Tuesday, May 24, 2011

ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံထူေထာင္မည္လား

ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံအျဖစ္ ထူေထာင္ရမည္ဟူေသာ အယူအဆမွာ ၁၉၈၈ လူထုဒီမုိကေရစီအေရး ေတာ္ပုံႀကီးမွ စတင္၍ တစ္ေၾကာ့ျပန္ ျပန္လည္ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ထုိမွတဖန္ တပ္မေတာ္သည္ အာဏာ သိမ္းလုိက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ျပည္သူလူထု၏ ဒီမုိကေရစီေရးေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားသည္ ပုံစံတမ်ဳိးေျပာင္းလဲကာ အာဏာသိမ္းတပ္မေတာ္အစုိးရ၏ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖစ္လာခဲ့၏။ ထုိ႔ေနာက္ တပ္မေတာ္အစိုးရက ဒီမုိကေရစီ ႏုိင္ငံေတာ္သုိ႔ဟူေသာ အလံကုိလႊင့္ထူၿပီး လမ္းျပေျမပုံခုႏွစ္ခ်က္ကုိ ေရးဆြဲအေကာင္အထည္ေဖာ္၏။
          ထုိမွတဖန္ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ၿပီး လႊတ္ေတာ္ ေပၚေပါက္လာ၏။
          လႊတ္ေတာ္မွ သမၼတသစ္ ေရြးခ်ယ္ခန္႔အပ္၏။
          သမၼတသစ္က အစုိးရသစ္ဖြဲ႔၏။
          အစုိးရသစ္တြင္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ထံမွ အမည္စာရင္းရယူေသာ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီး၊ ျပည္ထဲ ေရး၀န္ႀကီး၊ နယ္စပ္ေရးရာ၀န္ႀကီးတုိ႔လည္း ပါ၀င္၏။
          ထုိ႔ေနာက္ အစိုးရသစ္က ေကာင္းေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ႏွင့္ သန္႔ရွင္းေသာ၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကင္းရွင္းေသာ အစိုးရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကမည္ဟု လမ္းစဥ္ခ်မွတ္သည္။ တုိးတက္ေသာ၊ ေခတ္မီေသာ ဒီမုိက ေရစီႏုိင္ငံ ထူေထာင္မည္ဟု ဆက္လက္ေၾကြးေၾကာ္သည္။
          သည္မွာ၊ ဒီမုိကေရစီက အားလုံး၏ ပန္းတုိင္လုိျဖစ္သည္။
          ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ ထူေထာင္ၾကမည္လား။
          ျပည္သူ႔အဆုံးအျဖတ္မ်ားေပၚမွာသာ လုံးလုံးလ်ားလ်ား အေျချပဳသည့္ ႏုိင္ငံေရးအာဏာ၊ စီးပြားေရး အာဏာတုိ႔ျဖစ္လာမွ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံျဖစ္မည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာေရာ စီးပြားေရးမွာပါ ျပည္သူ႔အဆုံးအျဖတ္တုိ႔က ေနာက္ဆုံးမွာ အတည္ျဖစ္ရမည္။ ျပည္သူ႔ကုိယ္စားလွယ္မ်ားက ျပည္သူ႔အဆုံးအျဖတ္ကုိ နာခံသူမ်ားျဖစ္ရ မည္။ ျပည္သူ႔ကုိယ္စားလွယ္မ်ားက ျပည္သူ႔မ်က္ႏွာကိုသာ ၾကည့္သူမ်ားျဖစ္လာရမည္။ ျပည္သူ႔ကုိယ္စား လွယ္မ်ားက ျပည္သူလူထုက လုိလားေထာက္ခံသူမ်ား ျဖစ္ရမည္။
အေကာင္အထည္ေဖာ္ တည္ေဆာက္စရာေတြ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္စရာေတြကုိ တိတိက်က် လုပ္ငန္း စဥ္ေရးဆြဲၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လုပ္ၾကရမည့္သေဘာ ရွိသည္။ ၿပီးေတာ့ သည္လုိ လုပ္ၾကရာမွာ အစိုးရသစ္ က ခ်မွတ္သည့္ လမ္းစဥ္ႏွင့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကုိ ျပည္သူလူထုက ယုံၾကည္စြာျဖင့္ ပူေပါင္းေဆာင္ရြက္ဦးမွ ျဖစ္ မွာျဖစ္သည္။
          ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး က႑အသီးသီးမွာ ထူေထာင္ရမွာျဖစ္သည္။ သည္လုိ ထူေထာင္သည့္ က႑အသီးသီးႏွင့္ အစိတ္အပုိင္းတုိင္းမွာ ခၽြတ္ေခ်ာ္တိမ္းေစာင္းလုိ႔မရ၊ ေနရာတုိင္းမွာ ျပည္ သူလူထု၏ ယုံၾကည္မႈကုိ လုိအပ္သည္။ အစိုးရကုိ ျပည္သူလူထုက ယုံၾကည္မႈရွိဖုိ႔လုိ၏။ အစိုးရ၏လမ္းစဥ္ကုိ ျပည္သူလူထုက ယုံၾကည္မႈရွိဖုိ႔လုိ၏။ အစိုးရေရးဆြဲေသာ လုုပ္ငန္းစဥ္မ်ား၊ စီမံကိန္းမ်ားကုိ ျပည္သူလူထုက ယုံၾကည္မႈရွိဖုိ႔လုိ၏။
          ျပည္သူလူထု၏ ယုံၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ရင္း ျပည္သူလူထု၏ ဒီမုိကေရစီအေလ့အက်င့္ကုိ အား ေပးရမည္။ ျပည္သူလူထု၏ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာ ေျပာဆုိမႈ၊ ေ၀ဖန္မႈ၊ တာ၀န္ယူတတ္မႈတုိ႔ကုိ အားေပးရ မည္။
          ျပည္သူလူထု၏ ယုံၾကည္မႈ၊ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္မႈတုိ႔မရွိဘဲႏွင့္ ဒီမုိကေရစီ ႏုိင္ငံသစ္ကို မေရာက္ႏုိင္ပါ။

ျပည္သူ႔ေခတ္ အယ္ဒီတာ (၁၃၊ ေမ၊ ၂၀၁၁)

Monday, May 23, 2011

ညီမေလးဖတ္ဖုိ႔..(၄)



ညီမေလးေရ…                                                                                                          
ဒီေန႔ ေမ ၂၂ရက္ေန႔ ေဖေဖ့ရဲ႕ေမြေန႔ေလ… ညီမေလး မွတ္မိရဲ႕လား။ မမႀကီးက ေဖေဖ့ကုိ ဒီေန႔ ေဖေဖ့ရဲ႕ေမြးေန႔ေနာ္လုိ႔…ေျပာေတာ့ ေဖေဖက သူ႔ေမြးေန႔ကုိ မွတ္မိေနပါလားဆုိၿပီး ၀မ္းသာေနပုံရတယ္ ညီမေလးရဲ႕။ တကယ္ေတာ့ မမႀကီးတုိ႔ ညီမေလးတုိ႔က ေဖေဖ ေမေမတုိ႔ရဲ႕ တႏွစ္မွာတခါသာေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔ရက္ကေလးကုိ မွတ္မိသင့္တာေပါ့ေနာ္။ ေဖေဖ ေမေမတုိ႔က မမႀကီးတုိ႔ ညီမေလးတုိ႔အတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕အခ်ိန္ေတြ သူတုိ႔ရဲ႕အေတြးေတြမွန္သမွ် အရာအားလုံးကုိ မမႀကီးတုိ႔အေပၚမွာပဲ ေပးဆပ္ထားၾကတာေလ။ သူတုိ႔ရဲ႕ေမြးေန႔ေတြ၊ အမွတ္တရေန႔ေတြကုိေတာင္ တခါတေလ ေမ့ခ်င္ေမ့ေနၾကမွာပါ။ မမႀကီးငယ္ငယ္က ေဖေဖက သူ႔ေမြးေန႔ကုိ ေမ့ေနတဲ့အခါ ေမေမက အမွတ္ေပးရတယ္တဲ့။ ဒီအတုိင္းပဲ ေမေမက ေမေမေမြးေန႔ကုိ ေမ့ေနတဲ့အခါ ေဖေဖက အမွတ္ရေပးတယ္လုိ႔ ေမေမေျပာျပလုိ႔ သိခဲ့ရတယ္။
မမႀကီးတုိ႔ေတြအားလုံးဟာ ကုိယ္ခ်စ္ခင္ေလးစားသူေတြရဲ႕ေမြးေန႔ရက္ေတြကုိ သတိတရရွိေနတတ္ၾကတယ္။ အခုလည္း ေဖေဖရဲ႕ေမြးေန႔မွာ ေဖေဖအံ့ၾသ၀မ္းသာသြားေအာင္ ဒီေန႔ ေဖေဖ့ေမြးေန႔ေနာ္လုိ႔… အရင္ရက္ေတြကတည္းက ေျပာခ်င္လြန္းလုိ႔ ေမြးေန႔ရက္ကုိ ျမန္ျမန္ေရာက္ေစခ်င္ေနမိတယ္။ မမႀကီးငယ္ငယ္က ေဖေဖနဲ႔ေမေမ့ကုိ ေဖေဖ့ကုိ ပုိခင္တြယ္ခဲ့တာတဲ့။ ေရခ်ဳိးလည္း ေဖေဖခ်ိဳးေပးမွ…. ထမင္းစားလည္း ေဖေဖေကၽြးမွလုိ႔…ဂ်ီေတာ္ေတာ္က်ခဲ့တာတဲ့။ ေဖေဖသြားေလရာ တေကာက္ေကာက္ေလွ်ာက္လုိက္ေနတတ္တဲ့ မမႀကီးကုိ ေမေမဆုိ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ခဲ့ရတာတဲ့။ အဲဒါေတြေတာ့ မမႀကီးမမွတ္မိခဲ့ဘူး။ ေနာက္ပုိင္းမွ ေမေမေျပာျပလုိ႔ သိခဲ့ရတာ။ ငယ္ငယ္က မွတ္မိတာဆုိလုိ႔ ေဖေဖက မမႀကီးတုိ႔ကုိ မာန္လည္းမမာန္ ႐ုိက္လည္းမ႐ုိက္ဘူး။ ေမေမဆူ႐ုိက္ရင္ေတာင္ ေဖေဖက မႀကိဳက္ဘူးေလ။ လုိခ်င္တာရွိလုိ႔ ပူဆာရင္လည္း ေဖေဖက ခ်က္ခ်င္း၀ယ္ေပးတတ္တယ္။ တေနရာရာသြားတုိင္း မမႀကီးတုိ႔အတြက္ အမွတ္တရပစၥည္းေလးေတြ ဂ႐ုတစုိက္၀ယ္လာေပးတတ္တယ္ေလ။ ညီမေလးကုိလည္း အငယ္ဆုံးမုိ႔ ေဖေဖက သိပ္ခ်စ္တာေလ။ ညီမေလးလမ္းေလွ်ာက္တတ္စအရြယ္က မမႀကီးတုိ႔နဲ႔ ကစားရင္း ညီမေလးေပ်ာက္သြားခဲ့တုန္းက ေဖေဖေလ အရမ္းစိတ္ပူၿပီး မမႀကီးတုိ႔ကုိလည္း ညီမေလးကုိ ဂ႐ုမစုိက္ရေကာင္းလားဆုိၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ညီမေလးကုိ ျပန္ေတြ႔ေတာ့မွ ေဖေဖစိတ္ေအးသြားခဲ့တယ္။ မမႀကီးတုိ႔ကုိလည္း ညီမေလးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ထားေနာ္လုိ႔ စိတ္မခ်ဟန္နဲ႔မွာေနတတ္တယ္။ ညီမေလးကုိလည္း သမီးအငယ္ဆုံးေလးမုိ႔ ခ်စ္ရသလုိ မမေလးကုိလည္း အလတ္မုိ႔လုိ႔ ခ်စ္တာပါပဲ။ မမႀကီးကုိေတာ့ သားဦးမုိ႔လုိ႔ ႐ူးမတတ္ခ်စ္ခဲ့မွာေပါ့ (တကယ္ေတာ့ လူေတြေျပာေျပာေနတဲ့ သားဦး အ႐ူး….ဆုိတဲ့ စကားကုိ ဒီအဓိပၸာယ္လုိ႔ေကာက္ခ်က္ခ်မိလုိ႔ပါပဲ)။ အဟဲ။

မမႀကီးတုိ႔အေပၚမွာထားတဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ေမတၱာေတြ ေစတနာေတြနဲ႔ ေက်းဇူးတရားေတြကုိ မမႀကီးတုိ႔ အျမဲေအာက္ေမ့သတိရေနမိမွာပါ။ ေဖေဖ့ရဲ႕ႀကီးမားတဲ့ ေမတၱာတရားေတြနဲ႔ လႊမ္းျခံဳထားတဲ့ မမႀကီးတုိ႔ရဲ႕အိမ္ေလးဟာ အျမဲေႏြးေထြးေနပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ခုိ၀င္နားနား အျမဲတမ္းတံခါးဖြင့္ထားမယ့္ ေႏြးေထြးတဲ့ေမတၱာအိမ္ေလးပါပဲ။ ေဖေဖတုိ႔ရဲ႕အေ၀းမွာ အျမဲလုိေရာက္ေနတဲ့ မမႀကီးက တခါတေလမွာ အခက္အခဲေတြေတြ႔တဲ့အခါ၊ ကုိယ္ရပ္တည္ေနတဲ့ ကုိယ့္ေျခေထာက္ေတြက အားအင္ခ်ိနဲ႔ၿပီးယိမ္းယုိင္မလုိျဖစ္ေနတဲ့အခါေတြမွာ ေဖေဖ့ကုိ အရမ္းသတိရမိတာပါပဲ။ အေပၚယံဟန္ေဆာင္အျပံဳးေတြ၊ ရင္ထဲကမလာဘဲ ေျပာတတ္ၾကတဲ့စကားအမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ ေၾကာက္ရြံ႕မိၿပီး အဲဒီအရာေတြအားလုံးရဲ႕ေ၀းရာ ေဖေဖတုိ႔အနားကုိေျပးထြက္လာခ်င္မိတယ္ ညီမေလးရယ္။ ညီမေလးကေတာ့ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကုိ ဘယ္နားလည္ႏုိင္ဦးမွာလဲေနာ္။ အခုခ်ိန္မွာ ေဖေဖတုိ႔ေမေမတုိ႔အနားမွာ ရွိေနေသးတာကုိး။ တခါတခါနားလည္ရသိပ္ခက္တဲ့ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြမျဖစ္လုိ႔ စိတ္ဓာတ္က်ခ်င္ေနမိတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေဖေဖရဲ႕ အသံၾကား႐ုံနဲ႔ အားတက္မိတယ္ဆုိ ညီမေလး ယုံပါ့မလား။ တကယ္ပါ ညီမေလးေရ…မမႀကီး ဘာလုပ္လုပ္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်စြာနဲ႔ အားေပးတတ္တဲ့ ေဖေဖ့ေၾကာင့္ ခြန္အားေတြျဖစ္မိတယ္။
ညီမေလးေရ…ေဖေဖဟာ ေမေမ့အေပၚမွာ ခင္ပြန္းေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ခဲ့သလုိ မမႀကီးတုိ႔ ညီမေလးတုိ႔အေပၚမွာလည္း ဖခင္ေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ မမႀကီးတုိ႔ ေဖေဖ့ကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာနဲ႔ ေဖေဖ့ရဲ႕ေက်းဇူးတရားေတြကုိ အျမဲေအာက္ေမ့ေနမိမွာပါ။ ညီမေလးေရ… ဒီႏွစ္ ေဖေဖ့ရဲ႕ေမြးေန႔မွာ မမႀကီး ေဖေဖ့အနားမွာရွိေနခဲ့တာ ကံတရားကုိေက်းဇူးတင္ရမလားပါပဲ။ ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာလည္း ေဖေဖ့ရဲ႕ေမြးေန႔မွာ အခုလုိပဲခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ရွိေနခ်င္ပါတယ္ ညီမေလးရယ္။

22.5.2011 (10:30PM)
 Image and video hosting by TinyPic

Tuesday, May 3, 2011

မခန္းေျခာက္ေသးတဲ့ မ်က္ရည္စက္မ်ား …


၂၀၁၁ ေမလထဲေရာက္လာေတာ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၂ ရက္ေန႔နဲ႔ ၃ ရက္ေန႔မွာ တုိက္ခတ္သြားတဲ့ နာဂစ္မုန္တုိင္းႀကီး ၃ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီဆုိတာ သတိေပးေနသလုိပါပဲ။ သုံးႏွစ္ျပည့္ခဲ့ေပမယ့္ မုန္တုိင္းဒဏ္ကုိ နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ရင္ဆုိင္ၾကံဳေတြ႔ရသူေတြအဖုိ႔ေတာ့ မေန႔တေန႔ကလုိပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက က်ေနာ္ ရန္ကုန္မွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ ေမ ၂ ရက္ေန႔ ညမွာ ေလတုိက္သံေတြကို အိပ္ေနရင္း ၾကားေနမိတယ္။ တျဖည္းျဖည္း ေလက ပုိၾကမ္းလာေတာ့ ကုိယ့္အခန္းနဲ႔ ေဘးအခန္းက မွန္တံခါးကြဲရွသံေတြက အိပ္ရာထဲမွာ ေပၿပီးအိပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္ ဘယ္လုိမွေနလုိ႔မရေတာ့။ ဒါနဲ႔ပဲ အိပ္ရာကထၿပီး တံခါးေပါက္ကေန အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ တံခါးဖြင့္ၿပီး ၀ရန္တာထြက္လုိ႔ကေတာ့ လူပါလႊင့္ပါသြားႏုိင္တယ္လုိ႔ ေတြးမိၿပီး ၀ရန္တာကုိေတာ့ မထြက္မိခဲ့။ တ၀ွီ၀ွီနဲ႔ အၿငိဳးတႀကီး တုိက္ခတ္ေနတဲ့ ေလၾကမ္းေတြေအာက္မွာ သစ္ပင္ေတြ ေကြးညႊတ္က်သြားလုိက္တာ မယုံႏုိင္စရာပါပဲ။ အိမ္ေခါင္မုိးေတြမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ စေလာင္းေတြလည္း ျမင္မေကာင္းေအာင္ ပ်က္စီးလုိ႔။ တခ်ဳိ႕ေတြလည္း လမ္းေပၚမွာ ျပဳတ္က်ေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အခန္းထဲမွာလည္း ကြဲသြားတဲ့ တံခါးေတြကေန မုိးေရေတြ၀င္လာတယ္။ တျဖည္းျဖည္း မနက္လင္းလာေတာ့ ေလက ညဘက္ထက္ ပုိၾကမ္းလာတယ္။ ေလက လုံး၀ၿငိမ္သက္သြားလုိက္ တရၾကမ္း ျပန္တုိက္လုိက္နဲ႔ လမ္းထဲမွာရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြ လမ္းမီးတုိင္ေတြ ေစ်းဆုိင္ေလးေတြ ျမင္မေကာင္းေအာင္ အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳျဖစ္လုိ႔ ...။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ အိမ္ကုိ စိတ္ပူေနမိတယ္။ အိမ္ကုိ ဖုန္းဆက္လုိ႔ ရလုိရျငား ဆက္ၾကည့္မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းက ဘယ္လုိမွဆက္လုိ႔မရ။ ေနာက္ေတာ့ ဖုန္းလုိင္းေတြအားလုံး ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့တယ္။ ကားလမ္းေတြလည္း သစ္ပင္ေတြလဲၿပိဳက်ၿပီး ပိတ္ေနၿပီ။ ေမ ၃ ရက္ ေန႔လည္ပုိင္းေလာက္မွာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေလအားေပ်ာ့သြားေတာ့မွ က်ေနာ္ ၀ရန္တာကို ထြက္ရပ္မိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္တခုလုံး ျမင္ျမင္သမွ် အပ်က္အစီးနဲ႔ အမႈိက္အစအနေတြပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သစ္ပင္ေတြမွာလည္း သစ္ရြက္တရြက္တေလေတာင္ မက်န္ရစ္ခဲ့။ လမ္းေပၚမွာ လူတေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ေတြ႔လာရၿပီး အိပ္မက္ဆုိးက ႏုိးထၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာသူေတြလုိပဲ အားလုံးက ေသြးပ်က္တုန္လႈပ္ေနၾကတယ္။

အဲဒီေန႔က က်ေနာ္ ထမင္းလည္း စားရမွန္းမသိ အိမ္မွာလည္း ဒီလုိေလမ်ဳိး တုိက္ေလမလားလုိ႔ ေတြးမိၿပီး အိမ္ကလူေတြအတြက္ စုိးရိမ္ေနမိတယ္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ေစာေစာ က်ေနာ္ အိမ္ကုိျပန္ဖုိ႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာနဲ႔ျပန္ရမွန္းမသိ။ လမ္းေတြမွာ သစ္ပင္ေတြလဲၿပီး ပိတ္ေနတာလည္း မဖယ္ရွားရေသး၊ လုိင္းကားေတြလည္း မေတြ႔ရေပမယ့္ က်ေနာ္ ဒီေန႔ အိမ္ကုိ အေရာက္ျပန္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဇြတ္ထြက္လာခဲ့မိတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲကေန တာေမြထိ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ဟုိဘက္ကုိ ခရီးဆက္ဖုိ႔ ကားရွိလား မရွိလားဆုိတာ မေသခ်ာတဲ့ အေျခအေနတခုပါပဲ။ လမ္းတေလွ်ာက္လုံးမွာ ေတြ႔သမွ်လူေတြအကုန္လုံး ေျပာေနတဲ့အေၾကာင္းက မညႇာမတာတုိက္ခတ္သြားတဲ့ ေလ႐ုိင္းအေၾကာင္း။ လဲၿပိဳေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြ၊ ဓာတ္တုိင္ေတြ၊ ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ ဓာတ္ႀကိဳးေတြနဲ႔ မွန္ကြဲစေတြကုိ ေကြ႔ေရွာင္ၿပီး က်ေနာ္ တာေမြကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တာေမြကုိ ေရာက္ေတာ့မွ က်ေနာ့္လုိပဲ အိမ္ျပန္ၾကတဲ့ လူေတြ အမ်ားအျပား ေတြ႔ခဲ့တယ္။

အဲဒီေန႔က ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ကုိ သြားဖုိ႔ ကားတစီး ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ကားခက အရင္ေပးေနက်ထက္ အဆမတန္ မ်ားေနေပမယ့္ ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ေပးေနမိတယ္။ ကားလမ္းတေလွ်ာက္လုံးလည္း ေဘးဘီ၀ဲယာမွာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ပ်က္စီးမႈေတြေတြ႔ေနရေတာ့ အိမ္မွာလည္း ဘယ္လုိေတြမ်ားျဖစ္ေနမလဲဆုိတာ ေတြးၿပီး စိတ္ကပုိပူလာမိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ လုိက္ပုိ႔ေပးတဲ့ ကားက ၿမိဳ႕ကုိမေရာက္ခင္ မုိင္၀က္ေလာက္အလုိမွာ ေရွ႕ဆက္ဘယ္လုိမွ ေမာင္းလုိ႔မရေတာ့။ လူႏွစ္ဖက္စာေလာက္ရွိတဲ့ ကုကၠဳိပင္ႀကီးတပင္ ကားလမ္းကုိ ကန္႔လန္႔ျဖတ္လဲက်ေနတယ္။ အဲဒီေနရာကေန လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ရၿပီး အိမ္ကုိ အျမန္ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ က်ေနာ့္ေျခလွမ္းေတြက အေျပးတပုိင္းနဲ႔ အရင္ကထက္ ပုိျမန္ေနခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ အိမ္ကုိပဲ အရင္သြားရမလား ရြာကိုပဲ သြားရမလား က်ေနာ္ စဥ္းစားေနမိေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘြားဘြားတုိ႔ေကာ အားလုံး ရြာမွာေရာက္ေနတယ္လုိ႔ သိတာနဲ႔ က်ေနာ္ ရြာကုိ လုိက္သြားမိတယ္။

ရြာအိမ္ကုိ ေရာက္ေတာ့ မိသားစုအားလုံးက က်ေနာ့္အတြက္ စိတ္ပူေနခဲ့ၾကေၾကာင္း က်ေနာ့္ဘြားဘြားက က်ေနာ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္မရလုိ႔ ဘာမွမစားေၾကာင္း ၀ုိင္းေျပာၾကတယ္။ မိသားစုအားလုံးမွာမွ တေယာက္တည္း ကြဲထြက္ေနတဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ သူတုိ႔၀ုိင္းၿပီး စိတ္ပူေနၾကတာသိေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဘြားဘြားကလည္း က်ေနာ္ျပန္ေရာက္လာလုိိ႔ အလြန္၀မ္းသာေနၿပီး က်ေနာ္နဲ႔အတူ ထမင္းတူတူ စားခဲ့တယ္။ ေမေမကေတာ့ က်ေနာ္သာျပန္ေရာက္မလာရင္ ဘြားဘြားေတာ့ မလြယ္ဘူးလုိ႔ စိတ္သက္သာရာရဟန္နဲ႔ ေျပာေနတယ္။

အရြက္ကင္းမဲ့ေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ အေဆာက္အဦးအပ်က္အစီးေတြကုိ ေတြ႔ရေတာ့ စာေတြထဲမွာ ဖတ္ရတဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက ဗုံးဒဏ္နဲ႔ ပ်က္စီးေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးကုိ မဆီမဆုိင္ က်ေနာ္ သတိရလုိက္မိေသးတယ္။ အခုကေတာ့ ဗုံးဒဏ္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ေလဒဏ္နဲ႔ အားလုံးပ်က္စီးေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းနည္းစရာ ျမင္ကြင္းတခုပါပဲ။ ေဖေဖတုိ႔ စပါးေတြထားတဲ့ စပါးစည့္ေတြလည္း အမုိးသြပ္ေတြတခ်ပ္မွ မရွိေတာ့။ ေဘးအကာနဲ႔ တုိင္ေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေခါင္းမုိးမရွိတဲ့ စပါးစည့္ထဲမွာ မုိးေရေတြစုိေနတဲ့ စပါးေတြကုိ ေငးၾကည့္ရင္း ေဖေဖတုိ႔ ဘယ္ေလာက္ရင္နာလိမ့္မလဲလုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။ မုိးေရစုိသြားတဲ့ စပါးေတြက အေညႇာင့္ေတြ ထြက္လာၿပီး အပင္ေပါက္ဖုိ႔ပဲရွိေတာ့ ရင္မနာဘဲေနမလား။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္နားက အိမ္တခ်ဳိ႕လည္း ၿပိဳက်ပ်က္စီးကုန္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ကေတာ့ အိမ္ေနာက္က သြပ္ႏွစ္ခ်ပ္သာ ပ်က္စီးသြားခဲ့တယ္။

တပတ္ေလာက္ေနေတာ့ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီအေတာအတြင္း သတင္းေတြထဲကေန ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဘက္မွာ နာဂစ္မုန္တုိင္းဒဏ္ေၾကာင့္ လူေတြသိန္းႏွင့္ခ်ီကာ ေသဆုံးထိခုိက္သြားတယ္ဆုိတာ သိရေတာ့ တုန္လႈပ္ေနမိတယ္။ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ျပန္လာဖုိ႔ကုိလည္း ဘြားဘြားကုိ မနည္းေဖ်ာင္းျဖၿပီးမွ လာခဲ့ရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဘြားဘြားက က်ေနာ့္ကုိ စိတ္မခ်လုိ႔ဆုိၿပီး ေဖေဖ့ကုိ ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အထိ လုိက္ပုိ႔ခုိင္းခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သတင္းေတြ ဓာတ္ပုံေတြျမင္ရေတာ့ ပုိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ေလတုိက္ႏႈန္းက တနာရီကုိ မုိင္ ၁၂၀ တဲ့။ ေသကြဲကြဲသြားၾကရတဲ့ မိသားစုေတြရဲ႕ဘ၀ေတြကုိ ၾကားသိရေတာ့ အဲဒီနာဂစ္မုန္တုိင္းႀကီးကုိ နာၾကည္းမုန္းတီးမိခဲ့တယ္။
က်ေနာ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ၿပီး တပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေမေမ့ဘက္က ဘုိးဘုိးရဲ႕အေမ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အေမႀကီးဘြားဘြား ဆုံးသြားခဲ့တယ္။ အသက္ ၉၄ ႏွစ္အရြယ္ အေမႀကီးဘြားဘြားက နာဂစ္မတုိက္ခင္အခ်ိန္ေတြက က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ သန္သန္မာမာရွိဆဲ။ ေမေမတုိ႔အေျပာအရ အေမႀကီးဘြားဘြားက အရင္ကတည္းက ေလတုိက္တာ သိပ္ေၾကာက္တာတဲ့။ အခုေလတုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔တုိ႔အိမ္အမုိးေတြအကုန္လုံး ေလနဲ႔ပါသြားခ်ိန္မွာ မုိးေရေတြနဲ႔ တကုိယ္လုံးရႊဲစုိၿပီး တုန္ရီေနခဲ့တယ္တဲ့။ က်ေနာ္ေလ အေမႀကီးဘြားဘြားအတြက္ စိတ္မေကာင္းလုိက္တာ။ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနတဲ့ ဘြားဘြားက သူ႔တသက္မၾကံဳဖူးတဲ့ ေလျပင္းတုိက္တာနဲ႔ၾကံဳၿပီး ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ က်ေနာ္ေတြးမိတုိင္း ယူက်ဳံးမရစိတ္နဲ႔ နာက်င္၀မ္းနည္းေနရတုန္းပါပဲ။

ေနာက္ပုိင္းမွာ နာဂစ္မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားခဲ့တဲ့ေနရာေတြမွာ ေစတနာသဒၶါတရား ထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ အလွဴရွင္ေတြ သြားေရာက္လွဴဒါန္းတာေတြ ၾကားသိရေတာ့ သူတုိ႔ကုိ ေလးစားမိတယ္။ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့နဲ႔ မိသားစုေတြဆုံး႐ႈံးသြားလုိ႔ ငုိေၾကြးေနတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကုိ စာနာမႈအျပည့္နဲ႔ မွ်ေ၀ယူျခင္းတမ်ဳိးလုိ႔ က်ေနာ္ ေတြးမိလုိက္တယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ မြန္ျမတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြက အတုယူစရာပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ ၀မ္းနည္းနာက်င္မႈေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာပုိဆုိးတဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဘက္ကုိေတာ့ က်ေနာ္သြားခ်င္ခဲ့တယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီေနရာေတြကုိ စိတ္က ေရာက္ေပမယ့္ အလုပ္ေတြေၾကာင့္ လူက မေရာက္ႏုိင္ခဲ့။ နီးစပ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ သြားလွဴမယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေလးေတာ့ ပါ၀င္ခဲ့ေသးတယ္။

နာဂစ္ျဖစ္ၿပီး တႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ က်ေနာ္ ေရာက္ခ်င္ေနတဲ့ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကုိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဖ်ာပုံၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ရြာတရြာကုိ အလွဴရွင္ေတြနဲ႔အတူ လုိက္သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ တရြာလုံး အိမ္နဲ႔တူတာဆုိလုိ႔ တအိမ္ႏွစ္အိမ္ေလာက္သာရွိၿပီး တဲသာသာေလးေတြနဲ႔ ျဖစ္သလုိေနၾကရတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီက ကေလးေတြနဲ႔လည္း စကားေတြေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ညီမေလးတေယာက္ရဲ႕ ရင္နာစရာအျဖစ္ကုိလည္း သိခဲ့ရတယ္။ နာဂစ္တုိက္ခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕မိခင္က အုန္းပင္ပိလုိ႔ ေသဆုံးခဲ့တယ္လုိ႔ အဲဒီညီမေလးရဲ႕ ေဘးကအေဖာ္ေတြကေျပာေတာ့ က်ေနာ့္သူ႔ကုိ ဘယ္လုိႏွစ္သိမ့္ရမလဲဆုိတာ မသိခဲ့။ ညိႇဳးႏြမ္းၿပီး အားေပ်ာ့အေနတဲ့ သူ႔မ်က္လုံးေတြကုိ က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လုိ႔ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ျပန္လာခါနီးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ေမာ္ေတာ္ဆိပ္ကုိ လုိက္ပုိ႔တဲ့ ခ်ဳိင္းေထာက္နဲ႔ အစ္ကိုႀကီးတေယာက္ကုိ သတိထားမိလုိက္တယ္။ ေမးၾကည့္မိေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ညာေျခတဖက္က နာဂစ္မွာ ဆုံး႐ႈံးသြားခဲ့ရတာတဲ့။ “စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔ေနာ္ အစ္ကုိႀကီး … သူမ်ားေတြထက္စာရင္ ေတာ္ပါေသးတယ္ ... အားမေလွ်ာ့ပါနဲ႔ေနာ္ …” လုိ႔ အားေပးခဲ့ေပးေသးတယ္။ သူက က်ေနာ့္ကုိ ျပံဳးၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပခဲ့တယ္။

အခု ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေမလ ၂ ရက္ေန႔နဲ႔ ၃ ရက္ေန႔ဆုိ နာဂစ္မုန္တုိင္းတုိက္ခတ္ခဲ့တာ သုံးႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔ပါပဲ။ ရင္ဆုိင္ၾကံဳေတြ႔ရသူေတြအဖုိ႔ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ႏုိင္ေတာ့မယ့္ အတိတ္ဆုိးႀကီးတခုပါပဲ။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြ၊ ကုိယ့္ရဲ႕မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အခ်ိန္တုိေလးအတြင္းမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကပ္ဆုိးႀကီးတခုပါပဲ။ ဒါေတြကုိ ကုိယ္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ သူေတြက ဘယ္လုိေမ့ႏုိင္ေတာ့မွာလဲ။ သုံးႏွစ္ၾကာကာလအထိ သူတုိ႔ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြ နာက်င္၀မ္းနည္းမႈေတြ မခန္းေျခာက္ မကုန္ဆုံးေသးပါဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေမ့ေပ်ာက္ႏုိင္မွာမဟုတ္တဲ့ ကံၾကမၼာဆုိးတခုပါပဲ။ ယခုခ်ိန္ထိ နာဂစ္ဒဏ္အဆုိးရြားဆုံး ခံခဲ့ရတဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚက ၿမိဳ႕ရြာေတြမွာ ပရဟိတစိတ္နဲ႔ အားေပးကူညီ လွဴဒါန္းသူေတြ ရွိေနဆဲပါပဲ။ သူတုိ႔ရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြက နတ္လူသာဓုေခၚစရာ မြန္ျမတ္တဲ့ အလုပ္ေတြပဲမဟုတ္ပါလား။ ခုခ်ိန္ထိ မခန္းေျခာက္ေသးတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြကုိ မြန္ျမတ္တဲ့လက္ေတြနဲ႔ ေဖးမကူညီၿပီး ဖယ္ရွားေပးေနတဲ့ အလွဴရွင္ေတြကုိ က်ေနာ္ ဦးညြတ္မိပါရဲ႕။




Saturday, April 9, 2011

ျပန္ေလ်ာ္ေပးလု႔ိ ဆုိသူတုိ႔ရဲ႕ ကမၻာ - ေမာင္သာခ်ဳိ



(တစ္)
ျပန္ေလ်ာ္ေပး
အေဖ့ကုိ ျပန္ေလ်ာ္ေပး
အေမ့ကုိ ျပန္ေလ်ာ္ေပး
ဘုိးဘုိး ဘြားဘြားေတြကုိ ျပန္ေလ်ာ္ေပး
ညီ ညီမေလးေတြကုိ ျပန္ေလ်ာ္ေပး
က်ေနာ့္ကို ျပန္ေလ်ာ္ေပး
က်ေနာ္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနတဲ့ လူသားအားလုံးကုိ ျပန္ေလ်ာ္ေပး
လူ႔ေလာကမွာ ပ်က္စီးသြားတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ျပန္ေလ်ာ္ေပး။
            က်ေနာ့္မွတ္စုစာအုပ္တေနရာ၌ ကူးယူထားခဲ့ေသာ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာရဲျမလြင္ ဂ်ပန္ဘာသာမွ တုိက္႐ုိက္ဘာသာျပန္ဆုိခဲ့ေသာ ကဗ်ာေလးတပုဒ္။ သည္ကဗ်ာကို မူလတန္းေက်ာင္းသားကေလး တေယာက္က ေရးဖြဲ႔ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိပါသည္။ ေတာ္ဂဲကိက်ိ(TOGEKICHI)တဲ့။ အႏုျမဴဗုံးဒဏ္ေၾကာင့္ ေ၀ဒနာခံစားေနရစဥ္ ရက္မ်ားအတြင္း မကြယ္လြန္မီ ေဆး႐ုံေပၚမွာ ေရးဖြဲ႔သြားခဲ့သည့္ ကဗ်ာတဲ့။
            သည္ကဗ်ာေလးကုိ ဟီ႐ုိရွီးမားကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းျခံအတြင္းရွိ ထုိကေလးငယ္၏ အုပ္ဂူ၌ ထြင္းထားသည္ကို ေတြ႔သျဖင့္ ကူးယူခဲ့ကာ ဘာသာျပန္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ဆရာရဲျမလြင္က မွတ္ခ်က္ေရးထားခဲ့ပါသည္။
            ေၾသာ္…ျပန္ေလ်ာ္ေပးတဲ့။
            က်ေနာ္နာက်င္စြာ ျပံဳးမိပါသည္။ ျပန္ေလ်ာ္ေပး။ ဘယ္သူေတြက ဘာေတြနဲ႔ ဘယ္လုိေလ်ာ္ၾကမလဲ။ ေငြနဲ႔လား။ ေရႊနဲ႔လား။ ေဒၚလာဘယ္ႏွသန္းလဲ။ ေရႊဘယ္ႏွတန္လဲ။ ကားဘယ္ႏွစီး။ တုိက္ဘယ္ႏွလုံး။ ေလယာဥ္တင္ သေဘၤာဘယ္ႏွစင္း။ ေလ်ာ္လုိ႔ေက်ပါ့မလား။ မိဘဘုိးဘြား၊ ေမာင္ႏွမသားခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အသက္ရွင္လ်က္ ျပန္ေတြ႔ရသလုိ အေျခအေနမ်ဳိးေရာက္ေအာင္ ဘာေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိ က်ေနာ္တုိ႔က ေလ်ာ္ၾကမွာတဲ့လဲ။
            တကယ္ေတာ့ ေပးေလ်ာ္လုိ႔ မရႏုိင္ေသာ ထိခုိက္နာက်င္မႈေတြက ကမၻာေပၚမွာ အႏွံ႔အျပားပဲ ျဖစ္ပါသည္။
(ႏွစ္)
            ဟသၤာတ တကၠသုိလ္ ႐ူပေဗဒဌာန၌ တြဲဖက္ပါေမာကၡတဦး ရွိပါသည္။ ဆရာက တကုိယ္တည္းသမား လူပ်ိဳႀကီးျဖစ္ၿပီး အျမဲတမ္းလုိလုိ သူ႔လက္စြဲေတာ္ စက္ဘီးကေလး တစီးႏွင့္။
            အခုေတာ့ သူ စက္ဘီးစီးမရေတာ့။ လမ္းလည္း ေကာင္းေကာင္းေလွ်ာက္မရေတာ့။ ေထာ့နင္းေထာ့နင္း။ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ဆုိက္ကားတစီးႏွင့္။ ေလွကားထစ္ေတြ ဘာေတြကုိ တက္မရေတာ့။ ႐ူပေဗဒဌာနက ေျမညီထပ္မွာ ရွိေနေသးလုိ႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဟု က်ေနာ့္စိတ္ကုိ ေျဖရသည္။ ေနာက္ပုိင္း အၿငိမ္းစားေတြ ဘာေတြယူၿပီးတဲ့အခါ ဆရာ ဘယ္လုိေနမွာပါလိမ့္ဆုိေသာ အေတြးကေတာ့ က်ေနာ့္ကို စိတ္ေမာေစသည္။
            တကယ္ေတာ့ ဒါေတြကုိ ရမ္းကားေသာ ဆုိင္ကယ္သမား တေယာက္ဖန္တီးလုိက္ျခင္းပဲျဖစ္ပါသည္။ ဆရာ့စက္ဘီးကို ျဖတ္တုိက္လုိက္ရာက ေျခေထာက္ အပုိင္းပုိင္းအတစ္တစ္ က်ဳိးသြားခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
            သူ႔မဆင္မျခင္မႈ။ သူ႔ရမ္းကားမႈ၊ သူ႔ဉာဏ္အေျမာ္အျမင္ ခၽြတ္ျခံဳက်မႈတုိ႔အတြက္ သူ႔ဘယ္ေလာက္ေပးေလ်ာ္ခဲ့သလဲ က်ေနာ္မသိပါ။ ႏွစ္သိန္း၊ သုံးသိန္း၊ ငါးသိန္း။ တစုံတရာ သူ ေပးေလ်ာ္ခဲ့ေလမေပါ့။ သုိ႔ေသာ ဆရာ့ဘ၀ကေတာ့ ဘယ္လုိမွ အေကာင္းအတုိင္း ျပန္မရေတာ့။ သက္ဆုံးတုိင္ ဒုကိၡတဘ၀ကုိ ခံစားေပေတာ့။
            ဒါေၾကာင့္ အရာရာကို အေလ်ာ္ေပးလုိ႔ရသလားဆုိသည့္ ေမးခြန္းကုိ က်ေနာ္က ေမးလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
(သုံး)
            ဟစ္တလာလုိ ေသြးဆာသူ လူတေယာက္ေၾကာင့္ ကမၻာစစ္မီးႀကီးေတာက္ခဲ့ရကာ အသက္အုိးအိမ္ စည္းစိမ္ေတြ အမ်ားအျပား ပ်က္သုဥ္းခဲ့ရ၏။
            က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္လုိေလ်ာ္ေၾကးေပးၾကမလဲ။
            ေက်ေအာင္ေပးလုိ႔ေရာ ရႏုိင္ၾကပါစ။
            တုိက္တာ အိမ္ေျခေတြ၊ လူ႔အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ေလ်ာ္လုိ႔ရပါသည္။ ကားတစီးကို ကားတစီးႏွင့္ အေလ်ာ္ေပးႏုိင္ပါသည္။ ႏြားတေကာင္ကုိလည္း ႏြားတေကာင္ႏွင့္ အေလ်ာ္ေပးႏုိင္ပါသည္။ တယ္လီဖုန္းတလုံးကုိလည္း တယ္လီဖုန္းတလုံးႏွင့္ အေလ်ာ္ေပးႏုိင္ပါသည္။
            လူကုိ ဘာနဲ႔က်ေနာ္တုိ႔အေလ်ာ္ေပးၾကမလဲ။
            ကုိယ့္အေဖ၊ ကုိယ့္အေမ၊ ကုိယ့္သား၊ ကုိယ့္မယား၊ ကုိယ့္ေျခေထာက္၊ ကိုယ့္လက္၊ ကုိယ့္အသက္၊ ကုိယ့္မ်က္လုံး၊ ကုိယ့္စိတ္၊ ကုိယ့္ခံစားမႈ ကုိယ္ယုံၾကည္ရာကုိ လူတေယာက္က အဖြဲ႔အစည္းတခုခုက စစ္ပြဲႀကီးတပြဲက ဒါမွမဟုတ္ ဆုိင္ကယ္တစီး၊ ေမာ္ေတာ္ကားတစီး၊ လူရမ္းကားတသုိက္ စသည္ စသည္တုိ႔က ခ်ိဳးေျခဖ်က္စီးပစ္လုိက္ေသာ အခါ ဘယ္လုိလုပ္ အေလ်ာ္ေပးၾကရပါ့။
            ဂ်ပန္ကဗ်ာဆရာကေလး ေတာ္ဂဲကိက်ိ ကိုလည္း  ဘာနဲ႔မွ က်ေနာ္တုိ႔ ျပန္ေလ်ာ္လုိ႔ မရပါ။ ႐ူပေဗဒဆရာ၏ အပုိင္းပုိင္း အတစ္တစ္က်ဳိးသြားေသာ ေျခေထာက္ကုိလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ေလ်ာ္လုိ႔မရပါ။
            လူ႔ဘ၀သုိ႔ တေခါက္တခါေရာက္လာၾကသူမ်ား အခ်င္းခ်င္း လူႏွင့္လူ႔ဘ၀ကုိ ထိခုိက္နာက်င္ေအာင္လုပ္ေသာ အမႈေလာက္ဆုိးသည့္ အမႈ ဤကမၻာေပၚ၌ ရွိမည္ဟု က်ေနာ္မထင္ပါ။
            လူက အေလ်ာ္ေပးရသည္ ဆုိျခင္းမွာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ေသာ အလုပ္မဟုတ္ပါလား။
(ပိေတာက္ပြင့္သစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၀၀၉)

Image and video hosting by TinyPic

က်န္ရစ္သူအျပံဳး


          မၾကာခင္ကမွ အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ဇာတိၿမိဳ႕ေလးမွာ ျပန္ေတြ႔ေတာ့ အသစ္စက္စက္ သတုိ႔သားေလာင္းေလးကုိ မဂၤလာဦး၀မ္းေျမာက္စကား မဆုိျဖစ္ဘဲ 'နင္က ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တာပဲ…ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလး သနားပါတယ္…' ဆုိတဲ့ စကားသာ က်ေနာ့္ႏႈတ္မွ ထြက္သြားခဲ့သည္။ သူ႔ထံမွ 'အခုလည္း နင့္သူငယ္ခ်င္းပဲေလဟာ' လုိ႔ အျပံဳးမပ်က္ ျပန္ေျပာေတာ့ သူ႔ကုိ ထု႐ုိက္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို အသည္းယားေနမိသည္။ 'ဘာသူငယ္ခ်င္းလဲ…' က်ေနာ့္စကား မဆုံးလုိက္ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ဇနီးေလာင္းေလးက က်ေနာ္တုိ႔အနားေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူ႔ရဲ႕မဒီေလးနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔က သူေျပာသလုိ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက တတန္းတည္းေတာ့ မွန္ေပမယ့္ မ်က္မွန္းတန္းမိ႐ုံရွိခဲ့၏။
က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔ကုိေတြ႔တြ႔ခ်င္း မုဒိတာစကားမဆုိႏုိင္ခဲ့။ သူနဲ႔က်ေနာ္နဲ႔က သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းအထိ ရန္ခဏခဏျဖစ္ရတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သည္။။ ေျပာမနာဆုိမနာနဲ႔ တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ အသိဆုံးပင္။ အရင္က သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔လည္း က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေတာ့ သူတုိ႔အေၾကာင္းေတြ သိေနခဲ့သည္။ သူတုိ႔က သုံးႏွစ္သုံးမုိး ခ်စ္သူေတာင္ မက။ အဲဒီထက္ေက်ာ္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ၾကသူေတြျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ဖက္မိဘေတြ၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ အားလုံးက အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ ခ်စ္သူေတြလည္းျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူက ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ ဇာတ္လမ္းေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိလာခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးကေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူအေပၚ ခြင့္လႊတ္သည္းခံျမဲပါ။ အဲဒီမိန္းကေလးက စိတ္ထားႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔သလုိ ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္သူျဖစ္ၿပီး လူတုိင္းအေပၚအေကာင္းျမင္တတ္သူျဖစ္သည္။
က်ေနာ္ကေတာ့ ႐ႈပ္လြန္း ေပြလြန္းတဲ့ သူ႔ကုိ နည္းနည္းမွ မတည့္ပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာပြဲကုိ ၾကားခ်င္ေနခဲ့မိေပမယ့္ ၾကားမယ့္ၾကားလာေတာ့လည္း လုပ္ရက္လုိက္တာလုိ႔…ေတြးရင္း သူ႔ကုိ စိတ္နာမိပါသည္။ က်ေနာ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးနဲ႔ေတာ့ မေတြ႔ျဖစ္ေပမယ့္ သူခံစားေနရမွာကုိ က်ေနာ္စာနားလည္မိသည္။ သူ႔ကုိ သြားေတြ႔ခ်င္ေပမယ့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစားၿပီး သြားမေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ပါ။ အမွားလုပ္သြားတဲ့သူက မ်က္ႏွာပူလား မပူလား မသိေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာပူမိသည္။ သူလည္း က်ေနာ္ကုိ ေတြ႔ရင္ အေဟာင္းေတြက အသစ္ျဖစ္ၿပီး သတိရစရာေတြ၊ ၀မ္းနည္းစရာေတြ ျဖစ္လာမွာ စုိးမိသည္။ အခ်စ္ဆုံးသူရဲ႕ ရက္စက္မႈေတြ သစၥာမဲ့မႈေတြက သူ႔အတြက္ အနာက်င္ဆုံး ခံစားမႈေတြပဲ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ မ်ဳိသိပ္ခံစားတတ္သူျဖစ္ေလေတာ့ တေယာက္တည္းႀကိတ္ၿပီး ခံစားေနရမွာပဲျဖစ္သည္။ က်ေနာ္သူ႔ကုိ ဘယ္လုိႏွစ္သိမ့္ရမွာလဲဆုိတာ မစဥ္းစားတတ္ခဲ့ပါ။
သူတုိ႔ႏွစ္ဦးကို ဒီလုိမ်ဳိး ကြဲကြာသြားမယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ ထင္မိမွာမဟုတ္ၾက။ အႏုိင္ယူတတ္သူနဲ႔ အျမဲအေလ်ာ့ေပးတတ္သူတုိ႔အၾကားမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ျပႆနာမရွိႏုိင္ဘူးလုိ႔ ထင္သူေတြလည္း ထင္ၾကမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ဖက္ေသာမိဘေတြရဲ႕ သေဘာတူခြင့္ျပဳခ်က္ရထားၾကသူမ်ား ျဖစ္ေလေတာ့ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးပဲ ေပါင္းဖက္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေတြးမိၾကမည္သာျဖစ္သည္။ က်ေနာ္လည္း အဲဒီအတုိင္းေတြးထင္ၿပီး သူတုိ႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ မဂၤလာပြဲကုိ နားစြင့္ေနမိခဲ့သည္။ ခုေတာ့ ဖူးစာမပါလုိ႔ ေ၀းၾကရတာလား…ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အနစ္နာခံၿပီး ခ်စ္လာခဲ့တဲ့ခ်စ္သူကုိ သစၥာမဲ့ခဲ့သလား…ဆုိတာေတာ့ က်ေနာ္ မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။ 'ေယာက္်ားေတြက နည္းနည္းပဲခ်စ္သည္…သုိ႔ေသာ္ ခဏခဏ ခ်စ္သည္…' တဲ့။ သူလည္း အဲဒီလုိ ေယာက္်ားမ်ဳိးပါပဲ။ ခဏခဏခ်စ္တတ္တဲ့ သူတေယာက္။ နည္းနည္းပဲခ်စ္တတ္တဲ့ သူတေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပုံရပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ကို တိခနဲျဖတ္ခ်လုိက္ႏုိင္တာပဲျဖစ္မည္။
က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးကေတာ့ သူ႔အေပၚ အျပစ္လုပ္မယ့္သူမဟုတ္ပါ။ သူေျပာသမွ် သူ႔သေဘာအတုိင္း ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ လုိက္ေလ်ာတတ္တဲ့သူဆုိတာ က်ေနာ္သိေနခဲ့ေတာ့ သူ႔အတြက္ ပုိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေလသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အတြက္ပုိၿပီးေကာင္းဖုိ႔ျဖစ္လာမွာပါလို႔ေတြးမိၿပီး သစၥာမဲ့တဲ့သူတေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း သူပဲ စိတ္ဆင္းရဲေနရမွာလုိ႔ ေျဖေတြး ေတြးေနမိလုိက္သည္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ႀကီးတဲ့သူေတြကသာ ႐ႈံးနိမ့္ေၾကကြဲၿပီး က်န္ခဲ့ရတာပါ။ မိန္းမမာယာ သဲကုိးဖ်ာ… လုိ႔ ေျပာတတ္တဲ့ ေယာက္်ားေတြက မာယာမ်ားၿပီဆုိ မိန္းမေတြထက္ေတာင္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာလြန္ေနမွာပါ။ အေပၚယံႏႈတ္ဖ်ားက ခ်ဳိသာတဲ့ စကားေလးေတြသုံးၿပီး လူတေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကုိ ခ်ဳိးဖဲ့ဖ်က္စီးတတ္ၾကတာ သူတုိ႔လုိ ေယာက္်ားေတြအမ်ားဆုံး ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။
က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေတြးလြန္ေနခဲ့သလဲ မသိပါ။ 'မဂၤလာဧည့္ခံပြဲအတြက္ ဖိတ္စာ ပုိ႔ထားလုိက္မယ္ေနာ္…' လုိ႔ သူ႔ထံမွ အသံထြက္လာေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ 'ငါ လာျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး…' လုိ႔ တုံးတိတိျပန္ေျဖလုိက္မိသည္။ သူမ်က္ႏွာအနည္းငယ္ ပ်က္သြားတာကုိ ေတြ႔လုိက္ေတာ့ က်ေနာ့္ ေက်နပ္ေနမိသည္။ က်န္ရစ္သူေကာ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့သူပါ က်ေနာ့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆုံး သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေနၾကေတာ့ တေယာက္က တေယာက္တည္း တိတ္တဆိတ္၀မ္းနည္းေနခ်ိန္မွာ တေယာက္ကေတာ့ ေဆြမ်ဳိးမိတ္သဂၤဟေတြအလည္မွာ ေရႊလက္တြဲၿပီး အျပံဳးပန္းဆင္ေနတာကို က်ေနာ္ အားမေပးခ်င္ခဲ့။ သြားၿပီဆုိကတည္းက သူမ်ားေတြမဂၤလာယူေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္လည္း နည္းနည္းေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလးေနရမွာျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ျပံဳးဖုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္မယ္မထင္ပါ။ ဒီေတာ့ အခုကတည္းက မလာျဖစ္ဘူးလုိ႔ေျပာလုိက္တာျဖစ္သည္။ သစၥာမရွိတဲ့ သူတေယာက္ကုိ အားေပးဖုိ႔ က်ေနာ့္မွာ ခြန္းအားမရွိပါ။
မုန္တုိင္းထန္ၿပီးခ်ိန္ ေလေျပညႇင္းေလးအတုိက္မွာ က်န္ေနခဲ့သူတေယာက္အဖုိ႔ ကံေကာင္းတဲ့သူလုိ႔ က်ေနာ္ သတ္မွတ္လုိက္ခ်င္ပါသည္။ သူမကေတာ့ အရာရာကုိ ခြင့္လႊတ္တတ္သူပီပီ အခုလည္း က်န္ရစ္သူအျဖစ္ ျပံဳးျပံဳးေလး တိတ္တဆိတ္ က်န္ရစ္ခဲ့မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယုံၾကည္ေနမိေတာ့ပါသည္။



  Image and video hosting by TinyPic