာေဖြလုပ္ကုိင္ေနျခင္းျဖစ္တာေတာ့ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူစရာပါ။ ဘြဲ႔တခုရေပမယ့္ ဘ၀အာမခံခ်က္အတြက္မေရရာလုိ႔ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ လမ္းမွားေရာက္ေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ဘ၀ကေတာ့ ရင္နာစရာပါပဲ။ ေကတီဗီတုိ႔ မာဆက္တုိ႔လုိေနရာမ်ဳိးေတြမွာ မေရာက္သင့္ဘဲေရာက္ေနၾကရရွာတဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕အေၾကာင္းေတြကုိ ၾကားမိရင္း က်ေနာ္ရင္နာမိပါတယ္။ မိသားစုရဲ႕စား၀တ္ေနေရး က်န္းမာေရးနဲ႔ ေမာင္ေလးေတြ ညီမေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးတာ၀န္ေတြဟာ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ပုခုံးထက္ကုိေရာက္လာတဲ့အခါ သင္ၾကားထားတဲ့ပညာနဲ႔ရပ္တည္ဖုိ႔မျဖစ္တဲ့အေျခအေနေတြမွာ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ဘ၀ဟာ ႐ုန္းကန္ရင္း နစ္သထက္နစ္သြားရတာပါပဲ။ အဲဒီျပႆနာေတြရဲ႕ အဓိကအေျခခံကေတာ့ နိမ့္က်တဲ့ ပညာေရးစနစ္ေၾကာင့္လုိ႔ ဆုိရမွာပါပဲ။ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ဆရာ၊ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားနဲ႔ အရည္အေသြးျပည့္၀တဲ့ ဘြဲ႔လက္မွတ္တခုျဖစ္ဖုိ႔က အဓိကလုိအပ္ခ်က္ေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒါကုိမစဥ္းစားႏုိင္ဘဲ လက္ရွိျဖစ္ရပ္ေပၚမွာပဲ အလုိက္သင့္ေမ်ာပါမွန္းမသိ ေမ်ာပါရင္း ေနသားက်ေနၾကတယ္။
ဆရာမေျပာခဲ့သလုိပဲ ''တေယာက္ေယာက္က ပစ္ခ်ထားတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ အဲဒီ ပစ္ခ်ထားခ်င္တဲ့သူ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အတိုင္း အလိုက္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ လူအမ်ိဳးအစားေတြ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ အဲဒီဘ၀နဲ႔ ေနသားက်မသြားခ်င္ဘူး…'' ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ေတြႏႈိးထသင့္ေနပါၿပီ။ တေယာက္ေယာက္က ပစ္ခ်ထားတဲ့ဘ၀ထဲမွာ သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတုိင္း မျဖစ္ရဘူး….ဆုိတဲ့ မာနေလးနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ထုိးထြက္လာသင့္တယ္။ ပစ္ခ်ခံလုိက္ရေပမယ့္ သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတုိင္း အလုိက္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ လူအမ်ဳိးအစားဘ၀ထဲက ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ရင္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ မ႐ႈံးေသးပါဘူး။
ခဏအၾကာမွာေတာ့ က်ေနာ္သူ႔ကုိမွတ္မိသြားတယ္။ သူ႔ကုိက်ေနာ္ ေက်ာင္းမွာျမင္ဖူးတာပဲ။ ဟုတ္တယ္။ တကၠသုိလ္မွာ က်ေနာ္ျမင္ဖူးခဲ့တာ။ သူက က်ေနာ္တုိ႔လုိ႔ ႐ုိး႐ုိးဘြဲ႔တခုအတြက္ တက္ေနတဲ့သူမဟုတ္ဘဲ မဟာဘြဲ႔အတြက္ တက္ေနခဲ့သူတဦးျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အမလုိခ်စ္ခင္ရတဲ့ မႀကီးတုိ႔နဲ႔ ေမဂ်ာကြဲေပမယ့္ အတန္း အတူတူပဲျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။ က်ေနာ္သတိထားမိေနတာက မႀကီးတုိ႔လုိ မဟာဘြဲ႔အတြက္တက္ေနသူျဖစ္တာက တေၾကာင္း၊ တခါတရံ ဖယ္ရီေပၚမွာ ျမင္ေတြ႔ေနတာက တေၾကာင္းေၾကာင့္ရယ္ပါ။ သူဆုိရင္ ႐ုိး႐ုိးဘြဲ႔အတြက္ အခ်ိန္က သုံးႏွစ္၊ ေနာက္မဟာဘြဲ႔ဆက္တက္တာက သုံးႏွစ္ စုစုေပါင္း ေျခာက္ႏွစ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္ကာလႀကီးတခုကုိ တကၠသုိလ္မွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေစခဲ့တယ္။ အဲဒီေပးဆပ္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ရလာမယ့္အခြင့္အလမ္းတခုခုကုိေတာ့ သူေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မေပါ့။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ ေျခာက္ႏွစ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္ကာလႀကီးတခုကုိ ေပးဆပ္ခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မွာက မဟာဘြဲ႔ရသြားရင္ တကၠသုိလ္မွာပဲ က်ဴတာဆရာမအျဖစ္ အလုပ္ဆက္လုပ္မယ္…ၿပီးရင္ တဆင့္ၿပီးတဆင့္…. ေနာက္ပုိင္းအဆင့္ေတြ သူအမ်ားႀကီးမေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေက်ာင္းမွာ ဆရာမျပန္လုပ္ဖုိ႔ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိမွာပဲ။ မဟာဘြဲ႔ရရင္ အခုလုိ အရပ္စကားနဲ႔ေျပာရင္ ငါးစိမ္းသည္တေယာက္ရဲ႕ ဘ၀နဲ႔ ရပ္တည္မယ္လုိ႔ ဘယ္သူက စဥ္းစားထားမွာလဲ။ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ေတြးၾကည့္မယ့္ကိစၥတခုမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ တခ်ိန္တုန္းက တကၠသုိလ္မွာ သက္ဆုိင္ရာဘာသာရပ္အတြက္ သုေသတနလုပ္ေနတဲ့ လက္ေတြက အခုေတာ့ ညာဘက္က ငါးခုတ္ဓါးကုိကုိင္လုိ႔ ဘယ္ဘက္က ငါးအၿမီးကုိကုိင္ၿပီး ခပ္သြက္သြက္ အေၾကးခြံ ႏႊာေနတာဟာ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္လြန္းလုိ႔ တကၠသုိလ္မွာဆုိ အဲဒီဘာသာရပ္ကုိ ဂုဏ္ထူးေတာင္ ရေလာက္ၿပီေပါ့။ အရင္က ေဘာလ္ပင္ကို စနစ္တက်ကိုင္ၿပီး သပ္ရပ္တဲ့စာအုပ္ေလးေတြမွာ လွလွပပေလးေရးျခစ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ ျဖစ္သလုိၾကံဳသလုိ ေရးတတ္ေနပုံရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းက သခ်ာၤဂဏန္းေတြနဲ႔ စုေပါင္းတန္ဖုိးေတြက သက္ေသျပေနေလရဲ႕။ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔အေလးကုိ ကုိင္တြယ္ပုံက တကယ့္ငါးသည္ႀကီးတေယာက္လုိ။ တဖက္မွာ ၀ယ္သူကုိေစ်းေရာင္းရင္း တဖက္ကလည္း ငါးျခင္းေတြသယ္တဲ့အလုပ္သမားေလးေတြကုိ စိတ္တုိင္းမက်ဟန္နဲ႔ ဆူပူမာန္မဲေနျပန္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ခဏေလးမွာ က်ေနာ္အေတြးထဲမွာ ဖြားဖြား၀ယ္ခုိင္းလုိက္တဲ့ငါးကုိလည္း သတိမရေတာ့။ ေနသားက်ေနတဲ့ ဘ၀တခုကုိ အံ့ၾသစြာနဲ႔ ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လေလာက္က ႐ုံးပိတ္ရက္တရက္မွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ သူေနတဲ့ ရန္ကုန္တဖက္ကမ္းက ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕ကုိေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သူတုိ႔အိမ္ကုိအသြား လမ္းမွာ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းတက္တုန္းက ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ အတန္းထဲက မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႕ ေစ်းဆုိင္ေလးေရွ႕ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက က်ေနာ့္ကုိ ႏႈတ္ဆက္ဖုိ႔ျပတယ္။ က်ေနာ္လည္း မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္လုိ႔ ေနေကာင္းလား အဆင္ေျပလား စတာေတြကုိ မတ္တပ္ရပ္ရင္းနဲ႔ပဲ ေျပာဆုိရင္း သူ႔ရဲ႕ဆုိင္ေလးကုိ တခ်က္သတိထားၾကည့္မိလုိက္တယ္။ ဆုိင္ေလးေလးကေလးထဲမွာ မုန္႔ပဲသေရစာေလးေတြ၊ ကြမ္းယာ ေဆးလိပ္ စတာေလးေတြနဲ႔ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္ဆုိင္ေလးပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔စကားေျပာေနတုန္းပဲ ကြမ္းယာလာ၀ယ္သူ အမ်ဳိးသားတေယာက္က သူစားေနက် ကြမ္းယာကုိေျပာေတာ့ ခ်က္ျခင္းပဲသူရဲ႕လက္ကေလးေတြက လႈပ္ရွားလုိက္တာ ျမန္မွျမန္ပဲ။ က်ေနာ္ေတြးမိလုိက္တာက ဒါေတြက ဘ၀က သင္သြားတာပဲလုိ႔။ ဘယ္တကၠသုိလ္ ဘယ္ေက်ာင္းမွာမွ ဒီပညာရပ္ေတြ မသင္ၾကားခဲ့ရပါဘူး။ ႐ုိး႐ုိးဘြဲ႔တခုက ဘ၀ရပ္တည္ဖုိ႔အတြက္ အာမခံခ်က္မေပးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ သူေပးႏုိင္တာက စာရြက္တရြက္ရယ္ ၿပီးေတာ့ ဧည့္ခန္းမွာ လူအျမင္တင့္တယ္ေစဖုိ႔ ခ်ိတ္ဆြဲထားမယ့္ ဘြဲ႔၀တ္စုံနဲ႔ ဓာတ္ပုံတပုံရယ္ပါပဲ။ ဘ၀ကေပးတဲ့ ပညာကေတာ့ သူ႔ဘ၀အတြက္ သူ႔မိသားစုအတြက္ မပုိလွ်ံေပမယ့္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖုိ႔အတြက္ေတာ့ ေလာက္ငပုံရပါတယ္။ ဘြဲ႔တခုရၿပီး အစုိးရ၀န္ထမ္းအလုပ္တခုခုကုိ ၀င္လုပ္ဖုိ႔က်ျပန္ေတာ့လည္း အစိုးရ၀န္ထမ္းအလုပ္က မိသားစုကုိေထာက္ပံ့ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ ကုုိယ္တဦးတည္းေတာင္ မနည္းရပ္တည္ရမယ့္ လစာမ်ဳိးပါ။ ဒါေပမယ့္ အစုိးရအလုပ္မွာလည္း လစ္လပ္ေနရာေပါမ်ားလားဆုိေတာ့ မေပါပါဘူး။ တခါတေလ ေနရာလစ္လပ္လုိ႔ ၀န္ထမ္းေခၚတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေနရာအဆင့္သတ္မွတ္ခ်က္အရ အလုပ္ရဖုိ႔ကုိ ေရေလာင္းရတာက ငါးပုံးတုိ႔ ဆယ္ပုံးတုိ႔လုိ႔ ၾကားဖူးနား၀ရွိခဲ့တယ္။ ရာထူးဌာနေပၚမွာမူတည္ၿပီး ဒီထက္လည္း မ်ားမ်ားေလာင္းရႏုိင္ပါတယ္။ အစုိးရ၀န္ထမ္းမဟုတ္ဘဲ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းဆုိရင္ေတာ့ အရည္အခ်င္းေပၚမူတည္ၿပီး ေနရာရႏုိင္ပါေသးတယ္။ ႐ုိး႐ုိးဘြဲ႔လက္မွတ္တခုတည္းေတာ့မဟုတ္ဘဲ တျခားကၽြမ္းက်င္ရာ certificate မ်ဳိးစုံနဲ႔ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ သုံးႏွစ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္ကာလတခုကေန သင္ၾကားတက္ေျမာက္လာတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြက အသုံးမ၀င္ေတာ့ဘဲ ေျခာက္လတန္သည္…တႏွစ္တန္သည္ေလာက္နဲ႔ သင္ၾကားခဲ့တဲ့ အရည္အခ်င္းက ဒီေနရာမွာ ပုိၿပီးအသုံး၀င္ေနတာကေတာ့ ေနသားက်ေနတဲ့ အရာတခုပဲလား မေျပာတတ္။
က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီေစ်းဆုိင္ေလးကျပန္မထြက္ခင္ သူက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ မုန္႔တခုခုစားသြားပါဦးလုိ႔ေျပာေတာ့ က်ေနာ္က မူးတဲ့ကြမ္းတယာေလာက္ ယာေပးပါလုိ႔ေျပာေတာ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကေကာ သူကပါ မစားရပါဘူးလုိ႔…. အသည္းအသန္ ကန္႔ကြက္ေနၾကေတာ့ မူးခ်င္ေနလုိ႔ပါလုိ႔… က်ေနာ္ျပန္ေျပာလုိက္မိတယ္။ က်ေနာ္ သူကြမ္းယာေရာင္းေနတာကုိၾကည့္ၿပီး စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ေနမိတယ္။ ဘြဲ႔လက္မွတ္ႏွစ္ခုကုိင္ၿပီး ငါးစိမ္းသည္ဘ၀ေရာက္ေနသူ၊ လက္မွတ္တခုနဲ႔ ကြမ္းယယာေရာင္းေနသူ ၿပီးေတာ့ ပဲျပဳတ္ေရာင္းေနသူတုိ႔ဘာတုိ႔လည္း ရွိေနႏုိင္ေသးတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဆုိးထဲကအေကာင္းလုိ႔ေျပာလုိ႔ရႏုိင္မယ့္ သူတုိ႔မိသားစုအတြက္ ႐ုန္းကန္ေနတာဟာ သမၼာအာဇီ၀နည္းနဲ႔ ႐ုိး႐ုိးသားသားရွာေဖြလုပ္ကုိင္ေနျခင္းျဖစ္တာေတာ့ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူစရာပါ။ ဘြဲ႔တခုရေပမယ့္ ဘ၀အာမခံခ်က္အတြက္မေရရာလုိ႔ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ လမ္းမွားေရာက္ေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ဘ၀ကေတာ့ ရင္နာစရာပါပဲ။ ေကတီဗီတုိ႔ မာဆက္တုိ႔လုိေနရာမ်ဳိးေတြမွာ မေရာက္သင့္ဘဲေရာက္ေနၾကရရွာတဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕အေၾကာင္းေတြကုိ ၾကားမိရင္း က်ေနာ္ရင္နာမိပါတယ္။ မိသားစုရဲ႕စား၀တ္ေနေရး က်န္းမာေရးနဲ႔ ေမာင္ေလးေတြ ညီမေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးတာ၀န္ေတြဟာ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ပုခုံးထက္ကုိေရာက္လာတဲ့အခါ သင္ၾကားထားတဲ့ပညာနဲ႔ရပ္တည္ဖုိ႔မျဖစ္တဲ့အေျခအေနေတြမွာ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ဘ၀ဟာ ႐ုန္းကန္ရင္း နစ္သထက္နစ္သြားရတာပါပဲ။ အဲဒီျပႆနာေတြရဲ႕ အဓိကအေျခခံကေတာ့ နိမ့္က်တဲ့ ပညာေရးစနစ္ေၾကာင့္လုိ႔ ဆုိရမွာပါပဲ။ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ဆရာ၊ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားနဲ႔ အရည္အေသြးျပည့္၀တဲ့ ဘြဲ႔လက္မွတ္တခုျဖစ္ဖုိ႔က အဓိကလုိအပ္ခ်က္ေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒါကုိမစဥ္းစားႏုိင္ဘဲ လက္ရွိျဖစ္ရပ္ေပၚမွာပဲ အလုိက္သင့္ေမ်ာပါမွန္းမသိ ေမ်ာပါရင္း ေနသားက်ေနၾကတယ္။
ဆရာမေျပာခဲ့သလုိပဲ ''တေယာက္ေယာက္က ပစ္ခ်ထားတဲ့ ဘ၀ထဲမွာ အဲဒီ ပစ္ခ်ထားခ်င္တဲ့သူ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အတိုင္း အလိုက္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ လူအမ်ိဳးအစားေတြ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ အဲဒီဘ၀နဲ႔ ေနသားက်မသြားခ်င္ဘူး…'' ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ေတြႏႈိးထသင့္ေနပါၿပီ။ တေယာက္ေယာက္က ပစ္ခ်ထားတဲ့ဘ၀ထဲမွာ သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတုိင္း မျဖစ္ရဘူး….ဆုိတဲ့ မာနေလးနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ထုိးထြက္လာသင့္တယ္။ ပစ္ခ်ခံလုိက္ရေပမယ့္ သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတုိင္း အလုိက္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ လူအမ်ဳိးအစားဘ၀ထဲက ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ရင္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ မ႐ႈံးေသးပါဘူး။
2.6.2011 (12:24AM)
