လြမ္းလုိ႔ရယ္ မကုန္ႏုိင္ပါ ဆရာ...

ဆရာ့ရဲ႕ စာေတြဖတ္ဖူး၊ ဆရာ့ကုိ အျပင္ပြဲေတြဘာေတြမွာ ေတြ႕ဖူးၿပီး ဆရာ့ကုိ ေလးစားေပမဲ့ ဆရာ့ကုိ အျပင္မွာ မႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ၂၀၁၂ခုႏွစ္ ေမလဆန္းမွာေတာ့ ဆရာ့ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ကေန ေမာင္၀ံသသတင္းပညာသင္တန္း အပတ္စဥ္ (၂)အတြက္ သင္တန္းသားေခၚယူေတာ့ သင္တန္းတက္ဖုိ႔အတြက္ ဆရာ့ေမးလ္ကုိ ေပးပုိ႔ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။

ဆရာ့ဆီက ေမလ ၁၄ရက္ေန႔မွာ သင္တန္းတက္ခြင့္ရေၾကာင္း ေမးလ္ျပန္ပုိ႔ေပးခဲ့တယ္။

<<<< maung wuntha <maungwuntha@gmail.com>	5/14/12
to me

ေက်ာ့ေကခိုင္

ဇြန္ ၄ စမယ့္သင္တန္းအတြက္ လက္ခံေၾကာင္း ျပန္ၾကားပါတယ္။
ေလာေလာဆယ္ တက္ႏိုင္ရင္ ပထမပတ္က Journalism English ဒီေန႕မွ စသင္တယ္။
နက္ျဖန္ ၁၅-၅-၁၂ နံနက္ ၈နာရီမွ ၁၀နာရီ လာတက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး အက်ိဳးရွိတဲ့ ပို႕ခ်ခ်က္ျဖစ္လို႕ ဒုတိယပတ္ ဖြင့္ခ်ိန္ကို မေစာင့္ဘဲ တက္ေစခ်င္တယ္။

ေမာင္၀ံသ >>>

            ဆရာ့ရဲ႔ သတင္းစာပညာသင္တန္းေၾကာင့္ သတင္းစာပညာကုိ တက္ေရာက္ဖုိ႔အခြင့္အလမ္းရခဲ့တယ္။ သတင္းစာပညာကုိ စိတ္၀င္စားတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္လည္း အခြင့္အလမ္းေကာင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ သင္တန္းကာလ သုံးလမွာ အပတ္စဥ္ တနလၤာကေန ေသာၾကာအထိဖြင့္တဲ့ တစ္ပတ္ငါးရက္သင္တန္းျဖစ္တယ္။ သင္တန္းစတက္ဖုိ႔ ဆရာ့ဆီ ေလွ်ာက္လႊာပုိ႔ကတည္းက ဆရာက သင္တန္းကုိ (မျဖစ္မေနကိစၥမ်ဳိးကလြဲၿပီး) မပ်က္မကြက္ တက္ေစခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။

သင္တန္းစတက္ခြင့္ ရတဲ့ေန႔မွာ က်ေနာ္သင္တန္းကုိေရာက္ေတာ့ သင္တန္းသားႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ေရာက္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာ့သင္တန္းက သင္တန္းအတြင္းေရးမွဴးအစ္မရယ္ သုံးေယာက္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္ပဲ အက်ႌလက္ရွည္အျဖဴေရာင္နဲ႔ ခ်ည္လြယ္အိတ္အနီေရာင္ေလးလြယ္ၿပီး ဆရာေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ဆရာက ေအးျမလန္းဆန္းတဲ့ အၿပံဳးနဲ႔ သင္တန္းသားအသစ္ ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ လွမ္းႏႈတ္ဆက္တယ္။

 သင္တန္းမတက္ခင္တုန္းက အင္းစိန္မွာေနတာဆုိေတာ့ သင္တန္းခ်ိန္ မနက္ ၈နာရီ ေရာက္ႏုိင္ပါ့မလားလုိ႔ ဆရာက ေမးဖူးတယ္။ အခုေတာ့ အေစာႀကီးေရာက္ေနေတာ့ ဆရာအံ့ၾသေနပုံရတယ္။ ဆရာက သင္တန္းသားတစ္ေယာက္ျခင္းဆီကုိ အၿမဲတမ္းဂ႐ုတစုိက္နဲ႔ အေလးအနက္ထားတတ္တယ္။ သင္တန္းမွာ ေနမေကာင္းတဲ့သူရွိရင္ဆုိရင္ ေဆးအတင္းတုိက္ေလ့ရွိတယ္။

            အလုပ္ေတြအရမ္းမ်ားတဲ့ ဆရာက သင္တန္းကုိ အခ်ိန္ေပးခဲ့တယ္။ ေန႔စဥ္ သင္တန္းသားေတြေတာင္ လူမစုံေသးဘူး ဆရာက သင္တန္းကုိ မနက္အေစာႀကီးေရာက္တယ္။ မနက္စာ(မုန္႔တစ္ခုခု)ကုိ သင္တန္းေရာက္မွ စားေနတဲ့ ဆရာ့ကုိအၿမဲလုိလုိေတြ႕ရ တယ္။ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းေရာက္လာတဲ့ သင္တန္းသားေတြကုိ ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနရင္း ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိေ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔ ဘာသတင္းေတြထူးလဲဆုိတာ ေမးတယ္။ ၿပီးရင္ သင္တန္းသားေတြ ေမးသမွ်ကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖေပးတတ္တယ္။ တစ္ခါတေလ ဆရာရွင္းျပတာ နားလည္ရဲ႕လား၊ တကယ္နားလည္တာလားဆုိၿပီး ထပ္ကာထပ္ကာ ေမးတတ္တယ္။

            ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္း ၁၉၆၂ကေန ၁၉၈၈အထိေျပာရင္း ထင္ရွားတဲ့ သူေတြအေၾကာင္း အရင္ဆုံး သင္တန္းသားေတြကုိ ေမးခြန္းေမးေလ့ရွိ တယ္။ သူ႔ကုိသိလား၊ ဘယ္လုိသိတာလဲ။ သူနဲ႔ပတ္သက္သမွ် သိသေလာက္ နည္းနည္းေျပာျပပါဆုိၿပီး ေမးေလ့ရွိတယ္။ အဲလုိေမးၿပီးမွ က်ေနာ္တုိ႔ သိမွတ္မွားေနတဲ့ ျပင္စရာအခ်က္ေတြကုိ ဆရာက ျပည့္ျပည့္စုံစုံရွင္းျပေလ့ရွိတယ္။

            မနက္တုိင္း သင္တန္းကုိ လူငယ္တစ္ေယာက္လုိ ေပါ့ပါးဖ်တ္လတ္စြာနဲ႔ လန္းလန္းဆန္းဆန္းေရာက္လာတတ္တဲ့ ဆရာ့ကုိၾကည့္ရင္း အလုပ္ေတြအမ်ားႀကီးရွိတာေတာင္ ဆရာက လူငယ္တစ္ေယာက္လုိ ဖ်တ္လတ္ေနလုိက္တာလုိ႔ စိတ္ထဲေတြးရင္း အားက်မိတယ္။

            သင္တန္းကာလမွာ ဆရာ သတင္းမီဒီယာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပည္ပခရီးစဥ္ေတြသြားေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာေတြ႕ရင္ သင္တန္းအေျခအေန မ်က္ေျခမျပတ္ေမးျမန္းခဲ့တယ္။ ‘သင္တန္းသားအားလုံးကုိ ဆရာသတိရတယ္၊ အားလုံး က်န္းမာပါေစ ဆုေတာင္းတယ္’ လုိ႔ အေ၀းကေန သင္တန္းသားေတြကုိ က်ေနာ့္ဆီကတဆင့္ ႏႈတ္ဆက္စကား ဆုိေလ့ရွိတယ္။ ‘ဒီကေန႔ သင္တန္းမွာ လူစုံရဲ႕လား…’ လုိ႔ အေ၀းကေန သင္တန္းကုိစိတ္ပူေနတတ္တဲ့ ဆရာ။

            ဆရာ့မွာ အဆုတ္ကင္ဆာလကၡဏာေတြ႕တယ္လုိ႔ စသိေတာ့ သင္တန္းသားေတြအားလုံးကုိ ေျပာျပခဲ့တယ္။ ဆရာ စင္ကာပူမွာေဆးသြားစစ္ရင္း ေရာဂါကုိ အႏုိင္တုိက္ရင္း လုပ္စရာရွိတဲ့ အလုပ္ေတြ ဆက္လုပ္မယ္လုိ႔ တပည့္ေတြကုိေျပာတယ္။ ဆရာ့ကုိၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ရင္း ဆရာ့ေရာဂါက မေသခ်ာေသးပါဘူး…. စင္ကာပူမွာ ေဆးစစ္ၾကည့္မွ ေသခ်ာသိမွာပါလုိ႔ ဆရာကျပန္ၿပီး အားေပးရွာတယ္။ ဆရာေရွ႕ေရာက္တုိင္း ဆရာ့အတြက္ စိတ္ပူေန၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာကုိ ဘာမွမျဖစ္သလုိ ထိန္းခ်ဳပ္ေနမိတယ္။ ဆရာကေတာ့ တပည့္ေတြအားလုံးကုိ အားေပးတဲ့အၿပံဳးနဲ႔ ျပန္ႏွစ္သိမ့္ေနေသးတယ္။

            ေနာက္ပုိင္း စင္ကာပူမွာ ဆရာေဆးသြားစစ္တယ္။ ဟုိမွာ ေဆးကုေနရင္း လုိင္းေပၚမွာ ဆရာနဲ႔ေတြ႕ျဖစ္ရင္ သင္တန္းအေၾကာင္းေတြ ေမးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင္တန္းသားေတြအားလုံးကုိ သတိရတဲ့အေၾကာင္း၊ က်န္းမာပါေစလုိ႔ ေမတၱာပုိ႔ေပးေနတယ္လုိ႔ မက်န္းမာတဲ့ ၾကားက တပည့္ေတြကုိ စိတ္ပူၿပီး ဂရုတစုိက္နဲ႔ ေျပာရွာတယ္။

            သင္တန္းကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာနဲ႔သာမက ဆရာ့မိသားစုနဲ႔ပါ ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္စုိးကေလာင္နာမည္နဲ႔ ျပည္သူ႔ေခတ္မွာ စာေတြေရးေနတဲ့ မလတ္ကုိ အျပင္မွာေတြ႕ေတာ့ ကုိယ့္အစ္မအရင္းလုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားခဲ့ရတယ္။ မလတ္ကုိ လူခ်င္းမသိခင္ကတည္းက မလတ္စာေတြ ဖတ္ၿပီး ႏွစ္ၿခိဳက္သေဘာက်ခဲ့ရတာ။ အျပင္မွာေတြ႕ေတာ့ လြတ္လပ္စုိးနာမည္နဲ႔ လုိက္ေအာင္ကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ အၿမဲေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနတတ္တယ္။

            အန္တီကေတာ့ ဆရာ့ရဲ႕ပါရမီျဖည့္ဖက္ပီသစြာ စိတ္သေဘာထားေကာင္းၿပီး ခ်စ္ခင္စရာေကာင္းတယ္။ အန္တီနဲ႔ ဆရာ့ကုိၾကည့္ရင္း သူတုိ႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ၾကင္ၾကင္နာနာေလးေလးစားစား ဆက္ဆံပုံေတြကုိ ေလးစားအားက်မိတယ္။

            တစ္ရက္ ဆရာကီမုိသြင္းဖုိ႔ ရန္ကုန္အင္တာေနရွင္နယ္ဟုိတယ္ေအာက္ထပ္က MCOC ကုိ အန္တီနဲ႔အတူ သင္တန္းအတြင္းေရးမွဴးအစ္မ(မသဲ)ရယ္နဲ႔ လုိက္သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ဆရာေဆးသြင္းေနတုန္း ဆရာေမာင္ေမာင္လိႈင္ရဲ႕ ကင္ဆာေရာဂါအေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ စာအုပ္ကုိ ဖတ္ျပခဲ့တယ္။

အဲဒီမွာ ဆရာက စိတ္၀င္တစားနဲ႔ နားေထာင္ေနရင္း တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ မုန္ညင္းခါးလုိ႔ ဖတ္ျပရမယ့္အစား က်ေနာ္က မုန္႔ဟင္းခါးလုိ႔ မွားဖတ္မိပါေလေရာ။ အဲဒါကုိ ဖတ္ျပတဲ့သူ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ေတာင္ သတိမထားလုိက္မိဘူး။ ဆရာက မုန္႔ဟင္းခါးက ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ တည့္တယ္ဟုတ္လား။ အိမ္မွာ ခ်က္ခုိင္းၿပီး စားရမယ္ဆုိမွ မွားဖတ္မိမွန္းသိတယ္။ အဲေတာ့မွ… မုန္႔ဟင္းခါးမဟုတ္ဘူး ဆရာ…မွားဖတ္မိတာ အမွန္က… မုန္႔ညင္းခါး….  လုိ႔ေျပာၿပီး ရယ္စရာျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။

အဲဒီတုန္းက အခန္းက အရမ္းေအးတာေၾကာင့္ ဆရာ့အေႏြးထည္အက်ႌနဲ႔ အန္တီ့အေႏြးအက်ႌကုိ က်ေနာ္နဲ႔ သင္တန္းကအစ္မ (မသဲ)ကုိ ေပး၀တ္ထားခဲ့တယ္။ ေနာက္ရက္မွာ က်ေနာ္ေကာ အဲဒီအစ္မပါ ဖ်ားေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ရန္ကုန္မွာ ဆရာေဆးသြင္းဖုိ႔အတြက္ဆုိ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အန္တီက ဖ်ားမွာဆုိးလုိ႔ဆုိၿပီး မေခၚေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ပုိင္း စင္ကာပူေဆးသြားကုၿပီး ျပန္လာတဲ့ ဆရာ့ကုိသြားေတြ႕ရင္ ဆရာက အလုပ္ေတြ အဆင္ေျပရဲ႕လား… မိဘေတြေကာ ေနေကာင္းၾကလား… စတာေတြေမးတတ္တယ္။ 

ေနာက္ပုိင္း ဆရာ ၀ိတုိရီယေဆး႐ုံတက္ေနရေတာ့ ဆရာ့ဆီ ႏွစ္ႀကိမ္ေရာက္ျဖစ္တယ္။ ပထမတစ္ႀကိမ္သြားေတာ့ ဆရာ့ကုိ အရင္ျမင္ေနက်ထက္ အမ်ားႀကီး သိသိသာသာက်သြားတာကုိ ျမင္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ စကားတစ္လုံးေျပာဖုိ႔ ခက္ခက္ခဲခဲအားယူေနရတဲ့ ဆရာ့ကုိၾကည့္ၿပီး ရင္ထဲဆုိ႔နစ္ေနတယ္။

က်ေနာ္ရယ္ မသဲရယ္ ဆရာ့ကုတင္တစ္ဖက္ဆီထုိင္ရင္း က်ေနာ္က ဆရာ့ေျခေထာက္ေလးေတြကုိ ႏွိပ္ေပးေနမိတယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလးက ဆရာရဲ႕ညာဘက္လက္ကုိ ႏွိပ္ေပးေနတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ဆရာ့က မႏွိပ္နဲ႔ေတာ့...ဆုိၿပီး ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ႏွိပ္ေနရာကေန ရပ္လုိက္မိတယ္။ ေက်ာ့ေကခုိင္...ႏွိပ္... လုိ႔ဆရာေျပာလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ႏွိပ္ေပးတာ ဆရာသက္သာလုိ႔ျဖစ္မယ္လုိ႔ ေတြးရင္း ဆရာအိပ္မေပ်ာ္ခင္အထိ ႏွိပ္ေပးေနမိတယ္။ တစ္ခါတရံ မွိန္းေနရင္း ပါးစပ္ကေလးဟ ဟ သြားေတာ့ အန္တီက ဦးစုိးသိမ္း.... ပါးစပ္ပိတ္ထားေလဆုိၿပီး ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုကုိ ေစ့ေပးလုိက္ေတာ့မွ အသာျပန္ေစ့သြားတယ္။

ဆရာနဲ႔ စသိတဲ့ ပထမဆုံးအႀကိမ္နဲ႔ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ က်ေနာ့္ကုိ ေက်ာ့ေကခုိင္လုိ႔ ေခၚတာပါပဲ။ သင္တန္းတက္ေနတုန္း ဆရာအပါအ၀င္ မလတ္တုိ႔ အန္တီတုိ႔က က်ေနာ့္ကုိ ေက်ာ့...လုိ႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ ဆရာက ေက်ာ့ေကခုိင္လုိ႔ နာမည္အျပည့္အစုံကုိ ေနာက္ဆုံးေခၚခဲ့တယ္။

ေနာက္ထပ္ တစ္ခါ၀ိတုိရိယကုိ ထပ္ေရာက္တာက ၈ေလးလုံးအထိမ္းအမွတ္ေန႔ကပါပဲ။ အဲဒီေန႔မတုိင္ခင္ ေဆး႐ုံမွာ ညဘက္ဆရာ့အနားမွာေစာင့္ေပးေနတဲ့ ဆရာ့တပည့္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကုိစုိးထြဋ္ကုိ ၈ေလးလုံးေန႔က်ရင္ ေဆး႐ုံနဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ MCC ခမ္းမကုိ ၀ွီးခ်ဲနဲ႔ သြားမယ္ေျပာေနတယ္လုိ႔ အဲဒီအစ္ကုိေျပာျပလုိ႔ သိရတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီေန႔က ၈ေလးလုံးပြဲကေန ဆရာ့ဆီေရာက္သြားၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ပထမလာတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ေတာင္ မတူေအာင္ကုိ ဆရာ့အေျခအေနက အားရစရာမေကာင္းပါဘူး။ ဆရာ့သမီးႀကီးမထုိက္ ေဖေဖႀကီး တပည့္ေတြ လာတယ္...လုိ႔ေျပာေတာ့ ဆရာ မ်က္လုံးေလးဖြင့္ၾကည့္ၿပီး ျပန္မွိန္းသြားတယ္။

ကုိစုိးထြဋ္က ဆရာ...က်ေနာ္တုိ႔ ၈ေလးလုံးပြဲကလာတာဆုိေတာ့ ဆရာ့ႏႈတ္က တစ္ခုခုကုိ ရြတ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ေသခ်ာနားစုိက္ေထာင္ၾကည့္ေတာ့မွ လူစည္လားလုိ႔ ေမးတာမွန္း သိရတယ္။ ကုိစုိးထြဋ္က လူစည္တယ္...ဆရာ။ ပန္းခ်ီျပခန္းေတြ၊ ဓာတ္ပုံျပခန္းေတြနဲ႔ ABSDF အဖြဲ႔က အမွတ္တရျပခန္းေတြပါရွိတယ္...လုိ႔ေျပေတာ့ ဆရာ့မ်က္ႏွာက ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးၿပံဳးေနတယ္။

ျပန္လာေတာ့ ဆရာစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ျပန္လာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆရာ့ကုိ ေနာက္ဆုံးေတြ႕ျခင္းပဲဆုိတာ မသိခဲ့ဘူး။

ၾသဂုတ္လ ၁၁ရက္ေန႔ မနက္ေျခာက္နာရီခြဲေလာက္ ဆရာ့အနားမွာေနတဲ့ ကုိစုိးထြဋ္ဆီက ဖုန္း၀င္လာတယ္။ မနက္ေစာေစာစီးစီး အေရးတႀကီးကိစၥကလြဲရင္ ဆက္စရာအေၾကာင္း မရွိတာမုိ႔ အဲဒီဖုန္းကုိ ကုိင္ရမွာေၾကာက္ေနမိတယ္။ ကုိင္လုိက္ေတာ့လည္း ညီမေလးေရ... ဆရာ မနက္ေျခာက္နာရီ ၁၅က ဆုံးၿပီေနာ္....တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပထမဆုံးေျပးျမင္မိတာက အန္တီ့ကုိ။ ကုိစုိးထြဋ္ ... အန္တီအဆင္ေျပရဲ႕လားဟင္... အန္တီေနေကာင္းလားလုိ႔ ေမးမိတယ္။ အဲဒီေန႔က ေက်ာက္တန္းျပန္ေရာက္ေနတဲ့ေန႔မုိ႔ ေက်ာက္တန္းကေန ေဆး႐ုံကုိ အခုခ်က္ျခင္းလာခဲ့မယ္လုိ႔ ျပန္ေျပာမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဆး႐ုံကုိ သြားဖုိ႔အခ်ိန္မမီေတာ့ဘူး။ ဆရာ Body ကုိ အေအးတုိက္ကုိပုိ႔ေနၿပီတဲ့။ ဘားလမ္းအိမ္ကုိပဲ လာခဲ့လုိက္ေတာ့ဆုိေတာ့ ဘားလမ္းအိမ္ကုိ မနက္ ၈နာရီေနာက္ပုိင္းေလာက္ေရာက္တယ္။

အဲဒီမွာ ဆရာမရွိေတာ့ဘူးဆုိတာ လက္မခံႏုိင္ေသးတဲ့ အန္တီ့ကုိၾကည့္ရင္း ကုိယ္ပါမ်က္ရည္မဆည္ႏုိင္ေအာင္ စိတ္ထိခုိက္ေၾကကြဲရတယ္။

ဆရာေရ.... ၾသဂုတ္လမွာ ေသမင္းက အေကာင္းႀကိဳက္လြန္းတယ္လုိ႔ သူမ်ားေတြက ေျပာၾကတယ္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာ ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ၾသဂုတ္လက ၀မ္းနည္းေၾကာင္းေတြ အထပ္ထပ္နဲ႔ပါ ဆရာ။ ၾသဂုတ္တေစၦက ျပည္သူအမ်ားရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကုိ ေသာက္သုံးၿပီး လူမုန္းမ်ားလုိ႔ သူ႕ရဲ႕ ၾသဂုတ္က အဆုံးသတ္မလွခဲ့ပါဘူး ဆရာ။

က်ေနာ့္ရဲ႕ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ Close Friends List ထဲမွာ လူႏွစ္ဦးရွိတဲ့အထဲမွာ တစ္ဦးက ဆရာပါ။ ဆရာရဲ႕ ေျပာခ်င္လြန္းလုိ႔က႑ကုိ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာတင္တုိင္း က်ေနာ့္ကုိ သတိတရနဲ႔ tag ေပးခဲ့တယ္။ ဆရာနဲ႔ေတြ႕ရင္ သမီးကုိ ဆရာ tag ေပးထားတဲ့ေဆာင္းပါး ဖတ္ျဖစ္လားလုိ႔ ေမးတတ္ပါတယ္။

ခုေတာ့ ဆရာရဲ႕ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္အေကာင့္ေလးက active မျဖစ္တာၾကာေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ Close Friends List ထဲမွာ ဆရာရွိေနတုန္းပဲ။ ဒီထဲမွာမွမဟုတ္ဘူး ဆရာက က်ေနာ္တုိ႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏုိင္တဲ့ ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဆရာအျဖစ္ တစ္သက္လုံးတည္ရွိေနမွာပါ။

က်ေနာ္တုိ႔ လြမ္းေနရဦးမွာပါ ဆရာ....

................................................

...............................................

...............................................။

 

ကုိယ့္အခ်စ္ဆုံးႏွစ္ေယာက္....

ဒီကမၻာမွာ ကုိယ္ခ်စ္ရတဲ့ အခ်စ္ဆုံးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကုိယ္သူတုိ႔အေပၚ သိပ္ခ်စ္သလုိ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုိယ့္အေပၚခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြက တူညီၾကေပမဲ့ တစ္ခါတရံမွာ သူတုိ႔က ရန္သူေတြလုိျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္။ ကုိယ္က ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက သူတုိ႔ၾကားက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသံတမန္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီကမၻာမွာ ေယာက္ခမနဲ႔ ေခၽြးမဆုိတာ မသင့္မျမတ္နဲ႔ ရန္သူေတြျဖစ္ဖုိ႔မ်ား ျဖစ္တည္လာခဲ့သလားဆုိတာ ကုိယ္အေတြ႕အႀကံဳအရ လက္ခံခ်င္သလုိပဲ။ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ ကုိယ့္အဖြားနဲ႔ ကုိယ့္ရဲ႕အေမကေတာ့ အဲဒီလုိျဖစ္ေနခဲ့တာက ကုိယ္ေတြ႕ပါပဲ။

တစ္ဦးတည္းေသာသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိခင္မာနနဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆက္ဆက္က်ဲ မဟုတ္မခံ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ထိပ္တုိက္ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ….။

သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ သားကေမြးလာတဲ့ ေျမးကုိ သိပ္ခ်စ္တဲ့အဖြားေပမဲ့ ေခၽြးမကုိ မၾကည္ျဖဴႏုိင္တဲ့ ကုိယ့္အဖြားနဲ႔ ကုိယ့္မိခင္ရဲ႕ မေက်နပ္မႈ၊ မုန္းတီးမႈေတြၾကား ကုိယ္က ရွင္သန္ခဲ့တယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ျဖစ္မယ္…. ကုိယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သူတစ္ပါးမ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲ ၾကည့္တတ္ခဲ့တယ္။ ေမေမ့ရဲ႕ ၀မ္းနည္းမႈက ကုိယ့္ရဲ႕ ၀မ္းနည္းမႈ။ ေမေမငုိရင္ ကုိယ္လည္းငိုတယ္။ ေမေမမုန္းတဲ့ အဖြားကုိ ကုိယ္မမုန္းႏုိင္ခဲ့တာေတာ့… ကုိယ့္နဲ႔ ကုိယ့္အဖြားရဲ႕ သံေယာဇဥ္ပဲျဖစ္မယ္။

အဖြားရဲ႕ သားအေပၚသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေမတၱာစိတ္က ေမေမ့အေပၚ၀န္တုိစိတ္ျဖစ္ေစခဲ့သလားဆုိတာေတာ့ ကုိယ္ငယ္ငယ္က မေတြးတတ္ခဲ့ဘူး။ ကုိယ့္ရဲ႕အေဖေကာ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဘယ္ေလာက္ အေနခက္ရမလဲဆုိတာ ကုိယ္အရြယ္ေရာက္မွ ေတြးမိခဲ့တယ္။

အစားေကာင္းေကာင္းစားရရင္ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူ၊ ခင္တဲ့သူေတြကုိ ေကၽြးခ်င္တယ္တဲ့။ ကုိယ္ငယ္ငယ္ကေတာ့ အဲဒီသဒၵါစိတ္ကုိ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဖြားက ကုိယ့္ကုိ အစားေကာင္းေကာင္း တစ္ခုေကၽြးရင္ ကုိယ္မစားဘဲ ေမေမ့ဆီယူလာၿပီး ေမေမ့ကုိ ေကၽြးတတ္တယ္။ ဒီလုိပဲ ေမေမက ကုိယ့္ကုိ အစားတစ္ခုေကၽြးရင္ အဖြားဆီယူလာၿပီး အဖြားကုိ ေကၽြးတတ္တာ အခုထိ အမွတ္တရရွိေနတုန္းပဲ။

ေမေမက အဖြားအေၾကာင္း မေကာင္းတာေျပာရင္ ကုိယ္နားမေထာင္ခ်င္ဘူး။ ဒီလုိပဲ အဖြားက အေမ့အေၾကာင့္ မေကာင္းတာေျပာရင္ ကုိယ္အရမ္းစိတ္ဆင္းရဲရတယ္။ သူတုိ႔ၾကားက မေက်နပ္မႈေတြ၊ ၀န္တုိမႈေတြ၊ မုန္းတီးမႈေတြကုိ တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့နည္းေစခ်င္တာ ကုိယ့္ရဲ႕ အျဖစ္ခ်င္ဆုံး ဆႏၵ။ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔ႏွစ္ဦးက ကုိယ့္ရဲ႕ အခ်စ္ဆုံးလူႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ေလ။

ငယ္ငယ္က ကုိယ္က ဂ႐ုစုိက္မႈေတြနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြၾကားမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ စုိးရိမ္ေၾကာင့္က်မႈေတြကလည္း ကပ္ပါေနေသးတယ္။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူႏွစ္ေယာက္ မသင့္ျမတ္မွာ၊ မုန္းတီးမႈေတြ ၾကာရွည္မွာကုိ မလုိလားခဲ့ဘူး။ ကုိယ္တတ္စြမ္းသေလာက္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ေအးစက္မႈေတြကုိ ေႏြးေထြးေအာင္ လုပ္ေပးခ်င္ခဲ့တယ္။
အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူတုိ႔ၾကားက ေအးစက္မႈေတြက ေလွ်ာ့ပါးလာခဲ့တယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးက ကုိယ္နဲ႔ အေဖပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ 

ဆက္ရန္....

 

VOA မွ က်ေနာ့္ဘေလာ့အေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴး

http://burmese.voanews.com/content/yone-kalay-09-dec-2012/1600492.html


 

သားရဲ႕အေဖ

သူအရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူပုံစံေတြေျပာင္းေနတာကုိ က်မစၿပီး သတိထားမိတာက အိပ္ေထာင္သက္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွာေပါ့။

       က်မတုိ႔ အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွာ ထူးထူးျခားျခားေျပာင္းလဲတာဆုိလုိ႔ သားေလးတစ္ေယာက္ က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားေရာက္ရွိလာတာပါပဲ။ ခုဆုိ သားေလးက ၉လအရြယ္။ တီတီတာတာနဲ႔ ခုိးခုိးခစ္ခစ္ ရယ္သံေလးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ အျပစ္ကင္းစင္ေနတယ္။

         က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လက္ထပ္က်ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး ပထမႏွစ္တက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ေနာက္ကုိ လုိက္ခဲ့ျခင္းပင္။ မိဘႏွစ္ပါးလုံးမရွိေတာ့တဲ့ က်မက အဘြားနဲ႔အတူေနရင္း တကၠသုိလ္တက္ရင္းက ပညာေရး တစ္ပုိင္းတစနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးေလာကထဲ ေျခစုံပစ္၀င္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မအသက္က ၁၈ႏွစ္။ သူက က်မထက္ အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးၿပီး လက္ထပ္ၿပီးခါစကေတာ့ မုိးမျမင္ေလမျမင္ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကတယ္။

 သားေလးရၿပီးေနာက္ပုိင္း သူ႔ပုံစံေတြ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလာခဲ့တယ္။ အစက က်မမ်က္ရည္က သူ႔အတြက္ ပုလဲလုံးေလးေတြ ဆုံး႐ႈံးရမွာစုိးလုိ႔ တန္းဖုိးထားရသေလာက္ ခုေတာ့ က်မမ်က္ရည္ေတြက သူ႔အတြက္ ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲေတြလုိပဲတဲ့။ သူမဘယ္ေလာက္ငုိငုိ သူဂ႐ုမစုိက္ေတာ့ဘူးတဲ့။

 ဟုိအရင္အခ်ိန္ေတြက ညခင္းအခ်ိန္ေတြမွာ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာေနရင္း ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကုိ ႏွစ္ေယာက္အတူ ေရတြက္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက သူက က်မကုိ တကယ္ၾကင္နာပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ အခ်စ္တတ္ဆုံးက သူပဲလုိ႔ က်မ မွတ္ထင္ထားခဲ့ဖူးတယ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ က်မရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြက မွားတယ္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရေတာ့မလုိ။

      လရိပ္ေလးနဲ႔ ေအးျမတဲ့ ညေလးတစ္ညမွာေတာ့ သားေလးကုိသိပ္ၿပီး သူ႔ကုိ က်မ ပူဆာၾကည့္မိတယ္။ ဟုိးတစ္ခ်ိန္ကလုိ ၾကယ္ေတြေရတြက္ရေအာင္လုိ႔။ က်မအေျပာကုိ မ်က္ေမွာင္ႀကီးကုတ္ၿပီး မင္း႐ူးေနလား…ဒီေလာက္ၾကယ္ေတြအမ်ားႀကီး ဘယ္လုိေရတြက္မလဲ… စိတ္ကူးမယဥ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔ကြာ..။

က်မ သူ႔ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိတယ္။ အခ်ိန္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ဆုိတဲ့ ကာလက လူတစ္ေယာက္ကုိ ရင့္က်က္မႈ၊ တည္ၿငိမ္မႈ၊ ေအးစက္မႈေတြကုိ ေပးႏုိင္သလား။ အင္းေလ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေလာကမွာ မျဖစ္ႏုိင္တာရယ္လုိ႔မွ မရွိတာ။ သူက ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ေနေပမဲ့ က်မကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ သူေျပာသလုိ စိတ္ကူးယဥ္ေကာင္းတုန္းလား။

          အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အေခၚအေျပာ၊ အျပဳအမူေတြက ေႏြးေထြးမႈမရွိေတာ့တာကုိ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္မႈတစ္ခုလုိေတာ့ က်မ မယူဆခ်င္ပါဘူး ေမာင္။ လက္ထပ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ ကာလတစ္ခုမွာကတည္းက နင္ေတြငါေတြနဲ႔ ေမာင္ သုံးႏႈန္းေနေပမဲ့ က်မကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ေမာင္လုိ႔ ေခၚေနတုန္းပဲ။ ေနာက္လည္း ဒီအတုိင္းပဲ ေခၚခြင့္ရွိသမွ် ေခၚေနဦးမွာပါေလ။

          “သည္း…ဆုိတဲ့အဓိပၸာယ္က ကုိယ့္ရင္ထဲက အသည္းအသက္တမွ်ခ်စ္ရလုိ႔ အဲဒီလုိေခၚတာေပါ့ သည္းရဲ႕…” ဟုိတစ္ခ်ိန္တုန္းက ေျပာတဲ့ သူ႔ရဲ႕ စကားသံေတြက က်မနားထဲမွာ နီးသြားလုိက္ ေ၀းလာလုိက္။ ေအာ္…ခုေတာ့.. နင္တစ္လုံး ငါတစ္လုံးနဲ႔ အရင္တုန္းက ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ ေလသံေတြက အခ်ိန္ကာလေတြ တုိက္စားသြားလုိ႔မ်ား မာေက်ာလာတတ္သလား… ေမာင္တုိ႔ေယာက္်ားေတြအေၾကာင္း က်မ မသိေတာ့ပါေလ။

           တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ အႏုပညာတစ္ခုပဲတဲ့ေလ။ အဲဒီအႏုပညာကုိ က်မတုိ႔ မိသားစုေလးအတြက္ လွပေသသပ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းအႏုပညာျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ က်မတုိ႔ႀကိဳးစားလုိ႔ရႏုိင္သားပဲ ေမာင္။ ေမာင္တုိ႔ေယာက်္ားေတြရဲ႕အခ်စ္က အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေျပာင္းလဲလာတတ္သလားလုိ႔ က်မ ေမးခ်င္တယ္။

    ခုေနာက္ပုိင္း ေမာင့္ရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြက ေနာက္က်လြန္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ အလုပ္မ်ားလုိ႔ေနမွာပါလုိ႔ က်မ ေျဖေတြးေတြးမိတယ္။ ေမာင္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္တုိင္း သားေလးက အိပ္ေမာက်ေနၿပီ။ မနက္ခင္း သားေလးႏုိးေနတဲ့အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့လည္း ေမာင္က အျပင္ကုိ ေစာေစာထြက္တတ္ေတာ့ ေမာင္တုိ႔သားအဖ ေတြ႕ခ်ိန္က အရမ္းကုိနည္းတယ္။ ၾကာေတာ့ သားက ေမာင့္ကုိ ခပ္စိမ္းစိမ္းျဖစ္လာတာကုိ ေမာင္ကလည္း ဂ႐ုမစုိက္ခဲ့ပါဘူးေလ။

          တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သားသားနားနားေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့နဲ႔ အျပင္ထြက္ဖုိ႔သာ ေမာင္တစ္ေယာက္ စိတ္ေစာေနခဲ့တာပဲေလ။

          တစ္ရက္ သားေလးကုိယ္ေတြပူေနလုိ႔ ေဆးခန္းျပဖုိ႔ လမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့ ေဆးခန္းကုိ အေျပးအလႊားေရာက္သြားမိတယ္။ ေမာင့္ကုိလည္း ဖုန္းဆက္ေျပာဦးမလုိ႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ၾကားက စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ သားေလး အေျခအေနၾကည့္ၿပီး ေနာက္မွပဲ ဖုန္းဆက္ေတာ့မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးတာေၾကာင့္ရယ္ပါ။

          လမ္းထိပ္က အေထြေထြေရာဂါကုေဆးခန္းေလးရဲ႕ ဆရာ၀န္က ကေလးသီးသန္႔ဆရာ၀န္မဟုတ္ေပမဲ့ အၿမဲပဲ ကေလးေတြကုိ ဦးစားေပးတတ္ေတာ့ ေရာက္တယ္ဆုိ ၀င္ျပရတယ္။ သားေလးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာစမ္းသပ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ အကူဆရာမေလးကုိ ေဆးေတြေပးဖုိ႔ေျပာေနတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေပးလုိက္တဲ့ေဆးေတြထဲက တစ္ခြက္ကုိ တုိက္ဖုိ႔ေျပာတာကုိ က်မ ေသေသခ်ာခ်ာလုိက္မွတ္ေနမိတယ္။ သားေလးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ ေဆးတစ္မ်ဳိးက အဲဒီေဆးခန္းမွာ မရႏုိင္လုိ႔ တျခားမွာ ၀ယ္ရမယ္ဆုိၿပီး ဆရာ၀န္က ေဆးစာေရးေပးတဲ့ စာရြက္ေလးကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ကုိင္ရင္ ေဆးခန္းထဲက ထြက္လာခဲ့တယ္။

          အျပန္မွာ သားေလးကုိခ်ီရင္း အလာတုန္းက အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့သားေဇာနဲ႔ စုိးရိမ္တႀကီးလာခဲ့တဲ့ လမ္းကေလးကုိ ေသခ်ာၾကည့္မိတယ္။ လမ္းသြားလမ္းလာ လူငယ္စုံတြဲေလးေတြ ရယ္ရႊင္ၾကည္ႏူးလုိ႔။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ ပန္းစီးႀကီးကုိင္လုိ႔။ တခ်ဳိ႕ေကာင္မေလးေတြလည္း အ႐ုပ္အႀကီးႀကီးေတြ ေပြ႔ပုိက္လုိ႔။ တစ္ေလာကလုံးမွာ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးပဲ ရွိတဲ့အတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္သြားလုိက္ၾကတာ ယုံၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ေလ။ ေအာ္ … ဒီေန႔က ခ်စ္သူမ်ားေန႔ပဲ။ ဟုိတစ္ခ်ိန္တုန္းက ဒီလုိေန႔မ်ဳိးမွာ ေမာင္နဲ႔ က်မ အခုလုိပဲ ကမၻာမွာ အေပ်ာ္ဆုံး လူသားႏွစ္ဦးျဖစ္ခဲ့တာပဲေလ။ ေမာင္က က်မအတြက္ မ်က္မွန္တပ္ထားတဲ့ ၀က္၀ံ႐ုပ္ႀကီးတစ္႐ုပ္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ က်မသာ ကံအေကာင္းဆုံး မိန္းကေလးလုိ႔ မွတ္ထင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရက္ေတြေပါ့။ ေမာင္ေပးခဲ့တဲ့ ေခ်ာကလက္ကုိ မစားရက္ဘဲ သိမ္းထားခဲ့မိတဲ့ က်မရဲ႕ အရင္က အျဖစ္ေတြကုိ သြားၿပီး သတိရေသးတယ္ ေမာင္။ ေမာင္သာ သိရင္ ႐ူးျပန္ၿပီလုိ႔ ဆုိဦးမလားပဲ။

          သားေလးအတြက္ေဆး၀ယ္ဖုိ႔ ေမာင့္ဆီဖုန္းဆက္ရင္ ေကာင္းမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အခုပဲ သြား၀ယ္ရင္ ေကာင္းမလားဆုိတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ေျခလွမ္းေတြက အိမ္အျပန္လမ္းရဲ႕ ဆန္႔က်င္ရာကုိ သားေလးကုိခ်ီရင္း ေလွ်ာက္လာမိတယ္။ သားေလးကေတာ့ ခုနေဆးခန္းမွာ တုိက္ထားတဲ့ ေဆးအရွိန္နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။

          လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး အက်ႌဆင္တူစုံတြဲေကာင္ေလးေတြ ေကာင္မေလးေတြကုိၾကည့္ရင္း က်မ၀ယ္ရမယ့္ ေဆးဆုိင္ကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဆရာ၀န္ေပးလုိက္တဲ့ ေဆးစာရြက္ကုိ ေဆးဆုိင္အေရာင္း၀န္ထမ္း မိန္းကေလးကုိေပးလုိက္ေတာ့ သူက စာရြက္ကုိတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး က်မကုိ ေဆးတစ္မ်ဳိးထုတ္ေပးတယ္။ ဘယ္ေလာက္က်လဲလုိ႔ က်မေမးလုိက္ၿပီးမွ စုိးရိမ္စိတ္တစ္ခုက ၀င္လာတယ္။ က်မပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ပုိက္ဆံသိပ္မက်န္ေတာ့။ သားတုိ႔အေဖေပးတဲ့ ေန႔စဥ္ေစ်းဖုိးထဲကက်န္ေငြေလးေတြကုိ စုထားတဲ့ ပုိက္ဆံအိတ္ေသးေသးေလးက ခုန ေဆးခန္းမွာလည္း အေတာ္အသင့္ကုန္ခဲ့ၿပီ။ သားေလး ျမန္ျမန္ေနေကာင္းဖုိ႔ ေဆးတုိက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵနဲ႔ အိတ္ထဲမွာ ပုိက္ဆံသိပ္မက်န္ေတာ့တာကုိ ေသခ်ာမစဥ္းစားမိခဲ့။

          ေဆးအေရာင္း၀န္ထမ္းမိန္းကေလးေျပာလုိက္တဲ့ ေငြပမာဏ က်မအိတ္ထဲမွာမရွိေတာ့။ ဘယ္တတ္ႏုိင္ေတာ့မလဲ။ သားတုိ႔အေဖျပန္လာမွ ၀ယ္ခုိင္းရေတာ့မွာပဲ။ သားေလးကုိတင္းတင္းေပြ႕ခ်ီလုိ႔ ေဆးဆုိင္ထဲက အထြက္ အျဖဴေရာင္၀က္၀ံ႐ုပ္ႀကီးတစ္႐ုပ္ပုိက္လုိ႔ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိ အမွတ္မထင္ေငးၾကည့္လုိက္မိတယ္။ စိတ္ထဲကေနလည္း ဒီအ႐ုပ္က အႀကီးႀကီး ဆုိေတာ့ ေစ်းလည္း ေတာ္ေတာ္ေပးရမွာပဲလုိ႔ တြက္ေနမိတယ္။ ေကာင္မေလး ကံေကာင္းတာပဲ။ သူ႔ခ်စ္သူက ေကာင္မေလးကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္လုိ႔ျဖစ္မယ္လုိ႔ေတြးၿပီး သူ႔ေဘးကုိ ငဲ့အၾကည့္……

ကုိယ့္မ်က္လုံးေတာင္ ကုိယ္မယုံႏုိင္ သားေလးကုိေပြ႔ထားတဲ့ က်မလက္ေတြက ႐ုတ္တရက္အားကုန္သြားသလုိ ေျခေထာက္ေတြကလည္း ယုိင္နဲ႔နဲ႔ျဖစ္ၿပီး က်မႏႈတ္က အထစ္ထစ္ေငါ့ေငါ့ ဆုိ႔ဆုိ႔နစ္နစ္နဲ႔ အက္ကြဲထြက္သြားတာက….

သား.. ရဲ႕… အ...ေဖ …။

      

 လ၀န္းေလး

ျဖစ္ႏုိင္ရင္...

ျဖစ္ႏုိင္ရင္... ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမရွိ ေျပာတတ္တဲ့သူေတြနဲ႔ မဆုံေတြ႕ရပါရေစနဲ႔၊
ျဖစ္ႏုိင္ရင္... အေသြးအေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းတတ္တဲ့ အေရခြံခၽြတ္လူတန္းစားေတြနဲ႔ ေ၀းရပါေစ၊
ျဖစ္ႏုိင္ရင္... လူၿ႔ပိန္းေတြႀကီးစုိးတဲ့ ငါတုိ႔ႏုိင္ငံမျဖစ္ပါေစနဲ႔၊
ျဖစ္ႏုိင္ရင္... ငါတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြ ေမြးဖြားပါေစ၊
ျဖစ္ႏုိင္ရင္... စကားအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာတတ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေ၀းေ၀းေနႏုိင္ပါေစ၊
ျဖစ္ႏုိင္ရင္... ေရႊရည္စိမ္၊ ေငြရည္စိမ္၊ ကြက္ၾကားဒီမုိကေရစီေတြနဲ႔ ေ၀းပါေစ၊
ျဖစ္ႏုိင္ရင္... စစ္ပြဲေတြၾကားက ကေလးငယ္မ်ား၊ မိခင္မ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ၊
ျဖစ္ႏုိင္ရင္... ငါတုိ႔တုိင္းျပည္ အျမန္ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။

လ၀န္းေလး

(31-1-2013)