ညီမေလးဖတ္ဖုိ႔ (၅)

ညီမေလးေရ…

အခ်ိန္ေတြ ရာသီေတြက သူ႔သဘာ၀အတုိင္း တေရြ႕ေရြကုန္လြန္လာေနတုန္း ခုဆုိ ညီမေလးက မမႀကီးတုိ႔ရဲ႕ မ်က္စိေရွ႕တင္ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာလုိက္တာ ဒီႏွစ္ဆုိရင္ ညီမေလးက ကုိးတန္းေတာင္ေရာက္ၿပီေပါ့။ ဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ညီမေလးက အရပ္ႀကီးရွည္ၿပီး ထြားလာလုိက္ပုံမ်ား မမႀကီးတုိ႔ေတာင္ အံ့ၾသယူရတယ္။ မမႀကီးနဲ႔ အသက္ ၁၁ႏွစ္ကြာတဲ့ ညီမေလးက.. မမႀကီးထက္ အရပ္နည္းနည္းေလး နိမ့္တာကလြဲရင္ ကုိယ္လုံးကုိယ္ထည္က မမႀကီးထက္ေတာင္ ဖြံ႔ထြားေနေသးတယ္။

ခု ညီမေလးက ကုိတန္းဆုိေတာ့ နားရက္မရွိေလာက္ေအာင္ကုိ ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္နဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနမွာေပါ့။ ဟုိတရက္က မမႀကီးဆီကုိ ေမႀကီးဖုန္းဆက္တယ္။ ည ဆယ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ ညီမေလး က်ဴရွင္က ျပန္မလာရေသးဘူးတဲ့။ အဲဒါၾကားေတာ့ မမႀကီးစိတ္ထဲ မေကာင္းဘူး။ ညီမေလးေပးရတဲ့အခ်ိန္ေတြနဲ႔ တန္တဲ့ အသိပညာေတြ မမႀကီးရဲ႕ ညီမေလး ရႏုိင္ပါ့မလားလုိ႔ ေတြးမိၿပီးေတာ့ေပါ့။

လက္ရွိ မမႀကီးတုိ႔ႏုိင္ငံက ပညာေရးစနစ္က အလြန္ကုိနိမ့္က်ၿပီး ဆုိးရြားေနတဲ့ အေျခအေနေလ။ မမႀကီးတုိ႔ ညီမေလးတုိ႔က အဲဒီစနစ္ေတြရဲ႕ သားေကာင္ေတြေပါ့။  ဆရာႀကီးေအာင္သင္းကေတာ့ ဒီလုိေျပာဖူးတယ္ ညီမေလးေရ… `ပညာေရး စနစ္ပ်က္သြားတာက ႏုိင္ငံေရးစနစ္ေၾကာင့္ပ်က္သြားတာ´ လုိ႔ ဆရာႀကီးက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေတြ ထားလုိက္ပါေတာ့။ ဆရာႀကီးေျပာတဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဆုိတာကုိ ခုခ်ိန္မွာ ညီမေလး ေသခ်ာနားလည္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ေသးဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ သမုိင္းကေျပာတဲ့အမွန္တရားေတြကုိ ညီမေလးေကာင္းစြာ နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ မမႀကီး ယုံၾကည္မိတယ္။

မိသားစုတစ္စုမွာ က်န္းမာေရးစရိတ္က ပထမ၊ ပညာေရးစရိတ္က ဒုတိယလုိ႔ ေျပာၾကတာ ညီမေလး ၾကားဖူးမွာေပါ့။ မမႀကီးတုိ႔ မိဘေတြက ျပည့္စုံလြန္းလုိ႔ မဟုတ္ဘဲ မမႀကီးတုိ႔ကို ပညာတတ္ေစခ်င္လြန္းလုိ႔ ႀကိဳးစားၿပီး ပညာေရးကုိ ေထာက္ပံ့ ေနၾကတာေလ။ ဒီလုိမ်ဳိးပါပဲ မိဘတုိင္းက သူတုိ႔ရဲ႕ ပင္ပန္းမႈေတြကုိ မငဲ့ဘဲ ကုိယ့္သားသမီးေတြကုိ ပညာတတ္ပါေစေတာ့ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ သားသမီးေတြကုိ စာသင္ေက်ာင္းေတြကုိ ပုိ႔ခဲ့ၾကတယ္။

ညီမေလးေရ…အဲဒီ ေက်ာင္းေတြက သင္ၾကားပုိ႔ခ်မႈေတြက မိဘေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ အေထာက္အကူျဖစ္ႏုိင္မလဲဆုိတာ မမႀကီး စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ အရင္ မမႀကီးတုိ႔ ေက်ာင္းတက္တုန္းကေကာ အခုညီမေလးတုိ႔ လက္ထက္အထိေကာ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းေတြမွာ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းဆုိတာ မရွိခဲ့ဘူးေနာ္။ ဒီေတာ့ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀နဲ႔ ဆပ္စပ္ဖုိ႔အတြက္ အလွမ္းေ၀းခဲ့တယ္။

စာတစ္ပုဒ္ကုိ သင္ၿပီး ဒါေတြဟာ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး အသုံးခ်လုိ႔ရပါလားဆုိတဲ့ အေတြးေတြ ေက်ာင္းသားေတြဆီမွာ ၀င္မလာေတာ့ဘူးေလ။ ဒီ့ေတာ့ စာတစ္ပုဒ္ကုိ ပုံေသက်က္၊ ပုံေသမွတ္တဲ့ အက်င့္ေတြသာ ရလာခဲ့တယ္။ အာဂုံေဆာင္ ႏႈတ္တုိက္ရြတ္အဆင့္ကေန တက္မလာခဲ့ဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေ၀ဖန္သုံးသပ္ႏုိင္စြမ္း၊ တီထြင္ဖန္တီးနုိင္စြမ္းထက္ အခ်က္အလက္ေတြကုိ အလြတ္က်က္မွတ္တာကုိသာ အားေပးေနတုန္း။

အခု ပုဂၢလိကေက်ာင္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားေပၚလာခဲ့တယ္။ ဒါက ပုိက္ဆံတတ္ႏုိ္င္သူေတြအတြက္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ကုိယ့္သားသမီးေတြကုိ အစိုးရေက်ာင္းမထားဘဲ သင္ယူနည္းစနစ္ မတူတဲ့ ပုဂၢလိကေက်ာင္း ေျပာင္းထားမွာေပါ့။ ဒီထက္ပုိၿပီး တတ္နုိင္သူမ်ားက်ေတာ့လည္း နာမည္ႀကီး ႏုိင္ငံျခားေက်ာင္းေတြမွာ သြားထားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ပညာေရးစနစ္ႀကီး နိမ့္ပါးေနတာ သိရက္နဲ႔ ေငြေၾကးမတတ္ႏုိင္ဘဲ မလြဲသာလုိ႔ ထားရတာရွိသလုိ တခ်ဳိ႕မိဘမ်ားက်ေတာ့လည္း ပညာေရးစနစ္ဆုိးကုိေတာင္ သတိမထားႏုိင္ဘဲ စား၀တ္ေနေရးလုံးပမ္းရတာ တစ္ဖက္၊ သားသမီးေတြကုိ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလုိ႔ ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ ဒုကၡခံၿပီး ထားရတဲ့ မိဘေတြလည္း ရွိတယ္ဆုိတာ ညီမေလးသိမွာပါ။

အဲဒီလုိနဲ႔ ပညာေရးစနစ္ႀကီးက ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ လည္ပတ္လာလုိက္တာ… ခု ညီမေလး ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိေပါ့။ ခုခ်ိန္မွာ မမႀကီးတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ပညာေရးစနစ္ႀကီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖုိ႔ အေရးတႀကီးလုိအပ္ေနၿပီ။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာရွိတယ္ဆုိတဲ့ စကားကုိ ညီမေလးၾကားဖူးမွာပါ။ တုိင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ ထူးခၽြန္ထက္ျမတ္ၿပီး အတတ္ပညာ၊ အသိပညာၾကြယ္၀တဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီးလုိအပ္တယ္ ညီမေလး။

အခု မမႀကီးႏုိင္ငံမွာ ဘြဲ႕ရၿပီး အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနသူေတြ တပုံတပင္ပဲ။ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေခ်ာင္ထုိးထားၿပီး ဆုိက္ကားနင္းေနသူေတြ၊ လမ္းေဘးမွာ ကြမ္းယာေရာင္းေနသူေတြ၊ ေစ်းတန္းမွာ ငါးေရာင္းေနသူေတြ၊ ….. အမ်ားႀကီးပဲ ညီမေလး။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ ပုိက္ဆံမတတ္ႏုိင္လုိ႔ အေ၀းသင္တကၠသုိလ္တက္တယ္။ တစ္ႏွစ္လုံးမွာမွ ၁၁ရက္သာ တက္လုိက္ရၿပီး စာေမးပြဲ၀င္ေျဖတယ္။ ေအာင္လာတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သုံးႏွစ္ေပါင္းကုိ ရက္ေပါင္း ၃၃ရက္နဲ႔ ဘြဲ႕လက္မွတ္တစ္ခု ရလာလုိက္တယ္။ အဲဒီဘြဲ႕လက္မွတ္ရဲ႕ တန္ဖုိးက ဘာလဲ။ အႏွစ္မဲ့ၿပီး စာရြက္တရြက္သာသာေလာက္ ပဲ တန္ဖုိးရွိတဲ့ အဲဒီလက္မွတ္နဲ႔ ဘာေတြျဖစ္လာႏုိင္မလဲဆုိတာ ညီမေလး စဥ္းစားတာၾကည့္ေပေတာ့။

ပုိက္ဆံတတ္ႏုိင္တဲ့ သူမ်ားက်ျပန္ေတာ့လည္း Day တက္တယ္။ Day က တနလၤာကေန ေသာၾကာေန႔အထိ တက္ရတယ္။ ဘာသာရပ္တုိင္းမွာ စာအုပ္ထဲကအတုိင္း အကုန္အစင္ သင္တာမရွိဘူး။ ဟုိအခန္းေက်ာ္လုိက္ ဒီအခန္းေက်ာ္လုိက္နဲ႔ ေရွ႕ဆုံးက ႏွစ္ပုဒ္သုံးပုဒ္ အလယ္နားက ႏွစ္ပုဒ္သုံးပုဒ္  ေနာက္နားေလးက ေလးငါးပုဒ္ေလာက္သင္ၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ အဆုံးသတ္သြားတယ္။ စာသင္တာေတြ နားမလည္ရင္ စာေမးပြဲေအာင္ဖုိ႔ ေသခ်ာခ်င္ရင္ က်ဴရွင္တက္။ က်ဴရွင္မွာ စာေမးပြဲအတြက္ဆုိၿပီး တစ္ပြဲတုိး သင္ေပးတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဘြဲ႕လက္မွတ္ရလာခဲ့တယ္ေပါ့.. ညီမေလး။

ညီမေလးေရ… မမႀကီး အခုေျပာျပတာေတြ ၾကားၿပီး ညီမေလး စိတ္ဓာတ္က်မသြားနဲ႔ဦးေနာ္။ မမႀကီးဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက စာတစ္ေၾကာင္းကုိ ညီမေလးကုိ ေျပာျပမယ္။ အဲဒါဘာလဲဆုိေတာ့… `ပညာက ကုိယ့္ဆီမလာရင္ ကုိယ္က ပညာဆီ သြားရမွာပဲ´ တဲ့။ အရမ္းကုိ ေကာင္းၿပီး အရမ္းအဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ စကားေလးပဲေနာ္။ ညီမေလးလည္း ပညာဆီကုိ သြားႏုိင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစလုိ႔ မမႀကီး ဆႏၵျပဳပါတယ္။

ပညာကုိ တန္းဖုိးထားတတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ ညီမေလး။

 

Center for Myanmar Media Development Journalism School

ဒီေန႔ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ဖြင့္လုိက္ေတာ့ ဆရာေမာင္၀ံသေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာသတင္းတခုေတြ႕လုိက္ရတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ အတုိင္းမသိေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ သတင္းတခုပါ။ ဆရာက သတင္းစာပညာ သင္တန္းဖြင့္လွစ္ဖုိ႔အတြက္ ၀ါသနာပါသူေတြ ဆက္သြယ္ေလွ်ာက္ထားႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ သတင္း တင္ထားပါတယ္။

ဆက္သြယ္စုံစမ္းဖုိ႔ ဆရာဖုန္းနံပါတ္လည္း ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာ့ဆီဖုန္းဆက္ၿပီး စုံစမ္းမိတယ္။ ဆရာက CV ေဖာင္ပုိ႔ေပးဖုိ႔ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္မွာေနလဲ ေမးတယ္။ အင္းစိန္မွာေနတာ ဆရာ…လုိ႔ ျပန္ေျဖေတာ့ ဆရာက သင္တန္းခ်ိန္ ၈နာရီဆုိေတာ့ အေရာက္လာႏုိင္ပါ့မလားလုိ႔ ေမးတယ္။ အေရာက္လာႏုိင္ပါတယ္ ဆရာ… လုိ႔ စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႔ ေျဖလုိက္မိတယ္။

ခ်က္ျခင္းပဲ ဆရာ့အီးေမးလ္ထဲကုိ CV ေဖာင္ ပုိ႔လုိက္ၿပီး မၾကာခင္ပဲ ဆရာ့ဆီက Reply ျပန္လာတယ္။ ေမလေနာက္ဆုံးပတ္ မတုိင္ခင္ သင္တန္းတက္ခြင့္ရမရ အေၾကာင္းျပန္မယ္လုိ႔ ေျပာထားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သင္တန္းတက္ခြင့္မရခဲ့ရင္ဆုိတဲ့ စိတ္က က်ေနာ့္ကုိ အလြန္အမင္းေျခာက္လန္႔ခဲ့တယ္။

ဆရာ့ဆီကုိ CV ေဖာင္ပုိ႔ၿပီး ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ့္ေမးလ္ထဲကုိ ဆရာ့ဆီက အီးေမးလ္ေရာက္ေနတာ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႔ အဲဒီအီးေမးလ္ကုိ ဖြင့္လုိက္မိတယ္။ အီးေမးလ္က သင္တန္းတက္ခြင့္ရတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ရရင္ ဇြန္လေလးရက္ေန႔ သင္တန္းကုိ မေစာင့္ဘဲ အခု ပထမဆုံးဖြင့္တဲ့ အပတ္စဥ္သင္တန္းမွာ Journalism English စသင္ေနလုိ႔ အေရးႀကီးတဲ့ သင္ခန္းစာျဖစ္တာမုိ႔ အခ်ိန္ရရင္ တက္ေစခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေရးထားပါတယ္။

ဆရာ့ဆီကုိ အီးေမးလ္ကတဆင့္ ခ်က္ျခင္းပဲ ၀မ္းသာအားရ အေၾကာင္းျပန္မိတယ္။ ဆရာေျပာသလုိပဲ ဇြန္လ ၄ရက္ေန႔အထိ မေစာင့္ဘဲ အခုသင္တန္းကစၿပီး တက္ပါ့မယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းပါ။

သင္တန္းကုိ ၁၄.၅.၂၀၁၂ရက္ေန႔မွာ စတက္ခဲ့တယ္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ၉၇ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ

Type rest of the post here

ညီမေလးဖတ္ဖုိ႔ (၂)

          အဲဒီေန႔ MRTV-4 က ထုတ္လႊင့္တဲ့ ဆရာေမာင္သာခ်ဳိနဲ႔ ေတြ႔ဆုံခန္းကုိ မမႀကီးနဲ႔အတူ ထုိင္ၾကည့္ေနရင္း ဆရာ့ကုိ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူက သမီးဖတ္ဖုိ႔စာအုပ္အေၾကာင္းေမးတယ္။ မမႀကီးစိတ္ထင္ အဲဒီအစီအစဥ္ေလးက မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲရွိမယ္ထင္တယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာေျပာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရရွိေနတာကေတာ့ ‘က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြ တေယာက္က ဒီစာအုပ္ကုိ ေ၀ဖန္ဖူးတယ္။ ခင္ဗ်ား စာအုပ္က ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြက ဥပေဒအရ အေရးယူလုိ႔ မရတဲ့ မေကာင္းမႈေတြကုိေရးထားတာပဲ ’ ဆုိတာရယ္ ‘ပုဇြန္ထုပ္မွာပါတဲ့ လက္ညႇက္ႀကီးေတြႀကီးလုိ႔ ေစ်း၀ယ္သူက ပုဇြန္ထုပ္ေရာင္းတဲ့သူကုိေျပာတဲ့အခါ  ေစ်းသည္က တမင္တကာ တပ္ထားတာမွ မဟုတ္တာပဲ’ ဆုိၿပီး ဆရာက ေမးျမန္းသူကုိ ေျပာျပခဲ့တာကုိ မွတ္မိေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ညီမေလးလည္း ဆရာ့ရဲ႕အေျဖေတြကုိၾကားၿပီး အဲဒီစာအုပ္ကုိဖတ္ဖုိ႔ စိတ္၀င္စားသြားခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ပုဇြန္ထုပ္မွာပါတဲ့ လက္ညႇက္ႀကီးေတြ တမင္တကာတပ္ထားတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ စကားကုိ ညီမေလး သေဘာတက်နဲ႔ ရယ္ခဲ့ေသးတာပဲ။ မမႀကီးကေတာ့ အဲဒီအစီအစဥ္ကုိ ထုတ္လႊင့္ေပးတဲ့ MRTV-4 ကုိ ေက်းဇူးတင္မိေသးတယ္။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိ မမႀကီးက ဒီစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ပါလုိ႔ေျပာေပမယ့္ အခုေလာက္ဖတ္ဖုိ႔ စိတ္ပါမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ခုေတာ့ ဒီအစီအစဥ္ေလးကုိ ၾကည့္ၿပီး ညီမေလး ဖတ္ဖုိ႔စိတ္ပါသြားတယ္ေလ။ အဲဒီစာအုပ္ထဲကေန ညီမေလး လူမႈေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေတြ သိလာမယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္မားလာမယ္။

          ညီမေလးေရ… လူမႈေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးဆုိတာ တကယ္ေတာ့ က်ယ္ျပန္႔လြန္းပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မမႀကီးကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီအထဲမွာ အသားမက်လွေသးပါဘူး။ မမႀကီးလည္း တခါတရံ ကုိယ့္ရဲ႕ ေဒါသေတြ အတၱေတြ ေလာဘေတြက ထိန္းမႏုိင္ သိမ္းမရတဲ့အခါေတြလည္း ရွိေနဆဲပါ။ အသိစိတ္ကေလးလြတ္သြားရင္ လြတ္သြားသေလာက္ အဲဒီအရာေတြက ျမင္သာထင္သာလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ႕ သိစိတ္ကေလးက အဲဒီအရာေတြကုိ ခၽြန္းအုပ္ႏုိင္ရမယ္။ အဲဒီလုိ ခၽြန္းအုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ စာမ်ားမ်ားဖတ္သင့္တယ္ ညီမေလး။ ဒါမွ ကုိယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္မားလာမွာကုိး။

ဒီတပတ္ေတာ့ ညီမေလးဆီက ဖုန္းလာလုိ႔ မမႀကီးဖုန္းလာကိုင္ေတာ့ ညီမေလးက ထုံးစံအတုိင္းပဲ မမႀကီးကို ေျပာစရာရွိတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္ေနာ္။ မမႀကီးလည္း ဘာပါလိမ့္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။ ဒီစိတ္လႈပ္ရွားတာက ညီမေလး ေျပာစရာရွိတယ္ဆုိတုိင္း ျဖစ္ေနက် အက်င့္တခုရယ္ပါ။ ညီမေလးေျပာတာက ညီမေလးတုိ႔ေက်ာင္းက ရန္ကုန္ကုိ ေလ့လာေရးခရီးတုိေလး တခု လာဖုိ႔ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာတာေနာ္။ အဲဒါ ဖြားဖြားက ညီမေလးကုိ စိတ္မခ်လုိ႔ မထည့္ခ်င္ဘူးဆုိတာေၾကာင့္ ဖြားဖြားကုိ မမႀကီးက ကူေျပာေပးဖုိ႔ စစ္ကူေခၚတာေပါ့ေနာ္။ ညီမေလးကို မမႀကီးေမးခဲ့တယ္ေနာ္။ ရန္ကုန္ကုိ ေလ့လာေရးလာမွာဆုိေတာ့ ဘယ္ေနရာေတြလဲလုိ႔ေလ။ ဒီေတာ့ ညီမေလးေျပာတာေတြက တပ္မေတာ္စစ္သမုိင္းျပတုိက္တုိ႔ နကၡတ္တာရာျပခန္းတုိ႔ စတဲ့ ေနရာေတြကုိ ေယဘုယ်သိသေလာက္ေလး ေျပာျပခဲ့တယ္ေနာ္။ ညီမေလးေရ…ညီမေလးသြားသင့္တဲ့ သြားရမဲ့ေနရာေတြ ရွိေသးတယ္ကြဲ႔။ မမႀကီးတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီးဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္က ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျပတုိက္တုိ႔၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အတူ တုိင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႔ခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေတြရဲ႕ ဂူဗိမာန္ေတြရွိတဲ့ အာဇာနည္ကုန္းကုိလည္း သြားရမယ္။ အင္း…ဒီေနရာေတြကုိေတာ့ ညီမေလးတုိ႔ေလ့လာဖုိ႔ အခုခ်ိန္မွာ မလြယ္ေသးေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႕ကြယ္။ တေန႔ေန႔ မေ၀းေတာ့တဲ့ တေန႔ေတာ့ ဒုိ႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ အဲဒီေနရာေတြကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားၾကတာေပါ့ေနာ္။

ဒါနဲ႔ ညီမေလးေရ… ဒီလက ေဖေဖာ္၀ါရီလေနာ္။ ဒီလထဲမွာ ဘယ္သူ႔ေမြးေန႔ရွိ သိလား။ ညီမေလး တတိယတန္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ‘ေအာင္ဆန္းဇာနည္’ ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးကုိ မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား။

ေအာင္ဆန္းဇာနည္

ေဖေဖာ္၀ါရီ ဆယ့္သံုးမႇာ

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕ပါ။

တစ္ေထာင့္ကုိးရာ တစ္ဆယ့္ငါး

ေရႇ႕ေန ဦးဖာသား။

ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခ႐ိုင္

သိၾကမ်ားခုတုိင္။

ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္တဲ့ ဇာနည္ဘြား

မိခင္ ေဒၚစုသား။

တစ္ေထာင့္ကုိးရာ ေလးဆယ့္ခြန္

ေျပာင္းႂကြ တမလြန္။

မ်က္ရည္သြန္လို႕ ဘ၀င္ညိႇဳး

ဇူလုိင္ တစ္ဆယ့္ကုိး။

ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ေက်းဇူးရႇင္

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တုိ႕ဖခင္။

ေကာင္းေစခ်င္တဲ့မႇာစကား

ငါတို႕ မေမ့အား။

ျပည္ေထာင္လြတ္ေရး ႀကိဳးပမ္းေအာင္

ျပည္ခ်စ္ တို႕ေခါင္းေဆာင္။

ဆိုရႇယ္လစ္ေဘာင္ လမ္းစဥ္မ်ား

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်မႇတ္သြား။

          အဲဒီကဗ်ာေလးကုိ ညီမေလး မေမ့ပါနဲ႔ေနာ္။ ခုေနခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သာ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနဦးမယ္ဆုိရင္ လာမယ့္ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ရက္ေန႔ဆုိရင္ ၉၆ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ေပါ့ကြယ္။ ဒါေၾကာင့္ ညီမေလးလည္း ဒီေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ ရက္ေန႔ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ရဘူးေနာ္။ ညီမေလးတုိ႔အတန္းက သူငယ္ခ်င္း ေတြကုိလည္း မေမ့ဖုိ႔ ညီမေလးက ေျပာျပရမယ္ေနာ္။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာပါ။ မမႀကီးတုိ႔ တုိင္းျပည္ကုိ လြတ္လပ္ေရးရယူေပးခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ ျပည္သူေတြက တသက္ေမ့မွာမဟုတ္ပါဘူး ညီမေလးရယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြက တႏုိင္ငံလုံးအေပၚမွာရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ညီမေလးက လိမၼာယဥ္ေက်းတတ္ဖုိ႔နဲ႔ ေက်းဇူးသိတတ္သူျဖစ္ေအာင္ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္တဲ့သူျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ရမယ္ေနာ္။

ညီမေလးေရ…ညီမေလးတုိ႔ေက်ာင္းက သြားမယ့္ ေလ့လာေရးခရီးကုိလည္း လုိက္ခြင့္ရေအာင္ ဖြားဖြားကုိ မမႀကီးေျပာေပးပါ့မယ္။ ညီမေလးလည္း ေလ့လာေရးခရီးစဥ္ေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး အက်ဳိးရွိပါေစလုိ႔ မမႀကီး ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္ေနာ္။

 

လမ္းကေလးမွာ….

ဒီလမ္းကေလးကုိ က်ေနာ္ေန႔စဥ္သြားေနတာ ေျခာက္လ၀န္းက်င္ေလာက္ေတာင္ ရွိေရာ့မယ္။ မနက္မနက္ ရွစ္နာရီေလာက္ဆုိ အလုပ္သြားရင္ ဒီလမ္းကေန လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ကားဂိတ္ကုိလမ္းေလွ်ာက္ေနက်။ က်ေနာ္လမ္းသြားေနတဲ့ လမ္းကေလးမွာ ထူးျခားတာလား။ အင္း… ေစ်းႀကီးတခုရယ္ ၿပီးေတာ့ ဟိႏၵဴဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းႀကီးတေက်ာင္းရယ္ က်ေနာ္သြားတဲ့ လမ္းမွာ ရွိေနတယ္ေလ။

ေစ်းေတြရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း မနက္ပုိင္းဆုိ ေစ်း၀ယ္သူေတြနဲ႔ စည္းကားေနတယ္။ က်ေနာ္သြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း ပန္းသည္၊ ဟင္းရြက္သည္ေတြ၊ သားငါးသည္ေတြ၊ ငါးပိငါးေျခာက္သည္ေတြ ၿပီးေတာ့ မုန္႔ပဲသေရစာေရာင္းတဲ့ သူေတြ၊…. စတာေတြနဲ႔ ျပည့္သိပ္လုိ႔ေနပါတယ္။ တခါတေလ ကံမေကာင္းတဲ့အခါမ်ားေတာ့ အသားတင္တဲ့ကားႀကီးကုိ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ အဲဒီလမ္းကေလးမွာ ေတြ႔ရတတ္ပါေသးတယ္။

အဲဒီလမ္းကေလးဟာ မနက္ပုိင္းေတာ့ ေစ်းသည္ေတြ ေစ်း၀ယ္သူေတြနဲ႔ စည္ကားေနတတ္ေပမဲ့ က်ေနာ္အလုပ္က ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ ည ရွစ္နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္ဆုိ ကားေပၚကဆင္းဆင္းခ်င္း လမ္းထိပ္ကုိ စ၀င္တယ္ဆုိ ဧရာမအမိႈက္ပုံႀကီးက ဆီးႀကိဳေနတာပါပဲ။ အဲဒီမွာ အမႈိက္သိမ္းအလုပ္သမားေတြရယ္ အမႈိက္ကားႀကီးရယ္ကုိ စေတြ႔ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာ တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စရဲ႕ စကားသံေတြက လြဲရင္ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္ပါတယ္။

အဲဒီလမ္းကေလးမွာ က်ေနာ္ေန႔စဥ္သြားလာေနတာ ေျခာက္လေလာက္ ရွိပါေတာ့မယ္။ တရက္ အလုပ္ကအျပန္ ပုံမွန္အခ်ိန္ ည ၈နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္မွာေပါ့။ အဲဒီလမ္းကေလး အတုိင္း က်ေနာ္တေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း မနက္ပုိင္းက ေဆာ့၀ဲလ္တခု update လုပ္ဖုိ႔အတြက္ အလုပ္ကုိသယ္သြားခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကြန္ပ်ဴတာ အိတ္က အေတာ္ကုိ ေလးလံလာသလုိ ထင္ေနမိတယ္။ လူက ႏုႏုရြရြေလးမဟုတ္ေပမဲ့ အဲဒီကြန္ပ်ဴတာအိတ္ကုိ သယ္ရတဲ့အခါတုိင္း ပခုံးနာတတ္ပါတယ္။ အခုလည္း အဲဒီအိတ္ကုိ စလြယ္သိုင္းလြယ္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း 'မႀကီး…' လုိ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးအသံတသံ က်ေနာ့္အနားက ေပၚလာတဲ့အခါ အံ့ၾသသင့္မိသြားပါတယ္။

ဒီလမ္းကေလးမွာ က်ေနာ္ သြားေနတာ ၾကာၿပီေလ။ ေန႔စဥ္လုိလုိသြားလာေနေပမဲ့ ေတြ႔သမွ် ျမင္သမွ် မ်က္ႏွာေတြက တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ မ်က္ႏွာေတြပါ။ ေန႔စဥ္ေတြ႔သမွ် လူေတြက မ်က္ႏွာမက်က္မိတဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းသက္သက္ေတြရယ္ပါ။ အခုလုိ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသံမ်ဳိးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ဖုိ႔ဆုိတာ ေ၀းလုိ႔။ အဲဒီအသံထြက္လာရာဘက္သုိ႔ က်ေနာ္တခ်က္ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ညီမေလးတုိ႔အရြယ္ ကေလးမေလးတေယာက္။ စက္ဘီးစီးရင္း စက္ဘီးေပၚကေန က်ေနာ့္ကုိ လွမ္းေခၚလုိက္တာပဲ။

ထုိကေလးမက 'မႀကီး…လာလာ...တက္… သမီးလုိက္ပုိ႔မယ္။ ေအာ္… မႀကီးကုိ သမီးႏုိင္ပါတယ္ မႀကီးရဲ႕… တက္ပါ။ မႀကီးက …….မွာ ေနတာမဟုတ္လား။ တက္ပါ…' လုိ႔ ဆုိလာၿပီး က်ေနာ္မလုိက္မခ်င္း ေရွ႕ဆက္နင္းပုံမရတဲ့ သူ႔စက္ဘီးေနာက္ကုိ က်ေနာ္ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ တက္လုိက္မိပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္ထိ သူဘယ္ကလဲ.. ဘယ္သူလဲ က်ေနာ္မသိပါ။ က်ေနာ္ စစတက္ခ်င္း သူ႔စက္ဘီးေခါင္းက ဟုိရမ္း ဒီရမ္းနဲ႔ လမ္းမထက္မွာ အသည္းယားစရာ။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ထဲကေန လဲရင္လည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး… လုိ႔ေတြးကာ သူ႔စက္ဘီးေနာက္ေန လုိက္လာမိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး နင္းလာေတာ့ သူ႔စက္ဘီးက ပုံမွန္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ့္သိခ်င္တဲ့  အေၾကာင္းကုိ ေမးလုိက္မိတယ္။

'ညီမေလးက ဘယ္မွာေနတာလဲဟင္…အမကုိေကာ သိလုိ႔လားဟင္..' လုိ႔ေမးလုိက္မိတယ္။ ထုိကေလးမထံမွ 'မႀကီးကုိ သမီးသိတာေပါ့… မႀကီးက ဒီလမ္းက အၿမဲသြားေနတာ ေတြ႔သားပဲ… သမီးက ေရွ႕နားက လမ္းခ်ဳိးေလးမွာ ေနတာေလ မႀကီးရဲ႕…' သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တာ က်ေနာ့္မွာ ေမးစရာေတာင္ ကုန္သလုိျဖစ္သြားပါတယ္။

က်ေနာ္ေနတဲ့ေနရာ မေရာက္ခင္ သူေနတယ္ဆုိတဲ့ လမ္းခ်ဳိးကေလးမွာပဲ စက္ဘီးကုိ ရပ္ခုိင္းလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စက္ဘီးေပၚကဆင္းရင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆုိတဲ့ စကားကုိ ေလးေလးနက္နက္ေျပာမိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ေနမိပါတယ္။ က်ေနာ္ေန႔စဥ္သြားေနက် လမ္းကေလးထဲမွာ က်ေနာ့္ကုိ သိေနတဲ့ လူတေယာက္ရွိေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ထုိညီမေလးရဲ႕ ကူညီခ်င္တဲ့ စိတ္ထားကေလးကုိ သေဘာက်မိၿပီး သူ႔နဲ႔သိရတာကုိ ၀မ္းသာမိတာပါ။

ေနာက္ေန႔ေတြ အဲဒီလမ္းကေလးမွာ သူ႔ကုိ သတိထားၿပီး ရွာၾကည့္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ပင္ကုိယ္ကုိက လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ကုိယ့္အာ႐ုံနဲ႔ကုိယ္ ဘာကုိမွ သိပ္သတိမရတတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိ ခဏခဏေျပာတယ္။ တခါတေလ အေ၀းကေန က်ေနာ့္ကုိလွမ္းေတြ႔လုိက္လုိ႔ ေအာ္ေခၚရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လက္လွမ္းျပတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိအခါမ်ဳိးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ သတိမထားမိပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သူတုိ႔က က်ေနာ့္ကုိလွမ္းေတြ႔ရင္ မွီေအာင္ အေျပးလုိက္လာတတ္တယ္။ ေအာ္ေခၚရင္လည္း ေလကုန္တာနဲ႔ အသံ၀င္တာပဲအဖတ္တင္မယ္တဲ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ ၾကားမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့ေလ။ သူတုိ႔ေျပာတာ မွန္ေနေတာ့ က်ေနာ္ျပန္မေျပာႏုိင္ပါဘူး။

အခုလည္း သတိထားၿပီးၾကည့္မယ္ဆုိေပမဲ့ ကုိယ့္အာ႐ုံနဲ႔ကုိယ္ ဘာကိုမွ သတိမထားမိဘဲ သြားေနမိပါတယ္။ သူမနဲ႔ေတြ႔ၿပီး သုံးရက္ေျမာက္ က်ေနာ္အလုပ္သြားတဲ့ မနက္မွာေတာ့ သူမ က်ေနာ့္ကုိ ေခၚတဲ့ 'မႀကီး… 'ဆုိတဲ့ အသံကုိ ၾကားလုိက္လုိ႔ ၀မ္းသာအားရ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္လုိက္မိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဟုိေန႔ညက က်ေနာ္ေတြ႔ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ စက္ဘီးေပၚတင္ၿပီး ေခၚလာတဲ့ ညီမေလးပါပဲ။ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ခပ္တုိတုိဆံပင္ေလးက နီေၾကာင္ေၾကာင္အေရာင္သုိ႔ သန္းေနတယ္။ အဲဒီဆံပင္ေလးကုိ ေခါင္းစည္းႀကိဳးနဲ႔ စုစည္းထားၿပီး အရပ္ရွည္ရွည္ ခႏၶာကုိယ္ေသးေသးသြယ္သြယ္နဲ႔ အသားညိဳညိဳ ထုိေကာင္မေလးက ရယ္လုိက္ရင္ ပုိၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းသြားပုံကုိ က်ေနာ္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ က်ေနာ့္ညီမေလး အရြယ္ပါပဲ။

အခုဆုိရင္ အဲဒီလမ္းကေလးကေနသြားတုိင္း သူမရွိတတ္တဲ့ေနရာေလးေတြမွာ ေ၀့၀ဲၿပီး သူမကုိ ရွာရတာ အက်င့္တခုလုိျဖစ္ေနၿပီ။ တခါတေလ ဟိႏၵဴဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းေရွ႕မွာ တျခားကေလးေတြနဲ႔အတူ ကစားေနတတ္တယ္။  က်ေနာ္လာတုိင္း ကစားတာရပ္ၿပီး က်ေနာ့္ေဘးကေန သူသိခ်င္တာေတြ ေမးရင္း အိမ္နားအထိ လုိက္ပုိ႔ေပးတတ္တယ္။ တခါတေလမွာ သူ႔ေမာင္ေလးဆုိသူ ကေလးေလးကုိ ခါးတြင္းခြင္ခ်ီရင္ ထိန္းေနတတ္တယ္။

သူမကေလးက ေက်ာင္းေနရမယ့္အရြယ္ေလးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူမကုိ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာလည္း အၿမဲလုိလုိ အဲဒီဟိႏၵဴဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းေရွ႕မွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတတ္တယ္။ ဒါဆုိ သူမ ေက်ာင္းမတတ္ေတာ့ဘူးလား။ ဘယ္ႏွစ္တန္းမွာ ေက်ာင္းထြက္လုိက္တာလဲ။ အတန္းပညာ ဘယ္ႏွစ္တန္းထိ တက္ဖူးသလဲ။ ဒါေတြကုိ က်ေနာ္ေမးၾကည့္ဖုိ႔ အသင့္ေတာ္ဆုံးအခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ရပါဦးမယ္။

 

က်ေနာ့္ရဲ႕ ေၾကာက္စိတ္

အရင္တပတ္႐ုံးပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္ေတာ့ လူကေနသိပ္မေကာင္းခ်င္။ လည္ေခ်ာင္းကနာ ေခ်ာင္းကဆုိးနဲ႔ဆုိေတာ့ အိမ္က ဖြားဖြားနဲ႔ေမေမက လမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့ ေဆးခန္းကုိ သြားျပဖုိ႔ ေျပာေနတာကုိ မၾကားသလုိနဲ႔ ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနေတာ့ ဘာမွမေျပာဘဲေနတဲ့ ဖုိးဖုိးကပါ ၀င္ၿပီးေျပာလာေတာ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့လက္ေလွ်ာ့ၿပီး ေမေမနဲ႔အတူ လမ္းထိပ္ကေဆးခန္းေလးကုိ လုိက္သြားရေတာ့တယ္။

တရပ္ကြက္ထဲမွာမုိ႔ အဲဒီေဆးခန္းမွာထုိင္တဲ့ ဆရာ၀န္ေလးနဲ႔ မ်က္မွန္းတန္းမိေနတယ္။ တခါတရံ ဖုိးဖုိးတုိ႔ ဖြားဖြားတုိ႔ ေနထုိင္မေကာင္းျဖစ္လုိ႔ ညဘက္အခ်ိန္မေတာ္သြားပင့္လည္း မညည္းမညဴလုိက္လာတတ္တယ္။ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ျဖစ္တဲ့ ထုိဆရာ၀န္ေလးက ေဆး႐ုံကျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ညေနပုိင္းေလးမွာ ေဆးခန္းဖြင့္ျခင္းရယ္ပါ။

 ေနအိမ္ေအာက္ထပ္မွာပဲ ေဆးခန္းဖြင့္ထားတာျဖစ္ေတာ့ အိမ္ၿခံ၀န္းထဲ၀င္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ သစ္ခြပန္းမ်ဳိးစုံက ခ်ိတ္ဆြဲလုိ႔…ပြင့္တဲ့အုိးက ပြင့္လုိ႔…. ၿပီးေတာ့ အနီေရာင္ႏွင္းဆီ တပြင့္က ရဲရဲနီလုိ႔ တပြင့္တည္းပြင့္ေနလုိက္တာ။ တျခား က်ေနာ္မသိတဲ့ အမ်ဳိးအမည္မသိတဲ့ ပန္းအမ်ဳိးအစားေတြနဲ႔ ၿခံ၀န္းကေလးက သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္လုိ႔။ ၿခံရဲ႕ ဘယ္လက္ေထာင့္နားမွာ ေရတြင္းေလး တတြင္းက သစ္ပင္ေတြကုိ ေရေလာင္းဖုိ႔ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ အဲဒီၿခံ၀န္းေလးထဲ ၀င္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ စိတ္ၾကည္လင္သြားမိပါတယ္။

အိမ္ေရွ႕အ၀င္အ၀နားမွာ လူနာဧည့္သည္ေတြထုိင္ဖုိ႔ ပလတ္စတစ္ထုိင္ခုံေလးေတြခ်ထားပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေရွ႕မွာ လူနာတဦးပဲရွိေတာ့ သိပ္ေစာင့္စရာမလုိဟု ကုိယ့္ဘာသာေတြးရင္း ေက်နပ္ေနမိတယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ဆရာ၀န္ေလးက drip သြင္းထားတဲ့ လူနာတဦးကို ပုိက္ျဖဳတ္ေပးဖုိ႔ ဆုိင္ကယ္နဲ႔အျပင္ထြက္သြားတယ္။

မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဆရာ၀န္ေလးျပန္ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ့္ေရွ႕က ဖ်ားတဲ့ လူနာတဦးကုိ ၾကည့္ေပးဖုိ႔ေခၚတယ္။ က်ေနာ္လည္း ကုိယ့္ေရွ႕ကလူေခၚသြားၿပီဆုိေတာ့ က်ေနာ့္အလွည့္ေရာက္ဖုိ႔ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲလုိေတာ့တယ္လုိ႔ ထင္မိၿပီး ၀မ္းသာေနမိတယ္။ ဆယ္မိနစ္ပဲ ၾကာမယ္လုိ႔ေတြးလုိက္မိတာက နာမည္ႀကီးအထူးကုေဆးခန္းႀကီးေတြမွာ နာမည္ႀကီးဆရာ၀န္ႀကီးေတြနဲ႔ ျပျပေနရတဲ့ ဖြားဖြားတုိ႔နဲ႔ တခါတခါလုိက္သြားရင္ လူနာတစ္ဦးကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ေပးတာ ေတြ႕ဖူးေနက်မုိ႔ရယ္ပါ။

က်ေနာ္ထင္သလုိ က်ေနာ့္ေရွ႕က ၀င္သြားတဲ့ လူနာက ဆယ္မိနစ္လည္း ထြက္မလာ၊ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္လည္း ထြက္မလာနဲ႔ နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ျဖစ္ေတာ့မွ ခုန၀င္သြားတဲ့ လူနာထြက္လာပါတယ္။ စိတ္မရွည္တဲ့ပုံတဲ့ မႈန္ကုပ္ကုပ္ထုိင္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ေမေမက 'ခဏေလးပါ… ၿပီးေတာ့မွာပါ…' ဆုိၿပီး ေျပာရွာတယ္။ 'ဖ်ားတဲ့ လူနာကုိ ဘာေတြဒီေလာက္ေမးေနလုိ႔ ၾကာေနရတာလည္း ေမေမကလည္း… အဲဒါေၾကာင့္ လာမျပခ်င္တာ….' ဆုိၿပီး ပြစိပြစိလုပ္ေနမိေတာ့တယ္။

ခဏေနေတာ့ က်ေနာ့္ေရွ႕က ကုလားအဘုိးႀကီးထြက္လာေတာ့ က်ေနာ္၀င္ရတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း ဆရာ၀န္ေတြက လူနာေတြကုိ ေမးေနက် ေမးခြန္းေတြ ေမးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ…ဘယ္တုန္းကျဖစ္တာလဲ…စတဲ့ စတဲ့…ေမးခြန္းေတြပါ။ က်ေနာ္က ဖ်ားေနတာဆုိေတာ့ ဖ်ားေနတာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ရွိၿပီလဲတဲ့။ သုံးရက္ေလာက္ေတာ့ရွိၿပီဆုိတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ စကားအဆုံးမွာ ဘာေဆးေတြေသာက္လဲ… ေမးပါတယ္။ က်ေနာ္ေသာက္တဲ့ေဆးေတြ ေျပာေတာ့ ဆရာ၀န္က ဘယ္အခ်ိန္ေတြေသာက္လဲတဲ့။ ေတာ္ေတာ္လည္း ေမးႏုိင္တဲ့ ဆရာ၀န္ပဲဟု စိတ္ထဲက မွတ္ခ်က္ခ်ၿပီး သတိရတဲ့အခ်ိန္ေသာက္တယ္….လုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က ပထမေတာ့ အံ့ၾသဟန္ျပၿပီး ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ့္အေျဖက ရယ္စရာေကာင္းဟန္တူပါတယ္။ သူရယ္လုိက္လုိ႔ေလ။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ေဆးေသာက္ေၾကာက္တဲ့ အေၾကာင္းေမေမကေျပာျပေနတယ္။

ေဆးေသာက္လည္းေၾကာက္…ေဆးထုိးေတာ့လည္း ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္က်ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာ၀န္ေကာ က်ေနာ့္ေမေမပါ စိတ္ညစ္ေနပုံရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ေသာက္ေဆးေတာ့ နည္းနည္းေသာက္ရမယ္ဆုိၿပီး ေဆးေလးငါးမ်ဳိးေလာက္ကုိ အိတ္ေလးေတြနဲ႔ တခြက္စာ တခြက္စာထည့္ေပးလုိက္တယ္။ ေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ေသာက္ဖုိ႔လည္း တဖြဖြ မွာလုိက္ေသးတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေမေမက အစား၀င္ေအာင္ေကၽြးၿပီး ေဆးတုိက္တယ္။ ေနာက္တေန႔ ရန္ကုန္ျပန္လာ ရမွာေလ။ ေနေကာင္းမွ ျဖစ္မယ္လုိ႔လည္း ေျပာၿပီး ေဆးကုိ ေစာင့္တုိက္တယ္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ေစာေစာ ထၿပီး က်ေနာ္ ရန္ကုန္ျပန္ခဲ့တယ္။ အရင္ေန႔ညေနက ေဆးထုိးခဲ့တာရယ္၊ ေဆးတခြက္လည္း ေသာက္ခဲ့တာရယ္ ေၾကာင့္ ဖ်ားတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာသြားခဲ့တယ္။ အိမ္က တီဗီတင္တဲ့ စားပြဲေပၚမွာ မေန႔ညေနက ဆရာ၀န္ေလးေပးလုိက္တဲ့ ေဆးေတြ က်န္ရစ္ခဲ့တာကုိေတြးၿပီး ကားေပၚမွာ က်ေနာ္ၿပံဳးလုိက္မိတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဖြားဖြားတုိ႔ ေမေမတုိ႔ ေျပာေနၾကမယ့္ စကားေတြကုိ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ နည္းနည္းေလး သတိလစ္ရင္ လစ္သလုိ လုပ္ခ်သြားျပန္ၿပီ။ ေမ့တာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ တမင္သက္သက္ကုိ ေမ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္သြားတာပဲေနမွာ…လုိ႔ ဖြားဖြားက တမ်ဳိး၊ အေမ့ေျမးကေတာ့ ေဆးေသာက္တာကုိ ေသမေလာက္ေၾကာက္တာ။ ေတြ႕ေတာင္ မေတြ႕ဖူးဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ သူျဖစ္ရင္ က်မ သိပ္စိတ္ဆင္းရဲတာ။ ေျပာမရဆုိမရနဲ႔ သိပ္ေခါင္းမာတာလုိ႔…ေမေမက ညည္းေျပာေျပာေနမွာ အေသအခ်ာပင္။

ငယ္ငယ္ကဆုိ ေမေမတခါေဆးတုိက္ရင္ ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာထက္ ေဆးေသာက္ရမွာကို ပုိေၾကာက္တာ သတိရမိတယ္။ ေဆးလုံးေတြကုိၾကည့္ကာ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ေနတတ္တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ေမေမက ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည့္ ေဆးတုိက္ရတယ္။ ေဆးတလုံးေသာက္ၿပီး ေရနဲ႔အတူေဆးေတြေကာ ခဏခဏ ျပန္အန္ထြက္လုိ႔ ေမေမက စိတ္မရွည္ႏုိင္ဘဲ ဆူတာလည္း ခံရတယ္။

က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ကေလးဘ၀ကေန ခုအရြယ္ထိေရာက္ေနေပမယ့္ ေဆးေသာက္ေၾကာက္တာက ျပင္လုိ႔မရတဲ့ ေၾကာက္စိတ္တခုအျဖစ္ ရွိေနဆဲ။ 

အသစ္စက္စက္ ႏွလုံးသားတစ္စုံ အလုိရွိသည္

ညီမေလးကုိ ခ်စ္တယ္တဲ့။ သူမ ခ်စ္ေသာ ကုိႀကီးရဲ႕ စကားသံ။ ကုိယ့္နားကုိယ္ပင္ မယုံႏုိင္သလုိျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ေျပာတဲ့ ကုိႀကီးရဲ႕ စကားသံက သူမရဲ႕ မယုံႏုိင္တဲ့ စိတ္ေတြကုိ လြင့္ပါးသြားေစတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ခဏေလးက သူမဘ၀မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံး အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။

          သူမနဲ႔ ကုိႀကီး သိခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါေရာလား။ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ သူမကသာ ကုိႀကီးကုိ စၿပီး ခ်စ္မိခဲ့တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အစပုိင္းေတာ့ ကုိယ့္ထက္အသက္လည္းႀကီး၊ ေနာက္ၿပီး အထင္ႀကီးေလးစားမိတဲ့ ကုိႀကီးကုိ ခင္မင္ရင္းႏွီး႐ုံသက္သက္။ ကုိႀကီးနဲ႔ ခင္မင္ခြင့္ရတာကိုပဲ ေက်နပ္ေနခဲ့ေသးတာ။ သူမရဲ႕ ႏွလုံးသားက ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ကုိႀကီးအေပၚ ရင္ခုန္ေနခဲ့မိတာ၊ ကုိႀကီးနဲ႔ စကားေျပာေနရတာကုိ ေပ်ာ္၀င္ၾကည္ႏူးေနခဲ့ တာလည္း ဆုိတာေတြ အတိအက် မသိေတာ့ပါဘူး။ သူမ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ ႏွလုံးသား အနက္႐ႈိင္းဆုံးေနရာမွာ ကုိႀကီးဆုိတာ ရွိႏွင့္ေနခဲ့ၿပီေလ။

ႏွစ္ေယာက္ဆုံတုိင္းမွာ စကားမ်ား စပ္စုတတ္တဲ့ သူမနဲ႔ စကားနည္းၿပီး ေမးသမွ်ကုိသာ ေျဖတတ္တဲ့ ကုိႀကီး…။ တစ္ခါတေလမွာ သူမရဲ႕ စကားသံေတြထဲကေန ကုိႀကီးအေပၚ သံေယာဇဥ္စကားေတြ ဖိတ္လွ်ံက်သြား တဲ့အခါမ်ဳိးမွာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တဲ့ ကုိႀကီးကုိ စိတ္တုိမိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မနည္းပါဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ အၿမဲတမ္း ေသြးေအးေအးနဲ႔ အသည္းႏွလုံးမရွိသလုိေနတတ္တဲ့ ကုိႀကီးဆီက စကားသံတခ်ဳိ႕ထြက္လာပါတယ္။

'ညီမေလး ကုိႀကီးအေၾကာင္းကုိ မသိေသးလုိ႔ပါ။ ကုိႀကီးလုိလူတစ္ေယာက္ကုိ သံေယာဇဥ္ထားမိရင္ ညီမေလးပဲ ခံစားရလိမ့္မယ္…' တဲ့။

'ကုိႀကီးရဲ႕ အရင္အေၾကာင္းေတြ မသိခ်င္ပါဘူး။ ကုိႀကီးကုိ ခ်စ္တယ္။ အဲဒီလုိေျပာလုိ႔ ကုိႀကီး ညီမေလးကို အထင္ေသးရင္လည္း ေသးႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ညီမေလးကေတာ့ အခုလုိေျပာမိလုိ႔ ေနာင္တမရဘူး။'

အဲဒီလုိ သူမရင္ထဲက ပြင့္အံက်လာတဲ့ အခ်စ္ေတြကုိ ကုိႀကီး ဘာမွျပန္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတေလ သူေျပာတတ္တာက 'ညီမေလး စိတ္နဲ႔ပဲ ႏႈိင္းေပါ့…'တဲ့။

ဒါဆုိ ကုိႀကီးလည္း ညီမေလးလုိပဲ ခ်စ္ေနတာေပါ့ေနာ္ လုိ႔ သူမ မရဲတရဲအေတြးေတြနဲ႔ ႐ူးမိေသးတယ္။ မေတြ႔တာၾကာေပမယ့္ ကုိႀကီးဆီက 'ညီမေလးကုိ သတိရတယ္…' ဆုိတဲ့ စကားသံေလးကုိပဲ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေနမိ တတ္တယ္။

နယူတန္ရဲ႕ တတိယနိယာမလုိပဲေပါ့လုိ႔....ေျပာတတ္တဲ့ ကုိႀကီးေၾကာင့္ သူမ သံေယာဇဥ္ရွိသလုိ ကုိႀကီးလည္း သူမအေပၚ သံေယာဇဥ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္မိခဲ့တယ္။

တေန႔ေတာ့ သူမယုံၾကည္တာေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္မိတာေတြ ပ်က္စီးသြားခဲ့ေတာ့ သူ႐ူးတေယာက္လုိပဲ အျဖစ္မွန္ကုိ လက္မခံႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူမရဲ႕ဘ၀မွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့သူတေယာက္ေၾကာင့္ ရခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ဒဏ္ရာေတြပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ သူမခ်စ္တဲ့ ကုိႀကီးက  သူမကုိ တႀကိမ္တခါမွ ခ်စ္တယ္လုိ႔.. မေျပာခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ရဆုံးနဲ႔ ႏွေျမာတသျဖစ္စရာ အိပ္မက္တခုေတာ့ မက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကုိႀကီးဆီက ညီမေလးကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္တဲ့ေလ။ အခ်စ္ေတြနဲ႔အတူ ကုိႀကီးဆီက ေႏြးေထြးတဲ့ အသံကုိ ၾကားခဲ့ရဖူးတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာပဲ သူမ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိပ္မက္ဆုိတာ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ႏုိးထရတာပဲေပါ့။

အိပ္မက္နဲ႔ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀ကေတာ့ ေက်ာခ်င္းကပ္အေနအထားလုိ ျခားေနခဲ့တယ္။ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးေသးတယ္။ ေက်ာခ်င္းကပ္တယ္ဆုိတာ ရန္သူရွိတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာခ်င္းကပ္တာေပါ့… ရန္သူမရွိတဲ့အခ်ိန္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာေပါ့… ဆုိတဲ့ လက္ေတြ႕မက်တဲ့  အေျခအေနတခုကုိ ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးတယ္။

အခုေတာ့ လက္ေတြ႕ဘ၀ရဲ႕ အခ်စ္ဆုိတာကုိလည္း ဒဏ္ရာေတြနဲ႔အတူ ေမ့ပစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားမိခဲ့တယ္။ လူတေယာက္ကုိ နင့္ေနေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႏွလုံးသား တစုံကုိလည္း အလုိမရွိေတာ့ပါဘူး။ အခုခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ ဘ၀မွာ ဆႏၵတခုသာ ေနာက္ဆုံး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဆႏၵသာျပည့္၀ခဲ့ရင္ ဒဏ္ရာေတြမရွိတဲ့ ႏွလုံးသားအသစ္တစုံကုိ သူမပုိင္ဆုိင္ခြင့္ ရႏုိင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း…။         

လ၀န္းေလး

၂၄.၈.၂၀၁၁။